ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਵਚ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਰਚਨਾ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ, ਹਰ ਪਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਵਚ ਵਿੱਚ, ਚਕਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਗਦਾ ਦੇਵੀ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਗਦਾ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਲ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੰਦਕਾ ਮੇਰੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹੇਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ; ਗਰੁੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਰਾ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਔਖੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਮਨ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਪਿਲ, ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਾਪ ਨਿਕਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੰਸਾ, ਮਤਸਯ ਤੇ ਕੂਰਮਾ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਨਾਰਾਯਣ ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਦਾਵਾਮੁਖਾ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦत्तਾਤਰੇਯਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮਾ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਸ਼ਰਥੀ, ਮਹਾਬਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਮਾ, ਹਲ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਕੇਸੀ, ਚਾਣੂਰਾ, ਪੂਤਨਾ, ਤੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸ਼ਿੰਗਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਫਾਂਸੀ ਪਕੜੀ ਹੋਈ, ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਚਯੁਤ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਧੰਨਵਾਦੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਯਣ, ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਵਚ ਬੰਨ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਭੇਦ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਗਮ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਯਾਦ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਣਗਿਨਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਫਲਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬੰਨ ਦੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਕਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਪੋਕ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਣ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਵਿਅਪਤੀਆਂ, ਵਿਵਾਦਾਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ, ਜੂਏ, ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ— ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਅੱਗ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੋਕ— ਬਿਜਲੀ, ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਮਾਰੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਡਰ ਆਵੇ, ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਵਚ, ਸੱਪ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ। ਹੇ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ! ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ! ਪਦਮਨਾਭ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਭਯੰਕਰ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਯੰਕਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਰੂਪ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਭਾਲਕ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਓਮ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਮਿਰਗੀ, ਉਲਟੀ, ਨਾਦੁਧਾਰਣਾ, ਇੱਕ-ਦਿਨ, ਦੋ-ਦਿਨ, ਤਿੰਨ-ਦਿਨ, ਚਾਰ-ਦਿਨ, ਪਲ-ਪਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਖਾਰਾਂ, ਲੂਟਾ, ਕੀੜੇ, ਕੰਡੇ, ਪੂਤਨਾ, ਸੱਪ, ਅਚਲ ਤੇ ਚਲ ਜ਼ਹਿਰ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁਸਥ ਹੋਵੇ। ਫਟ, ਫਟ, ਫਟ, ਖੋਲ੍ਹੋ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ—ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਓਮ, ਹਾਈ ਹਾਈ, ਹਜ਼ਾਰ-ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਹਾਰਿਤ—ਵਿਜੈ! ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਓਮ, ਨਿਵੀ ਨਿਵੀ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ, ਮਹਾ ਕਪਿਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ—ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਓਮ, ਵਿਲੀ ਵਿਲੀ, ਮਿਲੀ ਮਿਲੀ, ਗਰੁੜੀ, ਗਰੁੜੀ, ਗੌਰੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜ਼ਹਿਰ, ਮੋਹ, ਜ਼ਹਿਰ, ਜ਼ਹਿਰ—ਉੱਤਰ-ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ! ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਖਤਰੇ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਿਜੈ, ਵਿਜੈ, ਜੈ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਡਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੇਸ਼ਮ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੇੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪੂਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਣ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਨਾਰਾਯਣ, ਹਰੀ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਬੁਖਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣੋ ਜੋ ਸਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੰਨਵਾਦ, ਵਾਸੁਦੇਵ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੇ ਸਨਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ਾ, ਮਹਾਨ, ਅਣਗਿਨਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝਲਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਪ੍ਰਾਣ ਛੂਹ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਓਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾ-ਪੁਰਸ਼, ਮਹਾ-ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਹੇ ਪਰਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੂ ਨੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਉਚਾਰਣ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਸ਼ਨੁਧਰਮਾ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਵਰਨਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ। ਪੈਰ, ਗੁੱਟ, ਜੰਘਾ, ਪੇਟ, ਦਿਲ, ਛਾਤੀ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਓਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖੋ। 'ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰੋ, ਬਾਰਹ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ। 'ਪ੍ਰਣਵ' ਤੋਂ 'ਯ' ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਰੱਖੋ; 'ਓਮ' ਨੂੰ ਦਿਲ ਤੇ, ਤੇ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਮੋਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। 'ਓਮ' ਨੂੰ ਭ੍ਰੂ-ਮੱਧ, ਮੋੜ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖੋ; ਇਹ ਮੰਤਰ-ਨਿਆਸ ਉਚਾਰੋ: 'ਓਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਈ।' ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਹਰੀ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਵਾਮਨ ਧਰਤੀ ਤੇ; ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਾਮਾ ਪਹਾੜ ਤੇ। ਵਰਾ੍ਹਾ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਕਪਿਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਦੱਤਾਤਰੇਯਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਕੁਮਾਰਾ ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ; ਨਾਰਦ ਹੋਰ ਪੂਜਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਕੂਰਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਅਸੁਸਥਤਾ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਨਾਗ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ; ਯਜ्ञ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਅਾਸ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ। ਬੁੱਧਾ ਵਿਪਰੀਤ ਸਮੂਹਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਕਲਕੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਿਨ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਸਵੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਕਵਚ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਪਲ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ, ਹਰ ਸੰਕਟ, ਹਰ ਰੋਗ, ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।