ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਹਲਦੀ, ਦੇਵਦਾਰ, ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ, ਪਥਿਆ, ਅਜਵਾਇਨ ਅਤੇ ਗਾਏ ਦੇ ਘਿਉ ਤੋਂ ਬਣੀ ਲੇਪ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸੁੰਠ ਅਤੇ ਨੀਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਗੁੰਮ ਅਤੇ ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸੁਜਣ, ਖੁਜਲੀ ਅਤੇ ਦਰਦ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਭਯਾ ਅਤੇ ਹਰੀਤਕੀ ਦੇ ਕਢੇ ਨੂੰ ਇੱਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਚਾਰ ਭਾਗ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਨ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਸੁਪਾਰੀ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੀਸ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਲਹਮ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਵਿੱਚ ਪੀਸੀ ਹੋਈ ਮਰੀਚ ਦੀ ਮਲਹਮ ਰਾਤ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਦੇ ਪੇਸਟ ਅਤੇ ਕਢੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਦਵਾਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਪਲੀ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਅੰਗੂਰ, ਲੋਹ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਲਹਮ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਮਲਹਮ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ, ਅੰਧਕਾਰ, ਮੋਤੀਆਬਿੰਦ ਆਦਿ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਕਟੂ, ਤ੍ਰਿਫਲਾ, ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ, ਮਨਸ਼ਿਲਾ, ਰੁਚਕ, ਸ਼ੰਖ, ਜਾਤੀ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਨੀਮ ਨੂੰ ਰਸਾਂਜਨ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਗੋਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਰੰਡ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਕਾਂ ਦੀ ਲੈ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਜਾਂ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਫੁੱਲ ਦਾ ਲੇਪ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦਾ ਦਰਦ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਮੂਲੀ, ਅਰੰਡ ਜੜ੍ਹ, ਚਕਰਾ, ਵਿਆਘ੍ਰੀ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਟਪਕਾਉਣ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ, ਬਲਗਮ, ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਣਣ (ਨਾਸਿਕਾ) ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਜਾਂ ਪੀਪਲੀ ਅਤੇ ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਦੇ ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ ਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਰੋਗ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਨਾਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਸ਼ਮੂਲ ਦੇ ਕਢੇ ਨੂੰ ਘਿਉ ਅਤੇ ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਟਪਕਾਉਣ ਨਾਲ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਦੇ ਚਿਰੜ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਸਤ੍ਰੀ ਵਾਤ ਜਾਂ ਰਕਤ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਹੀਂ, ਕਾਲਾ ਲੂਣ, ਅਜਵਾਇਨ, ਮਧੂਕਾ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦਵਾਈ ਪੀਵੇ। ਪਿੱਤ ਰੋਗ ਲਈ ਵਾਸਕਾ ਜਾਂ ਗੁਡੂਚੀ ਦਾ ਤਾਜਾ ਰਸ, ਜਾਂ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਬੀਜ ਪੀਸ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਵਾਸਾ, ਚੀਨੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖੂਨ ਦੀ ਕਮੀ ਜਾਂ ਜਿਆਦਾ ਰਸਾਵਟ ਲਈ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਜਾਂ ਰੂਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਮਾੜ ਨਾਲ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੰਡੁਲੀਆਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਤਾਜਾ ਰਸ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਮਾੜ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਿਆਦਾ ਰਸਾਵਟ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਚਾਵਲ ਦੇ ਮਾੜ ਨਾਲ ਲੈਣੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਸ਼ਰੁਤ! ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।" ਵਚ, ਪਕੁੰਚਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸਕਾ, ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ, ਅਜਮੋਦਾ, ਯਵਕਸ਼ਾਰ, ਚਿਤ੍ਰਕ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਤਲ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਗਰਭਾਸ਼ਯ, ਪਾਸਲੀ, ਦਿਲ, ਪੇਟ ਦੀ ਗੰਢ ਅਤੇ ਬਵਾਸੀਰ ਦਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਦਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਲੇਪ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਦੇ ਫਟਣ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਧਰ ਅਤੇ ਤੁੰਬੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਲੇਪ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪੇਸਟ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਅਸਧਾਰਣ ਰਸਾਵਟ ਤੇ ਗੰਧ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟ ਮਾਂਡ ਨਾਲ, ਜੋਤਿਸ਼ਮਤੀ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਰਵਾ ਦੇ ਪੇਸਟ, ਚਿਤ੍ਰਕ ਤੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਾਤਰੀ, ਅੰਜਨ ਅਤੇ ਅਭਯਾ ਦਾ ਚੂਰਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੀਆਂ ਗੜਬੜਾਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਰਵਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਟਪਕਾ ਕੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਧਾ ਆਢਕ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਗੰਧਾ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਵਯੋਪਕੇਸ਼ਰ ਨਾਲ ਪੀਵੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼, ਕਾਸ਼, ਉਰੁਚ੍ਰਿਕਾ, ਮ੍ਰਿਲਾ ਅਤੇ ਗੋਕਸ਼ੁਰਕਾ ਦੇ ਕਢੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦਰਦ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਾਠਾ, ਅਲੰਗਲੀ, ਸਿੰਹਾ, ਮਯੂਰ ਅਤੇ ਕੁਟਜ ਨੂੰ ਨਾਭੀ, ਮੂਤਰਾਸ਼ਯ ਤੇ ਯੋਨੀ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਔਰਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਾਈ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਮੂਤਰਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਵੇ (ਅਰਕੰੜ ਜਾਂ ਕਵੱਲਾ) ਤਾਂ ਯਵਕਸ਼ਾਰ ਨੂੰ ਛਾਛ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸ਼ਮੂਲ ਦੇ ਕਢੇ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਦਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਤਿਲਾ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਚੂਰਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਲੈਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਾਰੀ ਅਤੇ ਰੂਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਰਸ, ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੁੰਗ ਦੀ ਦਾਲ ਦੀ ਯੂਖ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਕੁਸ਼ਠ, ਵਚ, ਅਭਯਾ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਮਧੁਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਰੰਗ, ਆਯੁ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਗਾਏ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਹੇ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਜਣ ਬਿਨਾ ਗਰਮੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸੇਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁਸਤ ਅਤੇ ਵਿਪਾਯਕਾ ਦੀ ਚਟਣ ਉਲਟੀ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਵਿੱਚ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦਾਲਚੀਨੀ, ਵਿਸਾ, ਬੇਲ ਅਤੇ ਕੁਟਜ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਨ ਦਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ, ਵਯੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਤੁਲੁੰਗਾ ਹਿਕਕ ਅਤੇ ਉਲਟੀ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਠ, ਇੰਦਰਯਵ, ਸਿੱਧਾਰਥਕ, ਨੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੂਰਵਾ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ। ਮਹਾਮੂੰਜ, ਤਿਕਤ ਅਤੇ ਜੀਚਯਾ ਦੇ ਕਢੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਪਤੱਛਦ, ਅਮਯਾ, ਨੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਲਹਮ ਲਾਉਣੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ ਗੁੱਟੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਖ, ਵਚ ਅਤੇ ਲੋਹ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਓਂ ਕਂ ਟਂ ਯਂ ਗਂ, ਵੈਨਤੇਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਂ ਹੋਂ ਹਾਂ ਹ:," ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਧਾਗਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; "ਓਂ ਹਰੀਂ ਬਾਲਮਰਹਾਦਵਲਿੰ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਵਾਲੰ ਮੁੰਚਤਾ ਸਵਾਹਾ।" ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਪਲਾ ਮਾਤਰਾ ਚਾਵਲ ਦੇ ਮਾੜ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਉਤਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਵਲ ਦਾ ਮਾੜ ਵਰਸ਼ਾਭਵਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਲਾ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਚਾਵਲ ਦਾ ਮਾੜ, ਗ੍ਰਹਧ੍ਰਮਾ, ਨੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚਟਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨਾਲ ਸਿੰਧ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਉਤਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਕੋਟਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਕਢਾ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੀ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਉਤਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਵਾਈ ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸਾਯਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿੰਦੂਤੀ, ਅਰਾਰਕ, ਰਾਸੁੰਠੀ, ਕਣਾ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਅਭਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਸਾਯਨ ਗੁਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ।