ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ—ਕਛੂਆ, ਮੱਛੀ, ਘੋੜਾ, ਭੈਂਸ, ਗਾਂ, ਗਿੱਦੜ, ਬਾਂਦਰ, ਬਿੱਲੀ, ਮੋਰ, ਕਾਂ, ਸੂਰ, ਉਲੂ ਅਤੇ ਮੁਰਗੇ—ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਮਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਮਾਸ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਲਹੂ, ਜਦੋਂ ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਮਾਦੇਵ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੁਬਾਰਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਵਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਰਖਿਆ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਰੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰਖਿਆ ਵਾਲਾ ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਟੱਲ, ਅਤੁੱਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿੱਛੇ, ਹਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਮਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਜੀਭ ਦੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨਕਰਸ਼ਣ ਕੰਨਾਂ ਦੀ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੱਕ ਦੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਚਮੜੀ ਦੀ, ਵਨਮਾਲੀ ਗਲੇ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੱਕਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਗਦਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਗਦਾ ਪੇਟ ਦੀ, ਹਲ ਪਿੱਠ ਦੀ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਨੰਦਕਾ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਕਮਲ ਦੋਵਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਜੀ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰਾਹਾ, ਕਠਿਨ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਮਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਪਿਲ ਜੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਾਸੀ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੰਸ, ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਕੁਰਮ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਕਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਡਵਾਮੁਖਾ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮ ਸਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਮ ਰਾਮ ਹਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ, ਕੇਸੀ, ਚਣੂਰ, ਪੂਤਨਾ ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਸ਼ਿੰਗਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਫਾਹਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਚੂਤ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਡਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਡਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭੈ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਣ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ spokes ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਵਿਵਾਦਾਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ, ਜੂਏ, ਝਗੜਿਆਂ, ਖਤਰਨਾਕ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਅੱਗ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੋਸ਼, ਬਿਜਲੀ, ਸੱਪਾਂ, ਜ਼ਹਿਰ, ਰੋਗ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ—ਜਦੋਂ ਵੀ ਡਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਕਵਚ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ। "ਹੇ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ, ਪਦਮਨਾਭ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕਾਲ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਉਗ੍ਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਸਭ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ! ਓਮ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਮਿਰਗੀ, ਉਲਟੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬੁਖਾਰ, ਲੂਟਾ, ਕੀੜੇ, ਕੰਡੇ, ਪੂਤਨਾ, ਸੱਪ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜ਼ਹਿਰ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਡਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਬੁਖਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣੋ ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਹਾਨ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ! ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਧੰਨ ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼, ਮਹਾ-ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੂ ਨੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰਿ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਧਰਮ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਨਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗ, ਡਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।