ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਬਾਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੰਖ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੀਸ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਲਾ ਵਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਗਲਿਕਾ ਦੀ ਟਹੀਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਲਾਏ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਵੀ ਆਇਆ ਕਿ ਜੇ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਅਜੀਬ ਤਜਰਬਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਡੱਡੂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡੱਡੂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਸੰਖ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੂਪ ਸੁੰਘਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਖਦਯੋ ਨਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਲੌ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਚੁਚੁੰਦਰੀ ਦਾ ਪਾਊਡਰ ਜਲਾਕੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਜੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਲਣ ਤੁਰੰਤ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਤ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੰਦੂਭਾ ਸੱਪ ਦਾ ਦੰਦ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ। ਮਗਰਮੱਛ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਗਰਮੱਛ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਛੂਏ ਦਾ ਦਿਲ, ਚੂਹੇ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੋਰਪੋਇਸ ਦੀ ਚਰਬੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਾਊਡਰ ਛਾਛ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀ ਕਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੰਦੂਲੀਆ, ਗੋਕਸ਼ੁਰਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਛਾਛ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੋਲਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਅਜੀर्ण ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਤਾਕਰਾ, ਕੁਸ਼ਾਮਲਾ ਜਾਂ ਮਰਕਟੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਬਕੁਚੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਖੱਟੇ ਮਾੜੇ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰਾਵਰੁਣੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਜ਼ਹਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸੁਰਭਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁੰਜਾ ਪਾਊਡਰ ਦਾ ਪੇਸਟ ਖੱਟੇ ਮਾੜੇ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਾਲਾ, ਅਤਿਬਾਲਾ, ਯਸ਼ਟੀ, ਸ਼ੱਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ, ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਅਦਰਕ ਪੀ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਂਝ عورتਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਰਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਗੁੰਡੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਲੰਡ ਦੀਆਂ ਸੂਜਨਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਪਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਰ ਗੁੜ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਪੁੰਖਾ ਛਾਛ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਤਿਲੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਤੁਲੰਗਾ ਦਾ ਰਸ ਗੁੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵਾਤ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਦੇ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁੱਕਾ ਅਦਰਕ, ਕਾਲਾ ਨਮਕ ਅਤੇ ਹਿੰਗ ਪੀਣ ਨਾਲ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੰ ਗਣਪਤਏ"—ਇਹ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਟੋਪੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਯਜਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਠਵੇਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਟੋਪੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ "ਹ੍ਰੀੰ" ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵਿਸਰਗ ਸਮੇਤ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲਾ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਦੇ ਸਾਰ, ਸਲੇਟ, ਗਾਂ ਦੀ ਪਿਤ, ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਤਿਲਕਾ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਸਹਦੇਵ, ਵਾਚਾ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਨਾਲ ਤਿਲਕਾ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੀ ਪਿਤ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਿਤ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਤਿਲਕਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਦੇਵ, ਗਾਂ ਦੀ ਪਿਤ ਵਿੱਚ ਖਣਿਜ ਖੂਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਲਕਾ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਪਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਨਾਗਕੇਸਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ, ਹਰਿਤਕੀ ਦੀ ਛਾਲ ਅਤੇ ਪੱਤੀ, ਚੰਦਨ, ਕੁਸ਼ਟ, ਮਹਿਕਦਾਰ ਗੂੰਦ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚਾਵਲ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਧੂਪ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਲਾਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ, ਲੋਣ, ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਮਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਅੰਗ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਪੀਸ ਕੇ, ਅੰਗ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਯਗੰਧਾ, ਮੰਜਿਸਥਾ, ਚੰਬਾ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਸਰੋਂ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਕਜੰਘਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਗੰਧਾ, ਨਾਗਬਾਲਾ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਚਣਾ ਵਰਤਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਾਊਡਰ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਦਾ ਪਾਊਡਰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਪਰੀਣਾਮ (ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ) ਦਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂਕ-ਖਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਨ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਏ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਦਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਉਪਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਿਆਰ, ਜੀਵਨ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਤਾ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਰਾਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਆਦਰਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।