ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੂਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਕਫ਼ ਦਾ ਰੋਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਟੁੱਟੇ ਕਾਂਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗਾ ਵਕ੍ਰ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਪਾਸ਼, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਭਟਕਾਵਾਂ, ਉਤਜਨਾ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਹਾਨੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਖੰਘ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ-ਖੜ ਹੋਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਫ਼ ਸੁੱਕਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਹ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੜਵਾਪਨ, ਬੁਖ਼ਾਰ, ਚੱਕਰ, ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਉਲਟੀ, ਪਿਆਸ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੋਣੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੋਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੰਘ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਲਾਈਟਾਂ ਵਰਗਾ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਫ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਰਦ, ਦਿਲ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੱਕ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਸ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ-ਖੜ, ਗਾੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਤੇਲੀਆ ਕਫ਼, ਅਤੇ ਇਹ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਤ ਦੋਸ਼ ਪਿੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੀਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਾਤ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੰਘ ਕਫ਼ ਅਤੇ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ—ਪੀਲੀ, ਕਾਲੀ, ਸੁੱਕੀ, ਗਾੜ੍ਹੀ, ਵਧੀ ਹੋਈ। ਮਨੁੱਖ ਗਲੇ ਤੋਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਕਫ਼ ਉਗਲਦਾ ਹੈ, ਛਾਤੀ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੁਕੀਲੇ ਸੂਏ ਜਾਂ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਹੋਵੇ। ਛੂਹਣ ਤੇ ਦਰਦ, ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਪੀੜ, ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ, ਬੁਖ਼ਾਰ, ਸਾਹ ਦੀ ਘਟ, ਪਿਆਸ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ, ਅਤੇ ਕੰਬਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਗੂ ਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਕਫ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਉਲਟੀ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ, ਰੰਗ, ਪਚਨ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਖ਼ੂਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਜਕੜ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ consumption ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ consumption ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਖੰਘ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਫ਼ ਉਗਲਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪੀਪ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਸੋਣ ਵੇਲੇ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਵੱਧ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਹਾਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਿਹਰਾ ਤੇਲੀਆ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਵਕ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ wasting disease ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, consumption ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਖੰਘ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ consumption ਅਤੇ injury ਦੋਵੇਂ ਲੱਛਣ ਨਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਰੋਗ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੰਘ, ਸਾਹ ਦੀ ਘਟ, consumption, ਉਲਟੀ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸਾਹ ਦੀ ਘਟ (breathlessness) ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸੇ, “ਸੁਣੋ, ਇਹ ਕਫ਼ ਦੇ ਵਧਣ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਗੜਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੀर्ण, ਦਸਤ, ਉਲਟੀ, ਵਿਸ਼, ਅਨੀਮੀਆ, ਬੁਖ਼ਾਰ, ਧੂੜ, ਧੂੰਆ, ਵਾਤ, ਜੀਵਨ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਚੋਟ, ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਦੇ ਪੰਜ ਭੇਦ ਹਨ: ਛੋਟਾ, ਅੰਧਕਾਰ, ਟੁੱਟਾ, ਵੱਡਾ, ਅਤੇ ਉਪਰਲੀ। ਕਫ਼ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਵਾਤ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਗੜ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਹ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਅਜੀਰਨ ਤੋਂ breathlessness ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਅਣ-ਨਿਯਮਤ ਸਾਹ, ਪੇਟ ਫੂਲ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਕੰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਧੀ ਹੋਈ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਵੱਧ ਖਾਣਾ ਇਸ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਗੜਿਆ ਵਾਤ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਨਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਫ਼ ਨੂੰ ਉਗਲਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ, ਗਲਾ, ਛਾਤੀ, ਅਤੇ ਪਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਖੰਘ, ਖੜਖੜੀ ਆਵਾਜ਼, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਹਾਨੀ, ਤੇ ਨੱਕ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਰੁਕावट ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਜ਼, ਵਧੀ ਹੋਈ breathlessness ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਇਸ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਫ਼ ਉਗਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੈਟਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ, ਮੱਥਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕੰਬਣੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੋਗ ਠੰਡੀ, ਪਾਣੀ, ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ, ਅਤੇ ਕਫ਼ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਅੰਧਕਾਰ ਭੇਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬੁਖ਼ਾਰ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਖੰਘ ਅਤੇ breathlessness ਵਾਲੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਪਸੀਨਾ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਪੇਟ ਫੂਲਣਾ, ਮੂਤਰ ਦੀ ਜਲਣ, ਅਤੇ ਨਿੰਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ੈਦ ਪੀਲੀ-ਲਾਲ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ, ਬਕਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੰਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੀ, ਡੂੰਘੀ, ਦੁਖਦਾਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫੂਕਦਾ-ਫੂਕਦਾ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਪਾਗਲ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਸਮੇਟਦਾ, ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਪਖਾਣਾ ਰੋਕਦਾ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ। ਗਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੰਨ, ਕੰਪਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਉਪਰਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਕੰਨ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਪਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਚੋਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਦਬੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਲੱਛਣ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਰੂਰ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਹਿੱਕ (hiccup) ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ, ਸੁਣੋ, ਹਿੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੱਛਣ, ਭੇਦ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਬਣਾਵਟ ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ। ਹਿੱਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਛੋਟਾ, ਜੋੜਾ, ਵੱਡਾ, ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਭੇਦ ਹੈ। ਡੂੰਘਾ ਹਿੱਕ ਗਲਤ, ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਵੱਧ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਕਾ, ਤੇਜ਼, ਕਰੜਾ ਜਾਂ ਵੱਧ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹਲਕੀ ਹਿੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਿੱਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ 'ਜੋੜੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਦੋਸ਼ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਿਗੜਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਹਿੱਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਿੱਕ ਗਲੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਹਲਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੂਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਲੱਛਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ।