ਭੋਜਨ ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਖੱਟੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਖਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਹੂ ਜਾਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਲੱਛਣ ਘੱਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਗੰਭੀਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਿੰਨੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਚਿੱਟਾ ਮੋਟਾਪਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੋਲੀ ਭਾਰੀ, ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਲੇ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਲੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜਲਣ ਤੇ ਸੁੱਕਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਫ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਲਾ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ-ਘੁੱਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਕਫ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਲਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਭੁੱਖ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਜੀਭ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤਿੰਨੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਜਵਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸੈਲਾ, ਫਿਰ ਕਰਵਾਂ, ਫਿਰ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੋਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਖਰਾਬੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੰਜਵਾਂ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਤਿੰਨੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪੀੜਾ, ਰੰਗਤ ਦੀ ਹਾਨੀ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਲਾਰ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਕਸੈਲਾ ਅਤੇ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਉਲਟੀ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਕਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਔਖਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੰਘ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੁੱਕਾਪਣ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ-ਪੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਲਹੂ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਖੱਟਾ, ਤਿੱਖਾ, ਕਰਵਾਂ, ਘਾਹ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲਾ, ਜਲਣ ਤੇ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਫ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਚਿਕਣ, ਗਾੜ੍ਹਾ, ਪੀਲਾ ਅਤੇ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਿੱਠਾ, ਨਮਕੀਨ, ਵਧੇਰੇ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨਾਲ ਸੂਜਣ, ਮਿੱਠਾਸ, ਉਂਘ, ਮਤਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੰਘ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਸ ਰੋਗ ਨੂੰ ਛੱਡਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਆਵਾਜ਼ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਵਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੋਂ—ਤਾਂ ਰੋਗ ਦਰਦ, ਕੰਪਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਫਤਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਖਾਲੀਪਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੀਕਦਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ, ਸੁੱਕਿਆ, ਸਖ਼ਤ, ਖਾਲੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਚਾਨਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਆਵਾਜ਼ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਕੰਪਨ, ਥਰਥਰਾਹਟ, ਭੁਲਾਵਾ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਥਕਾਵਟ, ਜਲਣ, ਪਸੀਨਾ, ਅਤੇ ਖੱਟੇ ਤੇ ਕਫ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣ ਲੜੀਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਖੱਟੇ ਪਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਬੁਖਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਫ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿਲ ਸਖ਼ਤ, ਭਾਰੀ, ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖੰਘ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਥੁੱਕਣਾ, ਉਂਘ, ਆਲਸ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤਿੰਨੇ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿਲ ਦਾ ਰੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸੂਜਣ, ਖੁਜਲੀ ਅਤੇ ਕਫ ਦੇ ਵਗਣ ਦਾ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਜਲਦੀ, ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਇਲਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਕਫ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨੇ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਛੇਵਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਵਾਤ-ਪਿੱਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾਵਾ, ਕੰਪਨ, ਗਰਮੀ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਲਣ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਜਾਣਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੀਭ, ਗਲੇ, ਤਲੂ ਅਤੇ ਕਕੁਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਮ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਮੂੰਹ ਦਾ ਸੁੱਕਾਪਣ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਰਾਮ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ, ਗਲੇ, ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਤਲੂ ਵਿੱਚ ਜਲਣ, ਅਤੇ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਤੇ ਥਕਾਵਟ—ਇਹ ਸਭ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭੁਲਾਵਾ, ਮਨ ਦਾ ਭਟਕਣਾ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਡਕਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ; ਵਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਕੰਪਨ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਘਾਟ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਦੀ ਘਾਟ, ਸੁਣਨ, ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ; ਪਿੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਠੰਢ, ਖੱਟਾ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਥੁੱਕ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਪਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ, ਸੁੱਕਾਪਣ, ਜਲਣ, ਵਧੇਰੇ ਧੂੰਆ; ਕਫ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਸ ਦਾ ਵਹਾਵ ਕਫ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿੰਡਲੀ ਚਿੱਟੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗਲਾ ਛਿਲਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਮਿੱਠੀ ਭਟਕਣ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ ਦੀ ਸੂਜਣ, ਮੰਦਤਾ, ਆਲਸ, ਉਲਟੀ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਾਟ, ਆਲਸ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਖਰਾਬ ਹਜ਼ਮ ਹੋਣੀ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਲੱਛਣ ਹੋਣ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਤ-ਪਿੱਤ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿੱਤ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਪੀਣ, ਤਿੱਖਾ, ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਲੀਆਂ, ਕਰਵੀਆਂ, ਖੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਨਮਕੀਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਫ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੱਛਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ—ਸੁਆਦ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਸੁੱਕਾਪਣ, ਭੁਲਾਵੇ, ਬੁਖਾਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਉਲਝਣਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਿੱਖੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਕਾਰਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਾ ਤਿੱਖਾ, ਖੱਟਾ, ਰੁੱਖਾ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਖੱਟਾ, ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਟੇ ਮੋਟਾਪੇ ਦੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਤਿੱਖੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿਵਿਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।