ਜਦੋਂ ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਭਯਾ ਅਤੇ ਦੋ ਵਿੱਭੀਤਕਾ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੇ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉਂ, ਆਂਵਲਾ ਅਤੇ ਧਾਤਰੀ—ਇੱਕਠੇ ਖਾਧੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਗੰਧਾ, ਜੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੀਜਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੰਡੂਕਪਰਨੀ ਅਤੇ ਵਿਦਾਰੀ ਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤਿਲ, ਧਾਤਰੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸੋ ਸਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਕਟੂ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਵਹਨੀ, ਗੁਡੂਚੀ ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਵਰੀ ਦਾ ਵੀ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਡੰਗ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਜੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਕਣਾ, ਸੁੱਕਾ ਅਦਰਕ, ਗੁਡੂਚੀ ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਵਰੀ ਵੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਵਿਡੰਗ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਆਦਿ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਜੇ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਾਵਰੀ ਦਾ ਪੇਸਟ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ, ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋ ਘਿਉਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਰਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਮਰਸ਼, ਅਵਪੀਡ਼, ਨੱਸਿਆ, ਪ੍ਰਵਪਨ ਅਤੇ ਸ਼ੀਰੋਵਿਰੇਚਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਕਰਮ ਪੰਚਕਰਮ ਕਹਿ ਕੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਘ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੋ-ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀਆਂ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਆਦਿ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀਆਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਲ, ਮੁਦਰਾ ਦਾਲ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਉਬਲਿਆ ਦੁੱਧ, ਅਤੇ ਨੀਮ, ਅਤਸੀ, ਕੁਸੰਭਾ, ਸ਼ਿਗਰੂ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਮਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਤੇਲ ਕੀੜਿਆਂ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀਆਂ ਗੜਬੜਾਂ ਅਤੇ ਵਾਤ, ਕਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਦੀਮ, ਆਂਵਲਾ, ਕੋਲਾ, ਕਰਮਦ, ਪਿਆਲਾ, ਜੰਬੀਰਾ, ਨਾਗੰਗਾ, ਅਮਰਾਤਕ ਅਤੇ ਕਪਿੱਠਾ ਵਰਗੀਆਂ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੱਤ ਨੂੰ ਲਾਭਦੇ ਹਨ, ਵਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਫ਼ ਵਧਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਮੁਤਕਾ, ਇਖ੍ਸ਼ਵਾਕੁ ਅਤੇ ਕੁਟਜਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਬਾਂਧਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਮਾਰਗਵ ਅਤੇ ਅਰਕਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟੀ ਲਈ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮਦਨਾ, ਇੰਦ੍ਰਾਵਾ ਅਤੇ ਵਚਾ ਨਾਲ ਉਲਟੀ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆੰਤ ਨਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਆੰਤ ਸਖ਼ਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਾਤ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਧਯਮ ਹੋਣ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ, ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਦ, ਸੈਧਵ ਲੂਣ, ਨਾਗਰ, ਹਰੜ ਅਤੇ ਵਿਹਾਨਾ, ਗਾਊ ਮੂਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਾਤ-ਵਧੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਦੇ ਕਾਢੇ ਨਾਲ ਦੁੱਗਣਾ ਅਰੰਡ ਦਾ ਤੇਲ ਖਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਉਲਟੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਂਸ ਦੀ ਨਲੀ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬੀ, ਕਰਕੰਧੂ ਫਲ ਵਰਗਾ ਛੇਦ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲਿੱਟੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਸਤਿ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਜ਼, ਹਲਕਾ, ਮਧਯਮ ਜਾਂ ਤੇਜ਼, ਅਨੁਕੂਲ ਪਾਲਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਧ, ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਪਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਅਕਸ਼ਵਤਰੀ, ਇੱਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰੁਗਰਦਨਾ, ਸ਼ਤਾਵਰੀ, ਸ੍ਰਿਤਾ, ਭ੍ਰਿੰਗਾ, ਸਿੰਧੁਵਰਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕਾਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਸ਼ਾਲੀ ਚੌਲ, ਸ਼ਸ਼ਟਿਕਾ ਚੌਲ, ਗੋਧੂਮਾ ਗੰਧੁਮ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉਂ, ਰਸ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ। ਮੱਜਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਟਕਾ, ਜੌ, ਯਵਾ, ਉਰੁਗੀ, ਖ਼ੁਰਾ, ਗੰਭਾਰੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਬੀਜ, ਅੰਗੂਰ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਨਾਰੀਅਲ, ਇਖ੍ਸ਼ਵਾਕੁ, ਆਤ੍ਮਨੁਪਤਾ, ਵਿਦਾਰੀ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਮੁਲੇਠੀ, ਤਾੜ ਫਲ ਅਤੇ ਪੇਠਾ—ਇਹ ਮੁੱਖ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ ਹਨ। ਇਹ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜਲਣ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਮਾ, ਖੰਘ, ਸ਼ੱਕਰ, ਗਲੇ ਦੀ ਭਾਰੀਅਤ, ਗਿੱਲਟੀਆਂ, ਗਲੇ ਦੀ ਸੋਜ ਅਤੇ ਹਥੀ ਪਾਵਾਂ ਲਈ ਗੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਲੇਪ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਦੀਮ, ਆਂਵਲਾ, ਆਮ, ਕਪਿੱਠਾ, ਕਰਮਦ, ਮਾਤੁਲੁੰਗਾ, ਅਮਰਾਤਕ, ਬਦਾਰਾ ਅਤੇ ਇਮਲੀ—ਇਹ ਫਲ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਦਹੀਂ, ਮੱਠਾ, ਖਮੀਰ ਵਾਲਾ ਮੰਡ, ਲਕੂਚਾ ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਖੱਟਾ ਸੁਆਦ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਅਦਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਚਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਟਾ ਸੁਆਦ ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਵਾਤ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ, ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਬਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਕਰਦਾ, ਗਲੇ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੂਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਧਾਰਨ ਲੂਣ, ਯਵਕਸ਼ਾਰ, ਸਰਜਿਕਾ ਆਦਿ ਹਨ—ਲੂਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਚਣ ਵਾਲਾ, ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੱਲਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਤੇ ਨਰਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਜਲੀ, ਪੇਟ ਦੀ ਸੋਜ, ਰੰਗਤ ਦੀ ਬਦਲਾਅ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਵਾਤ, ਪਿੱਤ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ, ਹੋਰਸ-ਰੇਡੀਸ਼ ਦੀ ਜੜ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਕੁਸ਼ਠ, ਲਸਣ, ਵਲਗੁਜੀ ਫਲ, ਮੁਸਤਕ, ਗੁਗਲੁ ਅਤੇ ਲਾਂਗਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿੱਖੇ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੱਖਾ ਸੁਆਦ ਅੱਗ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਖੁਜਲੀ, ਕਫ਼ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੋਟਾਪਾ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਵੀਰਜ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਚੱਕਰ, ਜਲਣ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ, ਕੀਰਾਣੀ, ਹਲਦੀ, ਜੌ, ਮਿੱਠਾ ਕਾਂਟਾ, ਵੈਤ੍ਰ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਿਨੀ—ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਗੁਡੂਚੀ, ਦ੍ਰਾਵੰਤੀ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ, ਮੰਡੂਕਪਰਨੀ, ਕਾਰਾਵੇਲਾ, ਬੈਗਣ, ਕਰਵੀਰਾ ਅਤੇ ਵਾਸਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੋਹਿਨੀ, ਸ਼ੰਖ ਚੂਰਨ, ਕਰਕੋਟਾ, ਜਯੰਤਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਵਾਰੁਣਕਾ, ਨਿੰਬੂ, ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਮਤੀ ਅਤੇ ਪੁਨਰਨਵਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੌੜਾ ਸੁਆਦ ਕਟਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ, ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਗਲੇ ਦਾ ਦਰਦ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਖਾਨਾ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਬੜਾ ਅਕੜ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਰਝਾਹਟ, ਦਰਦ, ਸਿਰ ਦਰਦ ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਸੱਲਕੀ, ਜੰਬੂ, ਅਮਰਾਤਕ, ਵਚਾ, ਤਿੰਦੂਕ, ਵਕੁਲਾ, ਸ਼ਾਲ, ਪਾਲੰਕੀ, ਮੁਦਗ ਅਤੇ ਚਿੱਲਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਤਰਿੰਗ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਤਰਿੰਗ ਸੁਆਦ ਸੋਖਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਣ ਵਾਲਾ, ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਮੀ ਸੁੱਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਕੱਲਾ ਬਹੁਤ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਣਾ, ਬੁਖਾਰ, ਪੇਟ ਫੁੱਲਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਕੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਚੋਟੀ-ਚੋਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।