ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰਵ-ਸਿਧੀਕਾਰੀ ਕਵਚ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਕਵਚ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਵਚ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅਸੀਸ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਬਚਨ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਕਵਚ ਨੂੰ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਦਾ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਪਹਿਲਾਂ ਆਵਾਹਨ, ਫਿਰ ਸਥਾਪਨਾ, ਨਿਗ੍ਰਹ, ਸਨਿੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਗੀਤ, ਗਤੀ, ਨ੍ਰਿਤ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦක්ෂਿਣਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਪাত্র ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਾਣ-ਅਯਾਮ ਅਤੇ ਆਸਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ-ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲ either ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਨਿੱਧੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਆਦਿ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ-ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਗਰੁੱਪਾਂ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਮ, ਅਮ੍ਰਿਤੇਸ਼ਵਰ; ਓਮ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਰੁੜ ਰੀਤਿ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵਰਨਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੀਤਿ ਚਿਤਾ 'ਤੇ, ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਰਕ, ਮੇਸ਼, ਮੂਲਾ, ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ, ਮਘਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੀਤਿ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਲਾਠੀਧਾਰੀ, ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ, ਭਿਕਖੂ, ਨੰਗਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ—ਇਹ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਧ ਘੜੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ। ਸਰਪ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਰਕੋਟ, ਗਿਆਨ, ਗੁਰੂ, ਪਦਮਾ, ਮਹਾਪਦਮਾ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ—ਇਹ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਰਾਤ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਅਮਰਾਂਤਕ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਵਤੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਧ ਯਾਮਾ ਦੇ ਸੰਧੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਛੇ ਭਾਗ ਵੇਦ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤੀਹ ਭਾਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਛਾਤੀ, ਗਲ, ਨੱਕ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ—ਇਹ ਅੰਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਚੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ-ਨਾਸਕ ਬੀਜ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਛੇਵਾਂ ਰੂਪ, ਤੀਸਰਾ, ਵਿਸਰਗ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚੌਥਾ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਗਲ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਟਖਣਾਂ 'ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਰਪ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਣਕਾਂ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਸਰਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਓਮ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲਾ, ਮੁਰਗਾ ਰੂਪ, ਸਵਾਹਾ"—ਇਸ ਨਾਮ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰ-ਕਾਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੱਕ ਹੱਥ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ—even ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ—ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸਰਪ ਉਸ ਛਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕਵਚ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।