ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲੀ ਚੌਲ, ਸ਼ਸ਼ਟਿਕਾ ਚੌਲ, ਗੋਧੂਮ (ਗੰਹੂੰ), ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਰਸ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੱਜਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਟਕ, ਜੌ, ਯਵ, ਉਰੂਗੀ, ਖ਼ੁਰਾ, ਗੰਭਾਰੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਬੀਜ, ਅੰਗੂਰ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਵੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਆਤਮਾਨੁਪਤਾ, ਵਿਦਾਰੀ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਮੁਲੇਠੀ, ਤਾੜ ਫਲ ਅਤੇ ਰੱਖੜੀ (ਭੋਪਾ) ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਮਲਮੂਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੜਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਥਮਾ, ਖੰਘ, ਮਧੁਮੇਹ, ਗਲੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼, ਗੰਢ, ਗਲੇ ਦੀ ਸੋਜ ਅਤੇ ਫੀਲਪਾਈ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਲੇਪ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਖੱਟੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ: ਅਨਾਰ, ਆਂਵਲਾ, ਅੰਬ, ਕਪਿੱਠ, ਕਰਮਦਾ, ਮਾਤੁਲੁੰਗ, ਅਮ੍ਰਾਤਕ, ਬਦਾਰਾ ਅਤੇ ਇਮਲੀ ਦੇ ਫਲ। ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਖਮੀਰ ਵਾਲਾ ਮੰਡ, ਲਕੂਚਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੱਟਾ ਸਵਾਦ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਅਦਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖੱਟਾ ਸਵਾਦ ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਾਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵਲ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਚੁਭਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਢਿੱਲ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਗਲੇ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਜਖਮਾਂ ਅਤੇ ਫੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੂਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਲੂਣ, ਯਵਕਸ਼ਾਰ, ਸਰਜਿਕਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਲੂਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਲੂਣ ਇਕੱਲਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਰਮੀ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਜਲੀ, ਪੇਟ ਦੀ ਸੋਜ, ਰੰਗ ਦਾ ਬਦਲਣਾ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਰੋਗ, ਨਪੂੰਸਕਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਤਿੱਖੇ (ਮਿਰਚੀਲੇ) ਪਦਾਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ: ਪੀਪਲ, ਹੋਰਸ-ਰੈਡੀਸ਼ ਦੀ ਜੜ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਕੁਸ਼ਠ, ਲਸਣ, ਵਲਗੁਜੀ ਫਲ, ਮੁਸਤਾ, ਗੁੱਗਲ ਅਤੇ ਲਾਂਗਲੀ। ਤਿੱਖਾ ਸਵਾਦ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਖੁਜਲੀ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਟਾਪਾ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੀਰਜ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੱਕਰ, ਸੜਨ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ, ਕੀਰਾਣੀ, ਹਲਦੀ, ਜੌ, ਮਿੱਠਾ ਕਾਂਟਾ, ਵੈਤ੍ਰ, ਬੜੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਿਨੀ, ਗੁਡੂਚੀ, ਦ੍ਰਾਵੰਤ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ, ਮੰਡੂਕਪਰਨੀ, ਕਾਰਵੇਲਾ, ਬੈਗਨ, ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਵਾਸਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਵੀ (ਕੜਵੀਆਂ) ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ। ਕਰਵਾ ਸਵਾਦ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਪ, ਤਿਸ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਲ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਬੜੇ ਦੀ ਕਸਾਵਟ, ਫੜਕ, ਦਰਦ, ਸਿਰਦਰਦ ਅਤੇ ਜਖਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਸੱਲਕੀ, ਜੰਬੂ, ਅਮ੍ਰਾਤਕ, ਵਚ, ਟਿੰਡੂਕ, ਵਕੁਲ, ਸ਼ਾਲ, ਪਾਲੰਕੀ, ਮੁੰਗ ਅਤੇ ਚਿਲਕਾ—ਇਹ ਕਸੇਲੇ (ਕਸ਼ਾਯ) ਪਦਾਰਥ ਹਨ। ਕਸੈਲਾ ਸਵਾਦ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਮੀ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਣਾ, ਤਪ, ਅਫਾਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਸਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਲਦੀ, ਕੁਸ਼ਠ, ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ, ਮੇਸ਼ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਬਲਾ, ਕਚੂਰਾ, ਸੱਲਕੀ, ਪਾਠਾ, ਪੁਨਰਨਵਾ ਅਤੇ ਸ਼atavari—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਤ ਰੋਗ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪਿੱਤ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿਮੰਥ, ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ, ਸ਼ਵਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਏਰੰਡ, ਜੌ, ਕੋਲਾ, ਕੁਲਥ, ਕਰਸ਼ਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਮੂਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਲੈ ਕੇ ਵਾਤ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼atavari, ਵਿਦਾਰੀ, ਬਾਲਕ, ਸ਼ੀਰਾ, ਚੰਦਨ, ਦੂਰਵਾ, ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਬਦਰੀ ਅਤੇ ਸੱਲਕੀ—ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਕੇਲਾ, ਕਮਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਉਦੁੰਬਰ, ਪਟੋਲਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਫ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ: ਹਲਦੀ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਠ। ਸ਼ਤਪੁਸ਼ਪੀ, ਜਾਤੀ, ਵਯੋਸ਼, ਅਰਗਵਧ, ਲਾਂਗਲੀ, ਘੀ, ਤੇਲ, ਜੀਵ-ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮੱਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਰਬੋਤਮ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਘੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਬੁੱਧੀ, ਯਾਦ, ਤੀਬਰਤਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਅੱਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਤ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਘੀ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਤ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘੀ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਫ਼ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘੀ ਵਿੱਚ ਵਯੋਸ਼ ਅਤੇ ਖਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੰਢ, ਨਲੀਆਂ, ਕੀੜੇ, ਕਫ਼, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਵਾਤ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਤੇਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਲਕਾਪਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਕਠੋਰ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵਾਤ, ਧੁੱਪ, ਪਾਣੀ, ਭਾਰ, ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ। ਸੁੱਕਾਪਨ, ਪੀੜਾ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਵਧੀਕ ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਾਤ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਦਾਗਣ ਮਗਰੋਂ, ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦਰਦ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰਬੋਤਮ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਪਲਾ, ਮੱਧਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਲਈ ਅੱਧਾ ਪਲਾ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਘੀ ਜਾਂ ਤੇਲ ਦੇਉ। ਘੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ। ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਤਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਉਨਕਤ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਪੀਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨਕਤਾ, ਵਾਤ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਵਲ ਜਾਣਾ, ਤੀਬਰ ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਰੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾਪਨ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨਕਤਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾਪਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਯਾਮਾਕ, ਕੋਦਰਵਾ, ਦੋਸ਼, ਨਟਕਰਾ, ਪਿਨਯਾਕ ਅਤੇ ਸਕੁਭੀ—ਇਹ ਵਾਤ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਕ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮੋਟਾਪਾ, ਸੁੱਕਾਪਨ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮਲਮੂਹੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੇਕ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਘੀ, ਤੇਲ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਘੀ, ਤੇਲ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸ਼ੰਖਪੁਸ਼ਪੀ, ਵਚ, ਸੋਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਸੁਵਰਚਲਾ, ਅਭਯਾ, ਗੁਡੂਚੀ, ਅਟਰੂਪਾ, ਕਵਾਗੁਜੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਮਾਤਰਾ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਉ। ਕੰਟਕਾਰੀ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਘੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਚਿਤ੍ਰਕ, ਬਲਾ, ਨਿਰਗੁੰਡੀ, ਨਿੰਬ-ਵਾਸਕਾ, ਪੁਨਰਨਵਾ, ਗੁਡੂਚੀ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਅਤੇ ਸ਼atavari—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਬਲਾ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਦੇ ਕਢੇ ਕਸ਼ਾਏ ਵਿੱਚ ਅੱਧ ਆਢਕ ਤੇਲ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਧੂਕ, ਮੰਜਿਠਾ, ਚੰਦਨ, ਉਤਪਲ ਅਤੇ ਪਦਮਕਾ ਦੀ ਲੇਪ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਲਾਚੀ, ਪੀਪਲ, ਕੁਸ਼ਠ, ਦਾਲਚੀਨੀ, ਇਲਾਚੀ, ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਜੜੀਆਂ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਇੱਕ ਆਢਕ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਕਾਉ। ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਤੇਲ-ਘੀ ਸਾਰੇ ਵਾਤ ਰੋਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।