ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਅਚੂਕ ਨੁਸਖੇ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਬੜੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਪਤੋਲਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਨਾਲ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਪੇਟ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੰਕਰੀ ਵਟੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵਚ, ਮਾਂਸੀ, ਬਿਲਵ, ਟਗਰ, ਪਦਮ-ਕੇਸ਼ਰ, ਨਾਗਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਘਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਤਾਬਕ ਫਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੰਫ਼ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਇਹ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ ਮਿਸ਼ਰਨ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ—‘ਓਂ, ਹੇ ਲਾਲ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਲਿਆ, ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੈਂ ਹ੍ਰ: ਫਟ’—ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤਿਲਕਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹਨ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਟਾਨੀ ਲੂਣ, ਕਾਲਾ ਲੂਣ, ਸੌਵੀਰਾ ਲੂਣ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਿੱਤ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ—all ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਇਹ ਔਰਤ ਦੀ ਯੋਨੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੰਕਪੁਸ਼ਪੀ, ਵਚਾ, ਮਾਂਸੀ, ਸੋਮਾ, ਰਾਜੀ ਅਤੇ ਫਲਗੁਕਾ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਭੈਂਸ ਦੀ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਇਹ ਦਵਾਈ ਦੀ ਵਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਔਰਤ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਜਣ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਕੁਆਰੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਵਚਾ, ਮਦਨ ਫਲ, ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਲਿੱਦ ਅਤੇ ਧਤੂਰਾ, ਇਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਰਜੁਨ, ਭਲਾਤਕ ਅਤੇ ਵਿਡੰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਵਾਲਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਦੇ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਲਾ, ਸਰਜਾ ਗੂੰਦ, ਸੌਵੀਰਾ ਲੂਣ ਅਤੇ ਸਰੋਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੱਪ, ਜੂੰ, ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਛਰ—all ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤਲਾ ਦਾ ਚੂਰਨ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਭਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਕੋਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਾਨ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਲੂਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਵਾਸਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦਰਦ ਲਈ ਉੱਤਮ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਹਰੀਤਕੀ, ਵਚਾ, ਕੁਸ਼ਠ, ਵਯੋਸ਼, ਹਿੰਗ ਅਤੇ ਮਨਹਸ਼ਿਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਨਾਲ, ਖੰਘ, ਦਮਾ ਤੇ ਹਿਚਕੀ ਵਿੱਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ। ਪਿੱਪਲੀ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੱਟਣ ਨਾਲ, ਜ਼ੁਕਾਮ, ਖੰਘ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਚਿਤਰਕ ਦੀ ਜੜ, ਉਸ ਦੀ ਭਸਮ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲੀ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਨਾਲ, ਦਮਾ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਹਿਚਕੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ, ਮੁਲੇਠੀ ਅਤੇ ਪਦਮਕਾ—all ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖੂਨ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਂਠ ਅਤੇ ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕ ਵਟੀ ਬਣਾਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਕੋਇਲ ਵਰਗੀ ਸੁਰੀਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰਤਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਚੂਰਨ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ, ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੂਣ, ਹਰਤਾਲ, ਤੁੰਬਿਨੀ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਲਾਖ—all ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਾਲ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉੱਤਮ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਚੂਨਾ, ਹਰਤਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਭਸਮ, ਸੁਹਾਗਾ ਅਤੇ ਚਟਾਨੀ ਲੂਣ—all ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਮੂਤਰ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਵਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ, ਆਵਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਧਾਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ— ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਚਿੱਟੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਰਦੀਆਂ, ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਤਝੜ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਾਣਾ ਗੁੜ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਹਰਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਠ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਵਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਲਸੀ, ਕਾਲਾ ਚਣ, ਗੇਹੂੰ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲ—all ਘੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਲਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੌ, ਤਿਲ, ਅਸ਼ਵਗੰਧਾ, ਮੁਸਲੀ, ਸਰਲਾ ਅਤੇ ਗੁੜ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਿੰਗ, ਕਾਲਾ ਲੂਣ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਸੋਂਠ, ਉਬਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਪਰੀਣਾਮਾ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਅਜੀਰਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਾਤਕੀ ਅਤੇ ਸੋਮਰਾਜੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਮੋਟਾ-ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਦੁੱਧ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੇਕੜੇ ਦਾ ਚੂਰਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਮਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਲਾਤਕ, ਵਿਡੰਗ, ਜੌ ਦਾ ਖਾਰ ਅਤੇ ਚਟਾਨੀ ਲੂਣ— ਸੁਹਾਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਵਾਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਾਲੂਰਾ ਫਲ ਦਾ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਜੋਂਕ ਪੀਸ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇਹ ਵਧੀਆ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਸਮਲ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਗਧੇ ਦੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਇਹ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਹੈ। ਗਿਦੜ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਅਤੇ ਮੇਂਡਕ ਦੀ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਵਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਬੜੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁੰਡੀ ਦੀ ਛਾਲ, ਵਚਾ, ਮੁਸਤ, ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਟਗਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਬਾ ਕੇ, ਜਦ ਤੁਰੰਤ ਜੀਭ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਦ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਓਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥੰਭਿਤ ਕਰ, ਕਰ, ਕਰ’ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਥੰਮ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਓਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਥੰਭਿਤ ਕਰ, ਸੰ ਸੰ ਸੰ, ਕੇਕਾ ਕੇਕ: ਚਲਤੇ ਤੇ ਅਚਲ।’ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਥੰਭਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਥੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।