ਜੇ ਕਿਸੇ ਰੋਗੀ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਠ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੇਟ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਦ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਵੀ ਸੋਜਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਕਤ ਦੀ ਵਾਧੂ ਮਾਤਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਗੇ ਹੋਏ ਹਵਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਰੋਗ ਵਰਗੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਸਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਲਾਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਤੇ ਉਨ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਹਵਾ ਅੱਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਗੜਬੜ ਕਾਰਨ ਅੱਠਵਾਂ ਕਿਸਮ ਦਾ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੁਖਾਰ, ਮੂੜ੍ਹਾਪਨ, ਪਖਾਨਦਰੀ, ਉਲਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੈਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥੈਰਾਪੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਦੋਂ ਉਲਟ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥੈਰਾਪੀਆਂ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਝਟਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ— ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਲ-ਮੂਤਰ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਹਵਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਾ ਜਦੋਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਠ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਛੂਹਣ ਤੇ ਗਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੋਜਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਕਫ ਜਾਂ ਪਖਾਨ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟ, ਜਾਂ ਨਲੀਆਂ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਵਿਕਾਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਫ ਮਲ-ਮੂਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੋਗ ਨੂੰ 'ਗੁਲਮਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ੇ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ ਜਾਂ ਪਾਸੇ ਵਿਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਵਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਦਰਦ, ਬੁਖਾਰ, ਤਲੀ ਅਤੇ ਆੰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੁਈ ਵਰਗਾ ਚੁਭਨ ਵਾਲਾ ਦਰਦ, ਪਖਾਨਾ ਨ ਆਉਣਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅੰਗਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੋਜ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਕਾਰਨ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੇਚੈਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਰੋਗ ਅਣਛੁਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਠ ਧੜਕਦੀ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀਆਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਪਿੱਤ ਵਧਣ ਨਾਲ ਸੜਨ, ਖੱਟਾ ਪਨ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਪਖਾਨਦਰੀ, ਪਸੀਨਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਪੀਲਾਪਨ, ਸੋਜ ਅਤੇ ਗਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਫ ਕਦੇ ਘਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਫ ਕਾਰਨ ਭਾਰੀਪਨ, ਸੁਆਦ ਦੀ ਘਾਟ, ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਸਿਰ ਦਰਦ, ਬੁਖਾਰ, ਨੱਕ ਜਾਮ ਹੋਣਾ, ਸੁਸਤਾਪਨ, ਮਤਲੀ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਠ ਗਹਿਰੀ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਮਾਰੂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਮੂਮਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਠਾਂ ਦੋ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਲਦੀ ਪੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਾਢੀਆਂ ਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰਕਤ-ਗਠ ਅਸਾਧ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਜਾਂ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸਹਭੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਵਾ ਮਾਸਿਕ ਰਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾਪਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੌਨ ਅੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਤਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਹਤਾਂ, ਦੁੱਧ ਆਉਣ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਪਿੱਤ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਵਰਣਨ ਮੁਤਾਬਕ ਹਵਾ ਤੇ ਪਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗਠਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਰਦ, ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਰਸਾਵ, ਮਾੜੀ ਬੂ ਅਤੇ ਵਧੀਕ ਸੜਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਗਠ ਗਰਭ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਠਾਂ ਸਹਭੋਗ ਤੋਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਫੋੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਲਦੀ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੰਦੇ ਰਕਤ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜਨ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਫੋੜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਠ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਸੜਨ, ਤਲੀ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਅੱਗ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕਮੀ ਜਾਂ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਲਟ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਪੇਟ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਰੰਗਤ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੰਘ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸੋਜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਨਾਲ, ਪੇਟ ਬੜਾ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਧਿਮਾਨ (ਤਿੰਬਣ) ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਥੈਲੀ ਵਰਗਾ, ਗੰਢਦਾਰ ਜਾਂ ਮੁਸਲ ਵਰਗਾ ਉੱਭਾਰ ਵਾਲਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਨੂੰ ਮੁਸਲ-ਆਕਾਰ ਦੀ ਗਠ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਗਠ ਪੇਟ ਦੀ ਆੰਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਕਾਰਨ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਕਾਰ, ਕਬਜ਼, ਛੇਤੀ ਭਰ ਜਾਣਾ, ਨ ਪਚਣਾ ਅਤੇ ਆੰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਥੈਲੀ ਵਰਗਾ ਪੇਟ ਫੂਲ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਘਾਟ—ਇਹ ਗਠ ਬਣਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ ਹਨ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੇਟ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਦੋਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਅੱਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਪੇਟ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਹੋਰ ਅਣਪਛਾਤੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਅਣਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੇਟ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅੱਠ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਲੀ, ਗਰਦਨ ਜਾਂ ਜ਼ਖਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹੋਠ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੋਜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਿਲਣ-ਡੁੱਲਣ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਲੱਛਣ ਪਛਾਣਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਾਟ, ਹਰ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਚਿਆ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਚਿਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰਕਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ਯ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ; ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਤੇ ਅਪਚਨ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਸਤਾਪਨ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀ-ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਨੀਂਦ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਮਲ-ਮੂਤਰ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਅੱਗ ਪਚਾਉਣ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੜਨ, ਸੋਜ ਅਤੇ ਪੇਟ ਫੂਲਣਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਲੱਛਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।