ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਿਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਿਕ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋੜੇ ਉਤਪਾਦਨ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਿਕ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਜੋੜੀ' ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਿਕ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਲਟ, ਦਸਤ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਘੁੰਮਣਾ, ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋੜੀ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਹਿਕ, ਜਦੋਂ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਭੌਂ ਅਤੇ ਕਪਾਲ ਨੂੰ ਢੀਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਚੈਨਲਾਂ 'ਤੇ ਆਘਾਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਠ ਵਲ ਝੁਕਣ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਹਿਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਦਰਦ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਿਕ ਪੇਟ ਜਾਂ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਿਕ ਵੱਡਾ ਜੰਭਾਈ ਅਤੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਖਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕਾਰਣ ਗਹਿਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਿਕ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੀਬਰ ਹਿਕ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿਨਸੀ ਕਿਰਿਆ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਰੋਗ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹਿਕ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹਿਕ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਰੋਗ 'ਯਕਸ਼ਮਾ' ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਰੋਗ, ਜੋ ਕਈ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਯਕਸ਼ਮਾ, ਕਸ਼ਯ, ਸ਼ੋਸ਼ਾ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰੋਗ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ। 'ਰਾਜਾ' ਅਤੇ 'ਯਕਸ਼ਮਾ' ਦੋਨੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰਾਜਯਕਸ਼ਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਰਸ ਦੀ ਘਟਾਓ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਸ਼ਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਸੁੱਕਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ੋਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਵਕੂਫੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਕੁਦਰਤੀ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ, ਬੀਜ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਲੀਆਪਣ ਦੀ ਘਟਾਓ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸਹੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ—ਇਹ ਚਾਰ ਇਸਦੇ ਕਾਰਣ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਨਿਕਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੱਧ, ਉਪਰਲੇ, ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਆੜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨੱਕ ਵਧੇਰੇ ਵਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਲਾਰ, ਮਿੱਠਾ ਪਣ, ਨਰਮੀ, ਪਚਣ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ-ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲੱਛਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਕਸਰ ਮੱਖੀਆਂ, ਘਾਸ, ਵਾਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਲਟੀ, ਉਲਟ, ਸੁਆਦ ਦੀ ਘਟਾਓ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾ ਦੇ ਇਲਾਜ਼ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੱਥ, ਪੱਟ, ਛਾਤੀ, ਪੈਰ, ਮੂੰਹ, ਪੇਟ, ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਪੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਟਕਾ ਦਰਦ, ਜੀਭ ਦਾ ਸੜਨਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੋਗ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਪ੍ਰਤੀ ਰੁਝਾਨ, ਉਲਟਾਵ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ, ਨਖ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਵਾਧ, ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ, ਗਿੱਟ, ਸੱਪ, ਦਾਨਵ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਛਿਲਕੇ, ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਨੇਹਰੇ ਪਿੰਡ, ਖਾਲੀ ਇਲਾਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸੜਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨੱਕ ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਖੰਘ, ਬੋਲ ਦੀ ਕਰੜੀ, ਸਿਰ ਦਾ ਦਰਦ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟਾਓ, ਉਪਰਲੇ ਸਾਹ ਦਾ ਸੁੱਕਣਾ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਲੱਛਣ ਰਾਜਯਕਸ਼ਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰੋਗ ਦੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਵਿੱਚ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਰਦ, ਜੰਭਾਈ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਰਦ, ਥੂਕਣਾ, ਪਚਣ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਬਦਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਤ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਦਰਦ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਰਦ, ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੀ ਘਟਾਓ; ਪਿੱਤ ਕਰਕੇ ਪੈਰ, ਮੋਢੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਸੜਨ, ਦਸਤ, ਖੂਨ ਦੀ ਉਲਟੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਸਾਹ, ਬੁਖਾਰ, ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ; ਕਫ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟਾਓ, ਉਲਟੀ, ਖੰਘ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰ, ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਲਾਰ, ਨੱਕ ਦੀ ਰਸ, ਛੋਟੀ ਸਾਹ, ਬੋਲ ਦੀ ਕਰੜੀ, ਅਤੇ ਪਚਣ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਰਸ ਵਧੇਰੇ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਜਨ, ਪਰਤ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਕਫ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੈਨਲਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਟਿਸ਼ੂ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਦ੍ਰਵ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਣਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੱਟੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘਟਾਓ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਰਸ, ਖੂਨ ਜਾਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਘਟਾਓ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੱਛਣ ਘੱਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਰੋਗ ਭਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਥੱਕੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਲਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਲਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਚਰਬੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੋਲ ਕਰੜਾ, ਸੁੱਕਾ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਲ੍ਹ ਚਿੱਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਤ ਕਰਕੇ ਤੇਲੀਆ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿੱਤ ਕਰਕੇ ਪਲੇਟ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਅਤੇ ਸੁੱਕਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਲ੍ਹ ਕਫ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘਟਾਓ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਫ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਘਟਾਓ ਔਖਾ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇਸ ਭਾਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚਰਣ ਵਿੱਚ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟਾਓ ਦੇ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ। ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟਾਓ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੀਭ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਪੰਜਵੀਂ ਕਿਸਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਵਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਕਸੇਲਾ, ਕਰਵਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਹਿਕ, ਰਾਜਯਕਸ਼ਮਾ, ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੀ ਘਟਾਓ ਦੇ ਲੱਛਣ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਬਹੁਤ ਸਪਸ਼ਟ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੇਖਾਏ।