ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਵਾਤ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਤ ਰੋਗ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਤ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ, ਕੰਪਨ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮੋੜ ਅਤੇ ਕੰਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਧਮਨੀਆਂ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਰੋਗ ਮਿਰਗੀ (convulsive disorder) ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਲ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਰੀਜ਼ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਐੜ-ਬੇੜ ਕਰਦਾ, ਜਬੜਾ ਵਕੜਦਾ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਨੱਕ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਚੈਨੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਲਤ, ਜਖਮ ਜਾਂ ਚੋਟ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਲਾਜ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਗੁਆ ਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਢੀਲ, ਜਬੜੇ ਦੀ ਜਕੜ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਸੇ, ਜਬੜੇ, ਪਿੱਠ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿੱਠ, ਦਿਲ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। chest ਉੱਪਰ ਉਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮੋਢਾ ਵਕੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੰਦ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਜਕੜ—ਇਹ ਵਾਤ ਰੋਗ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਪਖਾਣੀ ਅਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ, ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਰੀਜ਼ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਖਮ ਦੀ ਸੂਜਨ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਹਤ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਚੱਟਣਾ, ਗਰਮ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਅਤਿ-ਗਰੂਰ ਕਰਨਾ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਜਬੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਕੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਜਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਬੜੇ ਦੀ ਜਕੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਬਾਉਣਾ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਵਕੜਦਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਭ ਦੀ ਜਕੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਣਾ, ਪੀਣਾ, ਜਾਂ ਬੋਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਤ ਰੋਗ ਸਿਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਲੋਡ, ਅਤਿ-ਹਾਸਾ, ਜਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਲਟਾ ਤਕੀਆ ਵਰਤਣ ਜਾਂ ਸਖਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਬਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਰੋਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵਕੜਦਾ, ਉੱਚੀ ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਟਕ-ਟਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੰਦ ਚਟਕਦੇ ਹਨ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਜ਼ਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰੀਜ਼ ਥੂਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਸੇ ਦਰਦ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹੇਮੀਪਲੀਜੀਆ (hemiplegia) ਜਾਂ ਮੋਨੋਪਲੀਜੀਆ (monoplegia) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਖੂਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਰੁੱਖਾ, ਦਰਦਨਾਕ, ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਾਤ, ਨਸਾਂ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸਭ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪੱਖਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ (wing paralysis) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਇੱਕ ਅੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਜਕੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਵਾਤ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਲਾਜ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕਾਰਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਅਜਿਹੀ ਪਚੀ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੰਡਾਪਤਾਨਕ (daṇḍāpatānaka) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਧਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਮੋਢੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਵਕੜਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪਾੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਬਾਂਹ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਂਹ ਦਾ ਕੰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਪੂਚੀ (vipūcī) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਕੂਹਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਰੀਜ਼ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੋਨੋ ਪੱਟੀਆਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਕੰਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਗੜਾ-ਲੰਗੜਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕਲਾਯਖੰਜਾ (kalāyakhañja) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਲੀਗਾਮੈਂਟਸ ਦੀ ਢੀਲ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਠੰਡੀ, ਗਰਮ, ਤਰਲ, ਸੁੱਕੀ, ਭਾਰੀ, ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪਚੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਹਨਤ, ਉਤਜਨਾ, ਤੇਲਦਾਰ ਖੁਰਾਕ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ— ਜਦੋਂ ਕਫ਼ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਫ਼ ਪੱਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀ ਅਤੇ ਨਸ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੱਟੀ ਵਾਤ ਕਾਰਨ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਅੰਗ, ਜਕੜ, ਢੀਲ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਦਰਦ, ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ—ਇਹ ਪੱਟੀ ਦੀ ਜਕੜ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਈ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਵਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਤ ਅਤੇ ਖੂਨ ਕਾਰਨ ਗੋਡੇ ਵਿੱਚ ਸੂਜਨ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਦਰਦ—ਇਹ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁਕਸ਼ੀਰਸ਼ (kroṣṭukaśīrṣa) ਹੈ, ਜੋ ਜੈਕਲ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਦਰਦ ਅਤੇ ਅਣ-ਸਮਾਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਟਖਨੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਤਕੰਟਕਾ (vātakaṇṭaka) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਐੜੀ, ਉਂਗਲੀਆਂ, ਨਾਭੀ, ਜਾਂ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗ੍ਰਧਰਸੀ (gṛdhrasī) ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਰ-ਥਰਾਹਟ ਜਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਦਹਰਸ਼ (pādaharṣa) ਹੈ, ਜੋ ਕਫ਼ ਅਤੇ ਵਾਤ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਤ, ਪਿੱਤ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਮਿਲ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚਲਣ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜਲਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਤਰਕਤ (vātarakta) ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ। ਇਹ ਅਣ-ਮਿਲਦੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਰਾਕ, ਗੁੱਸਾ, ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਸੌਣਾ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਤਸ਼ੋਣਿਤ (vātaśoṇita) ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾਜੁਕ ਹੋਣ, ਗਲਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਜੀਣ, ਮੋਟੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਵਾਤ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ, ਲਕੜਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲੈ ਸਕੇ।