ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀ ਦਾ ਸੁੱਧ ਖ਼ੂਨ ਲੈ ਕੇ ਕਰੰਜ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਓਮ, ਵਜਰਪਾਣੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਓਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਓਮ, ਮਾਤਾਵੋ, ਸਥਿਰਤਾ ਦਿਓ, ਸ੍ਵਾਹਾ," ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚੋਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਸੁਗੰਧਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਜੇਕਰ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰਯ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ "ਓਮ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਫਲਤਾ ਦਿਓ, ਸਫਲਤਾ ਦਿਓ, ਸ੍ਵਾਹਾ," ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਅੱਗੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਦੰਡ ਅਤੇ ਵਚ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਜੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਦੰਡ ਦੀ ਨੋਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰਯ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਵੀਰਯ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਵਜੋਂ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦੀ ਨੋਕ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਵਿਦਿਆਨੁਸਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰ, ਗੋਡਾ, ਨਾਭੀ, ਛਾਤੀ, ਬਾਂਹ, ਗਲ੍ਹ, ਗਲ੍ਹ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਹੋਠ, ਅੱਖ, ਮੱਥਾ ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਕਾਮਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਕਲਾਵਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਹਲਦੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਨੀਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ, ਮਾਂ ਗੌਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ 'ਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦਿਓ; ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ, ਮਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਦਿਓ," ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਲਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਧੂਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਲਭਾ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਸ਼atavari ਨੂੰ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ 'ਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਰਦ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਮ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਨਵ-ਵਿਵਾਹਿਤ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਧੂਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ ਉਸਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਦਯਾਵਾਨ ਗਰੁੜ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਮੱਖਣ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਮੁਲੇਠੀ ਨਾਲ ਅੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਲੁੱਬੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਤੀ ਵੀ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਲੇਠੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਧਤੂਰਾ, ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਵਸਤਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਗਰਭਧਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਟਰੇ ਦੇ ਬੀਜ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਟਰੇ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਅਰੰਡ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਸਕ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਸੁੱਕਾ ਦੁੱਧ ਉਬਾਲ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ਾਬ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਜੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਗਰਭ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਦਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਹਰਤਾਲ, ਜੌ ਦਾ ਨੂਨ, ਪਤ੍ਰੰਗਾ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਸੱਚਾ ਹਿੰਗੁਲ, ਲਾਹ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੰਦ ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਿਤਕੀ ਦੇ ਕਾਢ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ, ਉਪਰੋਕਤ ਮਿਸ਼ਰਨ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਪਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਰਸਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹੌਲੀ ਅੱਗ ਤੇ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਮੁਲੇਠੀ, ਧਾਤਕੀ, ਕਮਲ, ਮੰਜਿਠਾ, ਲੋਧਰ, ਲਾਹ ਅਤੇ ਕਪਿੱਠ ਰਸ ਨੂੰ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸੀਲਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁੱਕੀ ਮੂਲੀ, ਅਦਰਕ, ਨੂਨ, ਹੀੰਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ, ਦਾਰੂ, ਹੋਰਸਰਜ, ਸੁਰਮਾ, ਕਾਲਾ ਨੂਨ, ਜੌ ਦਾ ਨੂਨ, ਸਰਜਕ, ਸੈਂਧਾ ਨੂਨ, ਗੰਢ, ਵਿਡੰਗ, ਮੁਸਤਕ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸ਼ਹਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਿੰਬੂ ਤੇ ਕੇਲਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਸਾਵਟ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਖੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਲਦੀ, ਨੀਮ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਪੀਪਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ, ਵਿਡੰਗ, ਭਦਰਾ, ਮੁਸਤਕ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸ਼ਹਦ, ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ; ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਅਜੀਰਨ, ਦੋ ਗੋਲੀਆਂ ਹੈਜ਼ਾ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਤੋਲਾ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਚ, ਮਾਂਸੀ, ਬਿਲਵ, ਟਗਰ, ਪਦਮ ਕੇਸਰ, ਨਾਗਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਪੀਸ ਕੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਧੂਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਪੂਰ ਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿੰਗ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਰਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਦ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਨ ਲਗਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ "ਓਮ, ਲਾਲ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ ਹ੍ਰੈਮ ਹ੍ਰ: ਫਟ" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲਗਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੱਟਾ ਨੂਨ, ਕਾਲਾ ਨੂਨ, ਸੌਵੀਰਾ ਨੂਨ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਿੱਤ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਹਿਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੰਕਪੁਸ਼ਪੀ, ਵਚ, ਮਾਂਸੀ, ਸੋਮਾ, ਰਾਜੀ ਅਤੇ ਫਲਗੁਕਾ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਭੈਸ ਦਾ ਚਰਬੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਪਚਾਰਕ ਗੋਲੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਣੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਰੋਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਚ, ਮਦਨ ਫਲ, ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਮਲ ਤੇ ਧਤੂਰਾ, ਔਰਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਜਾਦੂ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਲਾਭ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਹੀ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।