ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੀ ਘਿਸਾਈ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਛੇਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੀਜੀ, ਵਿਸ਼ਰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚੌਥੀ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਣਿਆਂ ਜਾਂ ਪੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤਰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੋਂ ਸੱਪ ਆਪੇ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤਰ ਕੰਕੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰ ਕੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੱਪ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, "ਓਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੇ, ਕੁੱਕੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਾਹਾ," ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼-ਦੱਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਮ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੱਕ ਹੱਥ ਤੇ ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। "ਓਂ ਹ੍ਰੀ ਹ੍ਰਉ ਹ੍ਰੀੰ ਭੀ ਰੁੰਡਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ"—ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਅ' ਤੇ 'ਆ' ਪੈਰ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ, 'ਇ' ਤੇ 'ਈ' ਅੱਡੀ ਤੇ, ਫਿਰ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਗੋਲ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗ ਉੱਤੇ 'ਅਹ' ਨੂੰ 'ਹੰਸ' ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਹਾਂ'—ਇਹ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, 'ਰੀਂ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਹੰਸ' ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼-ਦੱਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਆੰਗਿਰਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟੀ ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਕਰਕੋਟੀ, ਤੇ ਅੱਗਨੀ-ਕਰਨਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਮ ਘੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਵਧਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਵਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਾਬੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਥੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਵਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮਣਕਾ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਅਤਿ ਗੁਪਤ ਮੰਤਰ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨਾ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਹ੍ਰੀਂ' ਤੇ 'ਰ' ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਫੰਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਘੁਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚਿੱਤ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਫਿਰਤੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਖੇਤ ਵਿਚ ਅੱਠ ਖਦੀਰਾ ਦੀਆਂ ਕੀਲਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਕੇ ਲਗਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰੇ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ, ਚੂਹੇ, ਤੂਫ਼ਾਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤਰ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ ਐਂ ਬ੍ਰਹਯੈਂਤ੍ਰੈ, ਲੋਕਯਡਾਮਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਭੈਰਵ ਪਿੰਡ ਵਿਸ਼, ਪਾਪ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਓਂ, ਨਮਸਕਾਰ। ਵਜਰ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਓਂ ਖ੍ਸ਼ੁੰ (ਜਾਂ ਖ੍ਸ਼), ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ (ਜਾਂ ਹ੍ਰੋ), ਨਮਸਕਾਰ।" ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੈਰਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿਸ਼, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।