ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਨੀਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ, ਹੇ ਗੌਰੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਉ। ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ੋ," — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਧੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਰਾਲਭਾ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਸ਼atavਰੀ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਸ ਮਿਸ਼ਰਨ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਪੁਰਖ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨੀਮ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਧੂਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਉਸਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਮੱਖਣ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਮੁਲੇਠੀ ਦੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਲੇਠੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਧਤੂਰਾ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਤਮ ਗਰਭਧਾਰਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੀਜੌੜ ਦੇ ਬੀਜ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੀਜੌੜ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਅਰੰਡ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਬਾਲ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ਾਬ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਜੇ ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਗਰਭਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਰਤਾਲ, ਜੌ ਦਾ ਲੂਣ, ਪਤਰੰਗਾ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਸੱਚਾ ਸਿੰਨਾਬਰ ਅਤੇ ਲੱਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਮਲੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੜ ਦੇ ਕਾਢ ਨਾਲ ਦੰਦ ਮਲੋ, ਫਿਰ ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਨ ਲਗਾਓ, ਤਾਂ ਦੰਦ ਲਾਲ-ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਪੀਵ ਆਉਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਅੱਗ ਤੇ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਸ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਮੁਲੇਠੀ, ਧਾਤਕੀ, ਕਮਲ, ਮੰਜਿਠ, ਲੋਧਰ, ਲੱਕ ਅਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦਾ ਰਸ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਨਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁੱਕੀ ਮੁਲੀ, ਅਦਰਕ, ਲੂਣ, ਹੀੰਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ, ਦਾਰੂ, ਹੋਰਸਰਡ, ਸੁਰਮਾ, ਕਾਲਾ ਲੂਣ, ਜੌ ਦਾ ਲੂਣ, ਸਰਜਕਾ, ਸਿੰਧਾ ਲੂਣ, ਗ੍ਰੰਥੀ, ਵਿਡੰਗ, ਮੁਸਤਕ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸ਼ਹਦ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਨਿੰਬੂ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੀਵ ਆਉਣੀ, ਆਦਿ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਤੇਲ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਕੀੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਲਦੀ, ਨੀਮ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਪੀਪਲ, ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ, ਵਿਡੰਗ, ਭਦਰਾ, ਮੁਸਤਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਗੋਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਅਜੀਰਨ, ਦੋ ਗੋਲੀ ਹੈਜ਼ਾ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਟੋਲਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੇਟ ਦੇ ਰੋਗ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੰਕਰੀ ਗੋਲੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਚ, ਮਾਂਸੀ, ਬਿਲਵ, ਤਾਗਰ, ਪਦਮ-ਕੇਸ਼ਰ, ਨਾਗਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਕਫੂਰ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪੁਰਖ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਇਸ ਮਿਸ਼ਰਨ ਨਾਲ ਮਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ—"ਓਮ, ਹੇ ਲਾਲ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੈੰ ਹ੍ਰ: ਫਟ"—ਅਤੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਹਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਥਰ ਦਾ ਲੂਣ, ਕਾਲਾ ਲੂਣ, ਸੌਵੀਰਾ ਲੂਣ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਿੱਤ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਅੰਗ 'ਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੰਕਪੁਸ਼ਪੀ, ਵਚ, ਮਾਂਸੀ, ਸੋਮਾ, ਰਾਜੀ ਅਤੇ ਫਲਗੁਕਾ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਭੈਂਸ ਦੀ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਤਾਜਾ ਮੱਖਣ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਦਵਾਈ ਦੀ ਗੋਲੀ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਣੀ ਹੋਵੇ, ਕੁਆਰੀ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੋਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਚ, ਮਦਨ ਫਲ, ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਲੈਣ ਅਤੇ ਧਤੂਰਾ, ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ, ਭਲਾਤਕ ਅਤੇ ਵਿਡੰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਦੇ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਲਾ, ਸਰਜਾ ਗੂੰਦ, ਸੌਵੀਰਾ ਲੂਣ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੱਪ, ਜੂੰਅਾਂ, ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਛਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤਲਾ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਅੰਗ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਕੋਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਨ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਲਈ ਉੱਤਮ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਹਰੜ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ, ਵਯੋਸ਼, ਹੀੰਗ ਅਤੇ ਮਨ:ਸ਼ਿਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਨਾਲ ਖੰਘ, ਦਮਾ ਅਤੇ ਹਿੱਕ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੀਪਲੀ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੱਟਣ ਨਾਲ ਨਜ਼ਲਾ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਨੰਦੀਧਰਧਾਰੀ, ਚਿਤਰਕ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਉਸ ਦੀ ਭੱਥੀ ਅਤੇ ਪੀਪਲੀ ਪੀਸ ਕੇ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਨਾਲ ਦਮਾ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਹਿੱਕ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ, ਮੁਲੇਠੀ ਅਤੇ ਪਦਮਕਾ, ਚੌਥਾ-ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਮਾਂਡ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਕਾ ਅਦਰਕ ਅਤੇ ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਜਿਤਨਾ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰਤਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੱਥੀ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਨ ਨਾਲ ਵਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਖਾਂ ਲਈ, ਤੰਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਖਮਈ, ਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।