ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਾਧਵ, ਸੰਜ ਨੂੰ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਗਹਿਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਦਮਨਾਭ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਸਹਾਇਕ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਵਾਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੇਸ਼ਨਾਗ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਰੱਖਿਆ-ਸੂਤਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਅਦ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਗਰੁੜ-ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਸੁਮੀਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ।" ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਭੂਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁੱਟ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰਪਤੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੰਬੇ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਪੁੰਸਕ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਦਿਲ, ਸੀਸ, ਚੋਟੀ, ਕਵਚ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਛੇਵਾਂ ਅੱਖਰ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ, 'ਰ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ, ਹਥੇਲੀਆਂ, ਸਰੀਰ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੌੜੀ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਰੁਣ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤਿਕੋਣ, ਜੋ ਸਵਾਸਤਿਕਾ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਾਜਲ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਰਗਾ, ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ, ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਪਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਕਰਕੋਟ ਅਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ। ਅੱਗ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਕੁਲਿਕ ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਹਨ; ਹਵਾ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੱਤ ਵਿਉਂਤਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੱਕ, ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਜਯਾ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ, ਦਿਲ, ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਓਂਕਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਨਾਮ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, 'ਓਂ ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਤਾਰਕਸ਼, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਆਸਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਆੰਜਨ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਨਿਆਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਤੀਬਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਵਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੋਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਗਲੇ ਤੱਕ, ਅੱਗ ਦੇ ਤਿਕੋਣ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਤੀਬਰ ਹਵਾ-ਸੰਬੰਧੀ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕਾਜਲ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸੁੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ, ਅਮਾਪ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਰੂਪ ਤੀਬਰ ਚਮਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, 'ਲ' ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਆਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਦੀ ਲਾਗਾਤਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਸਮੇਂ, ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਅੱਖਰ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦਾ ਗਰੁੜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਨਾਗ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਦੁਹਰੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿੰਨ ਤੱਤ, ਫਿਰ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਉਲਟ, ਨਿਆਸਾ ਕਰਕੇ, ਬੀਜ, ਡੰਡਾ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਸਵਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਰੀ ਅੱਖਰ ਤੱਕ, 'ਸ਼' ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ 'ਮ' ਨੂੰ ਉੱਤੇ, 'ਰ' ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਅ', 'ਕ', 'ਚ', 'ਟ', 'ਤ', 'ਪ', 'ਯ' ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਧਾਗਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੇ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਦੋ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀ, ਤੱਤਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰੀਤਿ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।