ਇਕ ਦਿਨ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਜਨ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੁਖ, ਗੁੱਸੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕੀਆਂ ਹੰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੰਜਵਾਂ ਕਿਸਮ ਦਾ ਰੋਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਸਾਰੇ ਹੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਚਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪੀੜਾ, ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਥੂਕ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਕਟੂ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਵਮਟ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਚੀ ਉਚੀ ਡਕਾਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਕਠਿਨ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੰਘ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁੱਕ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਮਟ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ-ਪੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖੂਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੱਟਾ, ਤੇਜ਼, ਕਟੂ, ਘਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼, ਜਲਣ ਅਤੇ ਪੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਫ਼ ਤੋਂ ਵਮਟ ਚਿਕਣ, ਗਾੜ੍ਹਾ, ਪੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਊਕਸ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗਾ; ਮਿੱਠਾ, ਲੂਣੀ, ਵੱਧ, ਵਧੇਰੇ, ਅਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੱਛਣ—ਸੂਜ, ਮਿੱਠਾ, ਅਲਸ, ਉਲਟੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਅਤੇ ਖੰਘ—ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਹਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਹਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੋਂ—ਤਾਂ ਇਹ ਰੋਗ ਦਰਦ, ਕੰਪਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਾਲਤਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਰੋਗ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਖਾਲੀਪਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਚੀਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ, ਸੁੱਕਿਆ, ਸਖ਼ਤ, ਖਾਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਚਾਨਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਦੁਖ, ਡਰ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਅਸਹਿਣਤਾ, ਕੰਪਨ, ਠੰਡ, ਭੁਲੇਖਾ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਦਿੱਕਤ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਿਆਸ, ਥਕਾਵਟ, ਜਲਣ, ਪਸੀਨਾ, ਅਤੇ ਖੱਟੇ-ਕਫ਼ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣ ਲੜੀਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਿੱਤ-ਕੱਟੇ ਰੋਗ ਵਿੱਚ ਉਲਟੀ, ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੁਖਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਫ਼ ਤੋਂ ਦਿਲ ਸਖ਼ਤ, ਭਾਰੀ, ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖੰਘ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਥੂਕ, ਅਲਸ, ਆਲਸ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟ, ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗ ਸਾਰੇ ਹੰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸੂਜ, ਖੁਜਲੀ, ਅਤੇ ਕਫ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰੀ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਜਲਦੀ, ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਇਲਾਜ਼ਯੋਗ ਹੈ। ਹਵਾ, ਪਿੱਤ, ਅਤੇ ਕਫ਼ ਤੋਂ ਪਿਆਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨੋਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਛੇਵੀਂ ਕਿਸਮ ਉਲਝਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਵਾ-ਪਿੱਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਟਿਸ਼ੂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭੁਲੇਖਾ, ਕੰਪਨ, ਗਰਮੀ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਲਣ, ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੀਭ, ਗਲੇ, ਤਲੂ, ਅਤੇ ਉਵੂਲਾ ਨੂੰ ਤਰਲਤਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਆਸ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁੱਕ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਿਰਤੀ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਘਟ, ਗਲੇ, ਹੋਠਾਂ, ਅਤੇ ਤਲੂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ, ਅਤੇ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭੁਲੇਖਾ, ਮਨ ਦੀ ਗੜਬੜ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਡਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੋਗ; ਹਵਾ ਤੋਂ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਕਪਾਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਆਦ ਦੀ ਘਟ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਘਟ, ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਟ; ਪਿੱਤ ਤੋਂ ਠੰਡੀ, ਖੱਟੀ, ਝੱਗ ਵਾਲੀ ਥੂਕ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕਟੂਤਾ। ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਲਾਲੀ, ਸੁੱਕ, ਜਲਣ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਵਧੇਰੀ; ਕਫ਼ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਤਰਲਤਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਧਾਰਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਢਾ ਦੀਚ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਲਾ ਛਿਲਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ 'ਚ ਮਿੱਠੀ ਵਿਗੜਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ ਦੀ ਸੂਜ, ਮੰਦਤਾ, ਆਲਸ, ਵਮਟ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟ, ਆਲਸ, ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਪਚਨ—ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਦਾ ਰੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਉਪਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪਿੱਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਪੀਣ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਿਕਣ, ਕਟੂ, ਖੱਟਾ, ਤੇ ਲੂਣੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਿਆਸ ਕਫ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਿੱਤੇ ਲੱਛਣਾਂ—ਸੁਆਦ ਦੀ ਘਟ ਅਤੇ ਪਿਆਸ—ਨਾਲ ਇਹ ਰੋਗ ਨਾਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਸੁੱਕ, ਭੁਲੇਖਾ, ਬੁਖਾਰ, ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਪਿਆਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਲੱਛਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਫਿਰ intoxication ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇਹ ਤੇਜ਼, ਖੱਟਾ, ਰੁੱਖਾ, ਸੁਖਮ, ਖੱਟਾ, ਚਲਾਕ, ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚਿਕਣਾਈ ਦੇ ਉਲਟ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਿਵਯ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੱਧਰੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਓਸੇ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਗੁਣ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰ ਕੇ ਆਲਸੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਭੁਲੇਖਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਅਣਡੋਲਤਾ ਨਾਲ, ਭਟਕਿਆ ਮਨ ਜੋ ਸੁਖਦਾਇਕ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਨਸ਼ਾ ਮੱਧਮ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੀਟ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਗਾਮ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਲਤ ਆਚਰਣ ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਚਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਾ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ, ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਲਾਭ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਗੜਬੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸੁੱਕ, ਭੁਲੇਖਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ; ਪਾਗਲਪਨ, ਭੁਲੇਖਾ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮਿਰਗੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਜ਼ਬੂਤ, ਖਾਣ-ਪੀਂਦੇ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੇਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; intoxication ਰੋਗ ਹਵਾ, ਪਿੱਤ, ਤੇ ਕਫ਼—ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ—ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਭੁਲੇਖਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਸਿਰ ਵਿੱਛੇ ਦਰਦ, ਤੇਜ਼ ਪਿਆਸ, ਹਲਕੀ ਥਕਾਵਟ, ਬੁਖਾਰ, ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟ। ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਹਨੇਰਾ, ਖੰਘ, ਸਾਹ ਦੀ ਤੰਗੀ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਵਧੇਰੇ ਪਸੀਨਾ, ਪੇਟ ਫੁਲਣਾ, ਸੂਜ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ—ਇਹ ਸਭ ਲੱਛਣ intoxication ਰੋਗ ਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ, ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਜਨ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।