ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਨੈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਉਹ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਜੀ ਬਿਨੈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਕੇਸੀ, ਚਣੂਰਾ, ਪੁਤਨਾ ਅਤੇ ਕংসਾ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਆਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇਵੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਆਂ। ਇਸ ਭਗਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਦਮੀ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸ਼ਿੰਗਾਲਾ' ਉੱਤੇ ਪਈ, ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਅਚੂਤ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਵਚ ਬੰਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੀ ਅਨੰਤ ਚਮਕ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਵੇਖੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਬੰਨ ਦੇਵੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਵਿਅਪਥਾਂ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗਾਂ, ਜੂਏ ਅਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀਆਂ, ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਅੱਗ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ-ਦੋਸ਼ ਆਉਣ—ਬਿਜਲੀ, ਸੱਪ, ਵਿਸ਼, ਰੋਗ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਵਿੱਚ—ਜਦੋਂ ਵੀ ਡਰ ਆਵੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਕਵਚ, ਸੱਪ-ਸਬੰਧੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ, ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਦਿ-ਅੰਤ-ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਪਦਮਨਾਭ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਕਾਲ ਦੇ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕਾਲ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਭਿਆਨਕ ਦੇ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਭਿਆਨਕ ਸਰੂਪ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸਰੂਪ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਦੇ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ-ਸਰੂਪ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ—ਇੱਥੇ, ਵਿਟਿ ਸਿਵਿਟਿ ਸਿਵਿਟਿ, ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਯੇ ਯੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ! ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਮਿਰਗੀ, ਉਲਟੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੁਖਾਰਾਂ, ਲੂਟਾ, ਕੀੜੇ, ਕੰਡੇ, ਪੁਤਨਾ, ਸੱਪ, ਅਚਲ ਅਤੇ ਚਲ ਵਿਸ਼—ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੁਥਰਾ ਹੋਵੇ। ਫਟੋ, ਫਟੋ, ਫਟੋ, ਖੋਲੋ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ—ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਓਮ, ਹਾਈ ਹਾਈ ਹਾਈ ਹਾਈ, ਹਜ਼ਾਰ-ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਲ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ—ਵਿਜੈ! ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਓਮ, ਨਿਵਿ ਨਿਵਿ, ਦਹਕਦਾ, ਜਲਦਾ, ਮਹਾਂ ਕਪਿਲ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ—ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਓਮ, ਵਿਲੀ ਵਿਲੀ, ਮਿਲੀ ਮਿਲੀ, ਗਰੁੜੀ, ਗਰੁੜੀ, ਗੌਰੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਵਿਸ਼, ਮੋਹ, ਵਿਸ਼, ਵਿਸ਼—ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਸਵਾਹਾ! ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਅਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਰੱਖਿਆ, ਰੱਖਿਆ, ਵਿਜੈ, ਵਿਜੈ, ਜਿੱਤ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਰਸ਼ਮੀਆਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਜਾਵਣ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ—ਸਾਰੇ ਬੁਖਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਣ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣੋ ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ਾ, ਮਹਾਨ, ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਓ ਬ੍ਰਹਮਨ। ਜਿਸਨੂੰ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਂ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਹਾਂ-ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਓ ਪਰਮ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੂ ਨੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਧਰਮ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਓ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।" ਪੈਰ, ਗੋਡਿਆਂ, ਰਾਨਾਂ, ਪੇਟ, ਦਿਲ, ਛਾਤੀ, ਮੂੰਹ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਓਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਲਗਾਓ। 'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖੋ। 'ਪ੍ਰਣਵ' ਤੋਂ 'ਯ' ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ; 'ਓਮ' ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। 'ਓਮ' ਭ੍ਰੂ-ਮੱਧ, ਚੋਟੀ, ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਨਿਆਸ ਪਾਠੋ: 'ਓਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ।' ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਹਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਮਤਸਯ ਸਰੂਪ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਮਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ; ਨਰਸਿੰਘ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਰਾਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ; ਕਪਿਲ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਕੁਮਾਰ ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ; ਨਾਰਦ ਹੋਰ ਪੂਜਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਕੂਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਅਸੁਧ ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ, ਨਾਗ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ; ਯਜਨ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਆਸ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਬੁੱਧ ਪਖੰਡੀ ਟੋਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਕਲਕੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ 'ਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਸਵੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਅਪਰੇ, ਮਾਧਵ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ; ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ਾ ਸੰਧਿਆ 'ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਉਸ਼ਾ 'ਤੇ। ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ, ਪਦਮਨਾਭ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ; ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਵੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ। ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ; ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸ਼ੇਸ਼, ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੂਪ 'ਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਨਰਸਿੰਘ ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮਧ-ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਪਹਿਨਿਆ, ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਮਾਲਕ, ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਗਰੁੜਾ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼-ਨਾਸ਼ਕ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ।" ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਤੱਤ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰੁੱਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਲੰਬੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਪੁੰਸਕ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਵਚ, ਅੱਖ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ। ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇਠਾਂ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਹੈ; ਛੇਵਾਂ ਸੁਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਵਚ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਿਰਭੈਤਾ, ਆਨੰਦ, ਅਤੇ ਪਰਮ-ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।