ਇਕ ਵਾਰ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਲਕੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਰ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ, ਰੋਗੀ ਦੀ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਸੁਜਨ ਘਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਹਲਚਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੀਭ ਚੱਟਣ, ਗਰਮ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਂ ਸਿਹਤ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਜਬੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਬੜਾ ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਬੜਾ ਜਾਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਚਬਾਉਣਾ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਵਾਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਭ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਭ ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ, ਵਧੇਰੇ ਹਾਸੇ ਜਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਣਸੁਤਲ ਤਕੀਆ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਖਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਬਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਪਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਟੇਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਜਮ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜਕੜ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਖੜਕ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਣਾ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਹਾਨੀ, ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ, ਯਾਦ ਦਾਸ਼ਤ ਦਾ ਨਾਸ, ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਥੂਕ ਆਉਂਦਾ, ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਕਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਤੀਖਾ ਦਰਦ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ (ਹੈਮੀਪਲੀਜੀਆ) ਜਾਂ ਇੱਕ ਅੰਗ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ (ਮੋਨੋਪਲੀਜੀਆ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਸਾਂ, ਜੋ ਖੂਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਦੇਹ ਖੁਰਦਰਾ, ਦਰਦਨਾਕ ਤੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਾਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰ, ਵਾਤ, ਨਸਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ—ਸਭ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਪੱਖਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਕ ਅੰਗ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਬਾਂਹ ਦੇ ਤੀਖੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਵਾਤ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਕੜ ਤੇ ਅਸਮਰਥਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਤ ਤੋਂ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਹੋਰ ਕਾਰਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਨਲੀਆਂ ਅਣਪਚੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਕਫ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੰਗਾਂ ਜਕੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਹਾਲਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੰਡਾਪਾਤਾਨਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਾਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਵਾਤ ਮੋੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕੋਚਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਪਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਵਾਤ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਂਹ ਦੀ ਕਾਰਗਰਤਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਪੂਚੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵਾਤ ਕਮਰ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਜੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੋਗੀ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਜੰਘਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੰਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਗੜਾ-ਲੰਗੜਾ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਲਾਯਖੰਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਲੀਗਾਮੈਂਟ ਦੀ ਢਿਲਾਈ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਠੰਡੀ, ਗਰਮ, ਤਰਲ, ਸੁੱਕੀ, ਭਾਰੀ, ਤੇਲਦਾਰ ਭੋਜਨ, ਚਾਹੇ ਪਚਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਪਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਉਤਪਾਤ, ਤੇਲਦਾਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਨਾਲ— ਜਦ ਕਫ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕਫ ਜੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ 'ਚ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀ ਤੇ ਨਸਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਕਰਕੇ ਜੰਘ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਅੰਗ ਕਾਲੇ, ਜਕੜੇ, ਸੁਸਤ, ਬੇਹੋਸ਼, ਦਰਦ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੰਘ ਜਕੜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਵਾਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵਾਤ ਤੇ ਖੂਨ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਗੋਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁਜਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁਕਸ਼ੀਰਸ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਸਿਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਦਰਦ ਤੇ ਅਸਮਾਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਟਖਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਾਤਕੰਟਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵਾਤ ਪਿੰਡ, ਉਂਗਲੀਆਂ, ਨਾਭੀ ਜਾਂ ਗਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗ੍ਰਧਰਸੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪੈਰ ਥਰ-ਥਰਾਂ ਜਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਦਹਰਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਫ ਤੇ ਵਾਤ ਵਧਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵਾਤ ਪਿੱਤ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜਲਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਵਾਤਰਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਅਣਉਚਿਤ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਗੁੱਸਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਤਸ਼ੋਣਿਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨਾਜੁਕ ਹਨ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ-ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਮੋਟੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਖੂਨ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਤਸ਼ੇਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੁਕ ਕੇ, ਵਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਗੁਦਾ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਜਾਂ ਵਾਤਰਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜਕੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀਪਨ ਅਤੇ ਉਲਟੀ ਆਉਣ ਵਰਗੇ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੋੜ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਂਬੁਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੋਡਿਆਂ, ਪਿੰਡ, ਜੰਘਾਂ, ਕਮਰ, ਮੋੜੇ, ਬਾਂਹ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੁਜਲੀ, ਝਟਕਾ, ਚੁਭਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਦ, ਭਾਰੀਪਨ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋਣਾ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਜਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚੂਹੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਚਮੜੀ ਤੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਰ ਵਰਗੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਚਮੜੀ ਤਾਮਬੀ, ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੁਜਨ, ਸਖਤ ਗੰਢ ਤੇ ਪਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੱਜਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ, ਇਹ ਕੱਟਣ ਵਰਗਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਚੀਕ-ਚੀਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਗੜਾ ਜਾਂ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵਾਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਝਟਕਾ, ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਸੁਜਨ ਦੀ ਸੁਕਾਈ, ਕਾਲਾਪਨ, ਤੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਜਾਂ ਘਟਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਵਾਤ, ਕਫ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਗੀ ਦੀ ਸਹੀ ਪਛਾਣ ਤੇ ਇਲਾਜ ਹੋ ਸਕੇ।