ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਕਰਕ, ਮेष, ਮੂਲਾ, ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ, ਮਘਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੰਡ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੜੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਧਾ ਘੜੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦਾ ਕਰਮ ਜਾਣਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਖ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਰਕੋਟ, ਜ੍ਞ, ਗੁਰੂ, ਪਦਮਾ, ਮਹਾਪਦਮਾ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ—ਇਹਨਾਂ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਮਰਾਂਤਕ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਧ ਘੜੀ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਜੋ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਵਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ, ਛੇ ਭਾਗ ਵੇਦ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਤੀਹ ਭਾਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਛਾਤੀ, ਗਲਾ, ਨੱਕ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗ ਹਨ। ਜੇ ਚੰਦ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਦ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ਼ਕ ਬੀਜ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਛੇਵਾਂ ਰੂਪ, ਤੀਜਾ, ਵਿਸਰਗ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਚੌਥਾ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਗਲੇ 'ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਟਖਣਿਆਂ 'ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤਰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤਰ ਕੰਕੜਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਠ ਕੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। "ਓਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਰਗੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ"—ਇਹ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਹੱਥ 'ਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਉਸ ਛਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। "ਓਂ ਹ੍ਰੀ ਹ੍ਰੌ ਹ੍ਰੀਂ ਭੀ ਰੁੰਡਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ"—ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਅ' ਅਤੇ 'ਆ' ਪੈਰ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ, 'ਇ' ਅਤੇ 'ਈ' ਟਖਣੇ ਤੇ, ਫਿਰ ਗੋਡੇ ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵਕਰੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅੰਗ ਤੇ 'ਅਹ' ਨੂੰ 'ਹੰਸ' ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਹਾਂ'—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਰੀਂ' ਅਖਰ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਹੰਸ' ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੱਕ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੰਗਿਰਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਟੀ ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਕਰਕੋਟੀ ਅਤੇ ਅਗਨੀਕਰਨਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੁੰਮ ਗੀਉ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਭ ਥਾਈਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮਣੀ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਮੰਡਲਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹ੍ਰੀਂ' ਅਤੇ 'ਰ' ਅਖਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੀ ਤਿੰਨ ਫਾਂਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਖਦੀਰ ਦੀਆਂ ਕੀਲਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।