ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮੇਹ ਰੋਗ ਕਫ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੂਤਰਾਸ਼ਯ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਅੰਡਕੋਸ਼ ਦੀ ਸੂਜਨ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਰੋਗ ਪਿੱਤ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਲਣ, ਤਿਸ਼ਨ, ਖੱਟਾਪਨ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਸਤ ਆਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਵਾਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੇਹ ਵਿੱਚ ਉਲਟਾ ਹੋਣਾ, ਕੰਬਣਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ (ਸ਼ੂਲ) ਉਠੇ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਣਾ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਖੰਘ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਵਿਕਾ, ਕਛਪਿਕਾ, ਜ੍ਵਾਲਿਨੀ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾਲਜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਪ੍ਰਮੇਹ ਦੀ ਉਪੇਖਿਆ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਸੂਰੀਕਾ, ਸਰਸਪਿਕਾ, ਪੁਤ੍ਰিণੀ, ਸਵਿਦਾਰਿਕਾ ਅਤੇ ਵਿਦਰਧੀ—ਇਹ ਦੱਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪਿੜਕੀਆਂ (ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਛਾਲੇ) ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਕਫ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿਠੀਆਂ, ਖੱਟੀਆਂ, ਨਮਕੀਂ, ਚਿਕਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ, ਲਿਸੜੀਆਂ ਅਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ, ਸ਼ਰਾਬ, ਸੂਪ, ਮਾਸ, ਗੰਨੇ ਅਤੇ ਗੁੜ, ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਲੈਂਡੇ ਪੈਣਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮੇਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਫ਼ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਤਰਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਰਸ, ਪਸੀਨਾ, ਚਰਬੀ, ਮੱਜਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਖੂਨ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਫ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੂਤਰਾਸ਼ਯ ਦੇ ਧਾਤੂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਾਤ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਮੇਹ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਚਾਰਯੋਗਤਾ ਜਾਂ ਅਨੁਪਚਾਰਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਤਿੰਨੋ ਦੋਸ਼ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫ਼ਰਕ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਆਮ ਲਕੜੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੂਤਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਧਾਤੂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਿਲਾਪਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਮੇਹ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਮੂਤਰ ਦੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਕੁਝ ਮੂਤਰ ਸਾਫ਼, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ, ਠੰਢਾ, ਬਿਨਾ ਵਾਸ਼ਤੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਦਕਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਲਿਸੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਕਸ਼ੁਮੇਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਦ੍ਰਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਗਾੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਬਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਰਾਮੇਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਰਾਬ ਵਰਗਾ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੇਹ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੂਤਰ ਗਾੜ੍ਹਾ, ਚਿੱਟਾ, ਮੈਦੇ ਵਰਗਾ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਕਤਾ-ਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਵਰਗੇ ਕਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੀਤਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਵੱਧ, ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਨੈਰਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਲਾਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਲਿਸੜਾ ਅਤੇ ਲਾਰ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਸ਼ਾਰਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਖਾਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਮਹਿਕ, ਰੰਗ, ਸਵਾਦ ਅਤੇ ਛੂਹ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨੀਲਮੇਹ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਅਤੇ ਕਾਲਮੇਹ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਛਾਲੇ ਜੋੜਾਂ, ਮਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਛਾਲੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਚੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਕੇ ਅਤੇ ਦਰਦ-ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਵਿਕਾ ਛਾਲਾ ਥਾਲੀ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਛਪਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸਨੂੰ ਕੱਛੂਏ ਵਰਗੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ, ਨੀਲਾ ਛਾਲਾ ਵਿਨਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜ੍ਵਾਲਿਨੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਜਲਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘਣੀ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ, ਫਟਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਵਾਲੀ ਮਸੂਰੀਕਾ ਦਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਰਸਪਿਕਾ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਰਗੀ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਅਤੇ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਡੀ, ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਰਧਿਕਾ ਗੋਲ, ਵਿਦਾਰੀ ਦੇ ਜੜ੍ਹ ਵਰਗੀ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਫੋੜੇ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਤ੍ਰਣੀ ਅਤੇ ਵਿਦਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਛਾਲੇ, ਜੋ ਪਿੱਤ ਵਧਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੜਕੀਆਂ ਦੋਸ਼ ਵਧਣ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਮੋਟਾਪੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਮੇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਪੀਲਾਪਨ ਜਾਂ ਲਾਲੀ ਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਮੇਹ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਲੱਛਣ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਗੰਭੀਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂਤਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਕਤਪਿੱਤ ਰੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਲੱਛਣ ਹਨ: ਪਸੀਨਾ ਆਉਣਾ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਾਸ਼, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਢਿੱਲ, ਉਂਘ, ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਦਿਲ, ਅੱਖਾਂ, ਜੀਭ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ, ਭਾਰੀਪਨ ਅਤੇ ਵਾਲ-ਨੱਖਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਵਾਧ। ਠੰਢੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਗਲੇ ਅਤੇ ਤਾਲੂ ਦਾ ਸੁੱਕ ਜਾਣਾ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਪਨ, ਹੱਥ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੇਹ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਉੱਤੇ ਚਿਟੀਆਂ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਮੇਹ ਵਿੱਚ ਤਿਸ਼ਨ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਪਨ ਅਤੇ ਲਿਸੜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੋਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਇਹ ਭਰਾਵਟ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਫ਼ ਤੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਦੋਸ਼ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਣ ਤਾਂ ਵਾਤ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਫ਼ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਮੇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪਿੱਤ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਮੇਹ ਅਤੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੰਬਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਰਧੀ (ਫੋੜਾ) ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਗੁਲਮਾ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੰਢ) ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੇਵਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਾਸੀ, ਬਹੁਤ ਗਰਮ, ਸੁੱਕੀਆਂ, ਖੁਰਦਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸੜਦੀਆਂ ਹੋਣ।" ਉਲਟਾ ਸੋਣਾ, ਗਲਤ ਹਿਲਚਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਵਿਗੜਾਅ ਨਾਲ, ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ, ਚਰਬੀ, ਮੱਜਾ ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੂਜਨ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਗੋਲ ਜਾਂ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਵਿਦਰਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਖੂਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਸਖ਼ਤ, ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਾ ਪੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਠ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਾਂਗ ਪੱਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਚਨ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਭੀ, ਮੂਤਰਾਸ਼ਯ, ਜਿਗਰ, ਤਿਲ, ਦਿਲ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੰਬਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਸਿਰ ਕਾਲਾ-ਲਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਪੱਕਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਭਰਮ, ਫੁੱਲਣ, ਰਸ ਵਗਣ, ਕੀੜੇ ਚੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਤੋਂ ਬਣੀ ਵਿਦਰਧੀ ਲਾਲ, ਤਾਮਰ, ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਰਮ, ਬੁਖਾਰ ਅਤੇ ਜਲਣ ਨਾਲ; ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਫ਼ ਤੋਂ ਬਣੀ ਵਿਦਰਧੀ ਫਿੱਕੀ ਅਤੇ ਖੁਜਲੀ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨੋ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਾ, ਸਿਰਹਰ, ਅਕੜ, ਉਬਾਸੀ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਾਟ, ਭਾਰੀਪਨ, ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਪਚਨ ਦੀ ਕਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਰੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਪਾਖਾਨਾ, ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੱਛਣ—ਕਾਲੀਆਂ ਪਿੜਕੀਆਂ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਤੇਜ਼ ਜਲਣ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਮੇਹ ਅਤੇ ਵਿਦਰਧੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਛਣ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਯੋਗਤਾ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।