ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ! ਜੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਕੱਚੇ ਅਰਜੁਨ, ਭਲਾਤਕ ਅਤੇ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਖ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਗੁੰਦ, ਵਿਡੰਗਾ ਅਤੇ ਗੁੱਗਲ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਮੱਛਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ, ਵਚਾ, ਕੁਸ਼ਠ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਨਾਗਕੇਸਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ 'ਓਮ, ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਓਮ ਹਰੀਹ ਹਰੀਹ ਸਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਦੰਤ ਅਤੇ ਹਰਨੌਤ, ਕਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੀਸ ਕੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਗਾਈਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ ਰਾਈ ਦੇ ਬਚੇ ਕੁਚੇ ਅੰਸ਼ ਹੋਣ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਭੀਤਕਾ, ਸ਼ਾਖੋਟਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਝਗੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੰਜਨ ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਾਸ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਯੋਨੀ ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਰ ਅਗਰੂ, ਗੁੱਗਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਨੂੰ ਗੁੜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੀਸ ਕੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਕਜੰਘਾ, ਵਚਾ, ਕੁਸ਼ਠ, ਨੀਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕੇਸਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀ ਦਾ ਖੂਨ ਲੈ ਕੇ, ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਬਣਾਈਏ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਈਏ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ, ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ ਵਜ੍ਰਪਾਣੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' 'ਓਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹ੍ਰਾਂ ਹ੍ਰੀਮ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ।' 'ਓਮ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਸੁੱਤਾ ਦੇਵੋ, ਸਵਾਹਾ।'—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਚੋਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਸੁਗੰਧਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਜੇ ਕਮਰ ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰ্য ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ, ਹੇ ਗੌਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ਤਾ ਦੇ।' 'ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਭਲੇ ਭਾਗ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ਤਾ ਦੇ।' ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਔਰਤਾਂ ਅੱਗੇ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ ਤੇ ਵਚਾ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਜੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਗਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ ਦਾ ਸਿਰਾ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਵੀਰਯ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੀਸ ਕੇ, ਵੀਰਯ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਵਜੋਂ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰਾ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੋਹਨੀ ਕਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ, ਪੈਰ, ਟਖਨੇ, ਘੁੱਟਣ, ਕੰਨ, ਨਾਭੀ, ਛਾਤੀ, ਪੇਟ, ਬਾਂਹ, ਗਲ੍ਹ ਅਤੇ ਗੱਲ ਤੇ—ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਾਮਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਚੌਂਸਠ ਅੰਗ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਸ਼ਕਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੋਹਨ ਕਲਾ ਦੇ ਉਪਾਏ ਹਨ। ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਨੀਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਚੰਦਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਧੂਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵਸ਼ਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਾਲਭਾ, ਵਚਾ, ਕੁਸ਼ਠ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਸ਼ਤਾਵਰੀ, ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਯੋਨੀ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਵਧੂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਨੀਮ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਭੈਂਸ ਦੇ ਮੱਖਣ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਮੁਲੇਠੀ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਲੇਠੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਧਤੂਰਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਭਾਗ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਤਮ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੀਜੌੜਾ ਦੇ ਬੀਜ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੀਜੌੜਾ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਅੰਡੇਲ ਦੇ ਜੜ੍ਹ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਬਾਲ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ਾਬ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਜੇ ਰਜੋਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਪੀਵੇ, ਤਾਂ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਰਨੌਤ, ਜੌਂ ਦਾ ਲੂਣ, ਪਤ੍ਰੰਗਾ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਅਸਲੀ ਸਿੰਧੂਰ, ਲਾਖ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀਤਕੀ ਦੇ ਕਾਢ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੰਦ ਲਾਲ ਤੇ ਸਫੈਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੂਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਭੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਕਨੀਂਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਕਨੀਂਆਂ ਦਾ ਪਸ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਹੌਲੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਸ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਕਨੀਂਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਕਨੀਂਆਂ ਦਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਤੇ ਮੁਲੇਠੀ, ਧਾਤਕੀ, ਕੰਵਲ, ਮੰਜਿਠਾ, ਲੋਧ੍ਰਾ, ਲਾਖ ਅਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦਾ ਰਸ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਨਮੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁੱਕੀ ਮੂਲੀ, ਅਦਰਕ, ਲੂਣ, ਹੀੰਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਵਚਾ, ਕੁਸ਼ਠ, ਦਾਰੂ, ਹੋਰਸਰੈਡੀਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਰਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਕਾਲਾ ਲੂਣ, ਜੌਂ ਦਾ ਲੂਣ, ਸਰਜਕਾ, ਸਾਂਧਾ ਲੂਣ, ਗੰਢੀ, ਵਿਡੰਗਾ, ਮੁਸਤਕ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸ਼ਹਦ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰਣ, ਨਿੰਬੂ ਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਜਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਨੀਂਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਤੇਲ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਲਦੀ, ਨੀਮ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਪੀਪਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਡੰਗਾ, ਭਦਰਾ, ਮੁਸਤਕ ਅਤੇ ਸਾਤਵੀਂ, ਸਰਵਰੋਗ ਨਾਸਕ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ; ਹੇ ਹਰੀ, ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਅਜੀਰਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੋ ਗੋਲੀਆਂ ਹੈਜ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧੂਪ—ਸਰੀਰ, ਮਨ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਕਰਨ, ਰੋਗ ਨਾਸ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਕਲਪਿਤ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।