ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ, ਰੋਹ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਢੀਲਾਪਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਚਣ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਖੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਖ਼ੂਨ, ਚਰਬੀ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਸੜਨ ਜਿਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਪਿਘਲਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਰ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਸ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਠੰਡਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਇੱਛਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਚਣ ਸ਼ਕਤੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਬੁਖਾਰ, ਸਾਹ ਦੀ ਤੰਗੀ, ਕੰਨ ਦਰਦ, ਚੱਕਰ ਆਉਣੇ—ਇਹ ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰੋਗ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਖਾਣ ਨਾਲ। ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਲਕੜੀਆਂ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸੁੱਕਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੁੱਖ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਸਿਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਰਬੀ ਨੂੰ ਵਾਤ ਦੋਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸੁੱਕਾ, ਖੁਰਦਰਾ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ, ਨਸਾਂ, ਨਖ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਰੀਰ 'ਚ ਸੋਜ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸਵਾਦ ਤੋਂ ਵਿਰਤੀ, ਪਾਖਾਨਾ ਸੁੱਕਾ, ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਖਾਰ ਪੀਲੇ-ਹਰੇ ਰੰਗ 'ਚ ਸਿਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਸ, ਸੁੱਕਣ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਬਦਬੂ, ਠੰਡ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕੜਵਾਪਣ, ਤੇ ਵਕਰੀ ਸਵਾਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸਤ, ਖੱਟਾਪਣ, ਜਲਣ, ਤੇ ਕਫ਼ ਕਰਕੇ ਦਿਲ 'ਚ ਨਮੀ, ਉਨਮਾਦ, ਖਾਰਾ ਤੇ ਵਕਰਾ ਸਵਾਦ, ਰੋਮਾਂ 'ਚ ਖੜ-ਖੜ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੰਘ ਤੇ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਲਕੜੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ ਤੇ ਵਾਤ ਦੋਸ਼ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਫ਼ ਕੜਵਾ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਰਬੀ ਤੇ ਹੋਰ ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁੱਕਣ ਕਰਕੇ ਰਗਾਂ 'ਚ ਖ਼ੂਨ ਕੱਢਣਾ ਚੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਰਗਾਂ ਦੀ ਘਟਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਨਿਮੀਆ ਤੇ consumption ਦੇ ਰੋਗ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ, ਪੈਰ, ਮੂੰਹ, ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਖਾਨਾ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ, ਮਿਉਕਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿੱਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਿੱਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿੱਤ ਆੰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਖ਼ੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਾਖਾਨਾ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਲਣ, ਪਚਣ ਦੀ ਬੇਤਰਤੀਬੀ, ਪਿਆਸ, ਬੱਦ-ਸਰੀਰ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸੋਜ ਅਨਿਮੀਆ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਸੋਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਔਖੇ ਇਲਾਜ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ dropsy ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਪੀਲੀਆ। ਜਦੋਂ ਅਨਿਮੀਆ 'ਚ ਪਿੱਤ ਹਰਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਾਤ ਤੇ ਪਿੱਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚੱਕਰ, ਪਿਆਸ, ਔਰਤਾਂ 'ਚ ਵਿਲੱਖਣ ਉਤਸਾਹ, ਤੇ ਹਲਕਾ ਬੁਖਾਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਨਮਾਦ ਜਾਂ ਪਚਣ ਦੀ ਅੱਗ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ halīmaka ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਲਸ ਇਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਲਕੜੀ ਹੈ। ਸੋਜ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ, ਖ਼ੂਨ, ਕਫ਼, ਤੇ ਵਾਤ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖ਼ਰਾਬ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੀ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਰਗਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਜ ਚਮੜੀ ਤੇ ਮਾਸ 'ਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਗਢੀ ਹੋਈ, ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਸੋਜ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ 'ਜਮਾਵ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਸਵਭਾਵਾਂ, ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਚੋਟ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਇਹ ਸੋਜ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਰੀਰ 'ਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਮਜ ਪੀਲੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਚੌੜੀ, ਉਭਰੀ, ਤੇ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ 'ਚ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਜ ਦਾ ਆਮ ਕਾਰਨ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਹੈ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਰੋਗ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਾਂ ਖਾਰਾ, ਖ਼ਾਰਾ, ਤਿੱਖਾ, ਖੱਟਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਅਣ-ਨਿਯਮਤ ਸੌਣ-ਜਾਗਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਉਤਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਖ਼ਤ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਪਚਣ ਖ਼ਰਾਬ, ਥਕਾਵਟ, ਕਾਮ-ਕ੍ਰਿਆ, ਯਾਤਰਾ, ਜਾਂ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ—ਇਹ ਸਭ ਰੋਗ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਹ ਦੀ ਤੰਗੀ, ਖੰਘ, ਦਸਤ, ਬਾਸ਼ੀ, ਪੇਟ ਦੇ ਰੋਗ, ਬੁਖਾਰ, ਫੁਲਾਵ, ਆਲਸ, ਉਲਟੀ, ਹcups, ਅਨਿਮੀਆ, ਤੇ ਚਮੜੀ ਦੇ ਫੈਲਦੇ ਰੋਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੋਜ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਸਰਵਾਂਗਗ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਹੋਵੇ, 'ਸਰਵਗਤ' ਜੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ 'ਪ੍ਰਤਿਆਪ੍ਰਤਿਆਗ' ਜੇ ਸਥਾਨਕ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ 'ਚ ਛੀਕ ਆਉਣੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਭਾਰੀਪਨ, ਵਾਤ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਜ ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੱਕੀ, ਖੁਰਦਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਪਿਸ਼ਾਬ, ਜੋੜਾਂ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੀ ਸੋਜ, ਸੁੰਨ ਹੋਣਾ, ਵਾਤ ਦਾ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਥਕਾਵਟ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਧਨਾ, ਇਹ ਸਭ ਪੀੜਤ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸੋਜ ਤੇਲੀਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਸਰੋਂ ਦਾ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਚਿਬਚਿਬਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੋਜ ਪੀਲੇ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਸੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਸ, ਜਲਣ, ਬੁਖਾਰ, ਪਸਿਨਾ, ਚੱਕਰ, ਨਮੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਇੱਛਾ, ਦਸਤ, ਸੁਗੰਧ, ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਨਰਮੀ ਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੁਜਲੀ, ਫਿੱਕੇ ਵਾਲ, ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਠੰਡੀ ਚਮੜੀ, ਭਾਰੀਪਨ, ਤੇਲੀਆ, ਚਿਕਣ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਦਰਦ, ਨੀਂਦ, ਉਲਟੀ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਚਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਜ ਚੋਟ, ਜ਼ਖ਼ਮ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਖੱਟੀ ਹਵਾ, ਜਾਂ ਭੱਲਾਤਕ ਤੇ ਕਪੀਕਚੂ ਪੌਦੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤਿੱਖੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਵੀ ਸੋਜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਚ ਫੈਲਦੀ ਸੁਜਨ, ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ, ਲਾਲੀ, ਤੇ ਪਿੱਤ ਦੇ ਲਕੜੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੋਜ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੱਟ, ਖਰੋਚ ਜਾਂ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਜ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ। ਮਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਵੀਰਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁਧ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪੌਦੇ ਜਾਂ ਹਵਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਪਾਊਡਰ ਦੇ ਲਗਣ ਨਾਲ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਜ ਨਰਮ, ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਝੁਕਣ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਜਲਣ ਤੇ ਦਰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ, ਬਿਨਾ ਜਟਿਲਤਾ ਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਲਾਜਯੋਗ ਜਾਂ ਅਨਿਲਾਜਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸਰਪਾ ਵਰਗੇ ਫੈਲਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਵਿਸਰਪਾ ਚੋਟ ਜਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਜ ਵਾਂਗ।" ਇਸ ਦਾ ਥਾਂ ਬਾਹਰਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ, ਡਰ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਲਾਜ ਦੀ ਔਖਿਆਈ ਉਸ ਦੋਸ਼ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਤਪਾਦਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੋਸ਼ ਜਲਦੀ ਸਰੀਰ 'ਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਸ, ਉਤਸਾਹਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਅਣ-ਨਿਯਮਤ ਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਤੇ ਪਚਣ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਰੋਗ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਗ, ਸੋਜ, ਤੇ ਵਿਸਰਪਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਸ਼ਾਂ, ਆਦਤਾਂ, ਤੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਜਾਂ ਘਟਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਇਲਾਜ ਰਵਾਇਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਣ ਲਾਇਕ ਹਨ।