ਮਹਾਨ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਆਹਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਮਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਤੇਲ ਕਈ ਰੋਗਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ—ਇਹ ਤੇਲ ਕਿਰਮੀਆਂ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀਆਂ ਗੜਬੜਾਂ ਅਤੇ ਵਾਤ, ਕਫ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਰ, ਆਂਵਲਾ, ਕੋਲਾ, ਕਰਮਦਾ, ਪਿਆਲਾ, ਜੰਬੀਰਾ, ਨਾਗਾਂਗਾ, ਅਮ੍ਰਤਕ ਅਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਫਲ ਪਿੱਤ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਫ਼ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਮੁਤਕ, ਇਖ੍ਸ਼ਵਾਕੁ ਅਤੇ ਕੁਟਜਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਾਣੀ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਮਾਰਗਵ ਅਤੇ ਅਰਕਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਲਟੀ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਲਟੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਦਨਾ, ਇੰਦ੍ਰਾਵਾ ਅਤੇ ਵਾਚਾ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਨਰਮ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੱਤ ਵਧਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਸਖ਼ਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਤ ਤੇ ਕਫ਼ ਵਧਣ ਦਾ ਸੰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਧਯਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੋਧਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਿਦ, ਸੈਧਵ ਲੂਣ, ਨਾਗਰ, ਹਰੜ ਅਤੇ ਵਿਹਾਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ੋਧਕ ਹੈ। ਵਾਤ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰੰਡ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਦਾ ਕਾਢਾ ਦੁੱਗਣੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਲਟੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਸਤਿ (ਐਨਿਮਾ) ਲਈ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਨਲੀ ਆਠ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੰਧੂ ਫਲ ਵਰਗਾ ਛੇਦ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਨੁਸਖਾ ਲੰਬੇ ਪਏ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਬਸਤਿ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹਲਕੀ, ਮਧਯਮ ਜਾਂ ਤੀਬਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਅਰਧ, ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਪਲਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਅਕਸ਼ਾਵਤਰੀ, ਰੁਗਰਦਨਾ, ਸ਼atavਾਰੀ, ਸ੍ਰਿਤਾ, ਭ੍ਰਿੰਗਾ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਾਲੀ ਚੌਲ, ਸ਼ਸ਼ਟਿਕਾ ਚੌਲ, ਗੋਧੂਮ (ਗਹੂੰ), ਦੁੱਧ, ਘਿਉਂ, ਰਸ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ। ਮੱਜਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਟਕ, ਜੌ, ਯਵਾ, ਉਰੁਗੀ, ਖ਼ੁਰ, ਗੰਭਾਰੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਬੀਜ, ਅੰਗੂਰ, ਖਜੂਰ ਤੇ ਬਲਾ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਨਾਰੀਅਲ, ਇਖ੍ਸ਼ਵਾਕੁ, ਆਤਮਨੁਪਤਾ, ਵਿਦਾਰੀ, ਪਿਆਲਾ, ਮੁਲੀਠੀ, ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਪੇਠਾ—ਇਹ ਮੱਖਣੀ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ ਹਨ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਲਣ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਕਿਰਮੀ ਤੇ ਕਫ਼ ਵਧਾ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਮਾ, ਖੰਘ, ਮਧੁਮੇਹ, ਗਲੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਗੰਢ, ਗਲੇ ਦੀ ਸੋਜ ਅਤੇ ਹਾਥੀਪਾਂਵ ਲਈ ਗੁੜ ਆਦਿਕ ਦਾ ਲੇਪ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਰ, ਆਂਵਲਾ, ਅੰਬ, ਕਪਿੱਥ, ਕਰਮਦਾ, ਮਾਤੁਲੁੰਗਾ, ਅਮ੍ਰਤਕ, ਬਦਰਾ ਤੇ ਇਮਲੀ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ। ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਖਮੀਰਿਆ ਰਸ, ਲਕੁਚਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੱਟੇ ਪਦਾਰਥ—ਇਹ ਸਵਾਦ ਵਿੱਚ ਖੱਟੇ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਅਦਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਚਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੱਟਾ ਸਵਾਦ ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਵਾਤ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਤੀਖਾ ਹੁੰਦਾ, ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਭਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਕਰਦਾ, ਗਲੇ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੂਣਾਂ ਵਿੱਚ—ਸਾਧਾਰਣ ਲੂਣ, ਯਵਕਸ਼ਾਰ, ਸਰਜਿਕਾ ਆਦਿ—ਲੂਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਚਨਯੋਗ, ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਮ ਕਰਦਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਦਾ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਜਲੀ, ਪੇਟ ਫੁੱਲਣਾ, ਰੰਗ ਉੱਡਣਾ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਰੋਗ, ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੀਪਲ, ਹੋਰਸ-ਰੇਡੀਸ਼, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਕੁਸ਼ਠ, ਲਸਣ, ਵਲਗੁਜੀ ਫਲ, ਮੁਸਟਾ, ਗੁੱਗਲ ਅਤੇ ਲਾਂਗਲੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿੱਖੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤਿੱਖਾ ਸਵਾਦ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਾਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਖੁਜਲੀ, ਕਫ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਮੋਟਾਪਾ, ਆਲਸ ਤੇ ਕਿਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਬੀਜ ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ; ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਜਲਣ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ, ਕੀਰਾਣੀ, ਹਲਦੀ, ਜੌ, ਮਿੱਠਾ ਕੰਟਾ, ਵੈਤ੍ਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖਿਨੀ, ਗੁਡੂਚੀ, ਦ੍ਰਵੰਤੀ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ, ਮੰਡੂਕਪਰਨੀ, ਕਾਰਵੈਲਾ, ਬੈਗਨ, ਕਰਵੀਰ, ਵਾਸਕਾ, ਰੋਹਿਨੀ, ਸ਼ੰਖ ਚੂਰਨ, ਕਰਕੋਟਾ, ਜਯੰਤਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਵਾਰੁਣਕ, ਨਿੰਬੂ, ਜੋਤਿਸ਼ਮਤੀ, ਪੁਨਰਨਵਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੜਵੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕੜਵਾ ਸਵਾਦ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬੁਖ਼ਾਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੁਰਝਾਅ, ਗਲੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਆਦਿ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਵੱਧ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਲ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਬੜੇ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ, ਫਿਟ, ਦਰਦ, ਸਿਰ ਦਰਦ ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਸੱਲਕੀ, ਜੰਬੂ, ਅਮ੍ਰਾਤਕ, ਵਾਚਾ, ਟਿੰਡੂਕ, ਵਕੁਲ, ਸ਼ਾਲ, ਪਾਲੰਕੀ, ਮੁੰਗ ਤੇ ਚਿੱਲਕਾ—ਇਹ ਕਸੇਲੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕਸੇਲਾ ਸਵਾਦ ਸ਼ੋਸ਼ਣ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੇ ਨਮੀ ਸੋਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਵੱਧ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਣਾ, ਬੁਖ਼ਾਰ, ਪੇਟ ਫੁੱਲਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਲਦੀ, ਕੁਸ਼ਠ, ਸੈਂਧਵ ਲੂਣ, ਮੇਸ਼ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਲਾ, ਕਚੂਰਾ, ਸੱਲਕੀ, ਪਾਠਾ, ਪੁਨਰਨਵਾ, ਸ਼atavਾਰੀ, ਅਗਨਿਮੰਥ, ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ, ਸ਼ਵਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਅਰੰਡ, ਜੌ, ਕੋਲਾ, ਕੁਲੱਥ, ਕਰਸ਼ਾਸ਼ੀ, ਦਸ਼ਮੂਲਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਤ ਦੇ ਰੋਗ ਤੇ ਕਈ ਪਿੱਤ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼atavਾਰੀ, ਵਿਦਾਰੀ, ਬਾਲਕਾ, ਸ਼ੀਰਾ, ਚੰਦਨ, ਦੂੜਵਾ, ਵਟ, ਪਿੱਪਲੀ, ਬਦਰੀ ਤੇ ਸੱਲਕੀ—ਇਹ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ। ਕੇਲਾ, ਕਮਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਪਟੋਲਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਫ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮੂਹ—ਹਲਦੀ, ਗੁੜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਠ। ਸ਼ਤਪੁਸ਼ਪੀ, ਜਾਤੀ, ਵਯੋਸ਼, ਅਰਗਵਧਾ, ਲਾਂਗਲੀ, ਘਿਉਂ, ਤੇਲ, ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਲੀਆ ਪਦਾਰਥ ਹਨ। ਘਿਉਂ ਬੁੱਧੀ, ਯਾਦ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਪਚਨ ਦੀ ਆਗ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਤ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਘਿਉਂ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਤ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਲੂਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਫ਼ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਵਯੋਸ਼ ਤੇ ਖਾਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੰਢ, ਨਲੀਆਂ, ਕਿਰਮੀ, ਕਫ਼, ਚਰਬੀ ਤੇ ਵਾਤ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਤੇਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਹਲਕਾਪਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਸਖ਼ਤ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵਾਤ, ਧੁੱਪ, ਪਾਣੀ, ਥਕਾਵਟ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕਸਰਤ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਸੁਕੜ, ਪੀੜਾ, ਸ਼ੋਸ਼, ਵਧੀਆ ਪਚਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਨਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਤ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਨਸਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਦਾਗ ਕੇ, ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮ ਲਈ ਮਾਤਰਾ ਇੱਕ ਪਲਾ, ਮਧਯਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅਕਸ਼ਾ, ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਕਿਸਮ ਲਈ ਅਰਧ ਪਲਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਤੇਲੀਆ ਕਾਢਿਆਂ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਆਹਾਰ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕੇ।