ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁਕ੍ਰਾਂਤਾ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ piles (ਅਰਸ਼) ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਦਾ ਚੂਰਨ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋੜ (leprosy) ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਨਰਨਵਾ, ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਘਿਉ ਪੀਣ ਨਾਲ ਹਿੱਕ, ਦਮਾ ਤੇ ਖੰਘ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਵਲੋਂ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਰਭਧਾਰਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਾਰੀ-ਬੀਜ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਚੀਨੀ ਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰਯ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਾਂਗ, ਮਧੂਕ, ਪਾਠਾ, ਮਾਂਸੀ, ਸਰਜਰਸ, ਹਲਦੀ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਅਤੇ ਮਨਸ਼ੀਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਡੁੰਬਰ ਅਤੇ ਧਾਤਕੀ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤੇਲ ਨੂੰ ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੇਲ ਲਗਾ ਕੇ "ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਰਦਾਇ ਆਕਰਸ਼ਣੇ ਆਕਰਸ਼ਯ ਆਨਯ ਸੁੰਦਰਿ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਨਰਨਵਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ, ਦੁਰਵਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਵਰੁਣੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਰਸ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਕਰੂਸੀਬਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਿਹਰੇ ਦੀਆਂ ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ, ਗੁੜ, ਤਾਮਾ ਅਤੇ ਕਰੇਲੇ ਦਾ ਰਸ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾੜਣ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਸੀਸਾ, ਹਰੇਕ ਇੱਕ ਪਾਲਾ ਭਰ, ਅਤੇ ਲੰਗਲਿਕਾ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਸਾੜਣ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਦੀਵਾ ਜਲਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਮੰਡੂਕ (ਡੱਡੂ) ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਲਦ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਧੂਪ ਸੁੰਘਾਈਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਡੱਡੂ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੜਵੀ ਤੇਲ ਅਤੇ ਖਦਯੋ ਨਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਲੌ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਚਚੁੰਦਰੀ ਦਾ ਚੂਰਨ ਸਾੜ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੜਨ ਤੁਰੰਤ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਲਾਉਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਦ (ਰੁਤ) ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਡੰਡੁਭ ਸੱਪ ਦਾ ਦੰਦ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ। ਮਗਰਮੱਛ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖੂਨ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਗਰਮੱਛ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਛੂਏ ਦਾ ਦਿਲ, ਚੂਹੇ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਛਲੀ ਦੀ ਚਰਬੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਾਛ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀ ਕਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੰਦੁਲੀਆ ਜਾਂ ਗੋਕਸ਼ੁਰਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਆਦਿ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਾਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਛਾਛ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੋਲਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਅਜੀਰਨ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਤਕਰਾ, ਕੁਸ਼ਾਮਲਾ ਜਾਂ ਮਰਕਟੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਅਤੇ ਬਕੁਚੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਖੱਟੇ ਮਾੜ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸੁਰਭਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਰੋਗ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੂੰਜਾ ਦੇ ਚੂਰਨ ਦਾ ਲੇਪ ਖੱਟੇ ਮਾੜ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਲਾ, ਅਤਿਬਲਾ, ਯਸ਼ਟੀ, ਚੀਨੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਂਝ ਇਸਤਰੀ ਵਿਚ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਸੁੰਠ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਸਣ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਗੁੰਡੀ ਦੀ ਟਿੱਪ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਿਲਟੀਆਂ (ਗੰਢਾਂ) ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਰ ਗੁੜ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਪੁੰਖਾ ਛਾਛ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਤਲੀ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਤੁਲੁੰਗਾ ਦਾ ਰਸ ਗੁੜ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵਾਤ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਦੇ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁੰਠ, ਕਾਲਾ ਨਮਕ ਅਤੇ ਹੀਂਗ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੰ ਗਣਪਤਯੇ"—ਇਹ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਧਨ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਜੋੜੀ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੇ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ ਸਵੇਰੇ "ਹ੍ਰੀੰ" ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਸਹਿਤ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਸਾਰ, ਪਾਟੀ, ਗਾਏ ਦੀ ਪਿੱਤ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਸਾਹਦੇਵ, ਵਾਚ ਤੇ ਸਫੈਦ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਏ ਦੀ ਪਿੱਤ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਿੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਲਗਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪਾਏ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖਮਈ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਸ਼ੀਭੂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।