ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੋਦਰਵਾ, ਉੱਡਾਲਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਖਾਦਾਂ ਜਾਂ ਪਿੱਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿੱਤ ਉਤਸ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਕਤ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਰਕਤ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ, ਚਾਹੇ ਕੱਟਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਨਾਲ, ਪਿੱਤ-ਰਕਤ ਦੀ ਵਿਘਨਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਕਤ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਗੰਧ ਅਤੇ ਰੰਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿੱਤ-ਰਕਤ ਦੀ ਵਿਘਨਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਘਨਤਾ ਰਕਤ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ, ਤਲੀਆਂ ਅਤੇ ਜਿਗਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਆਉਣ ਤੇ ਸਿਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੰਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਧੂੰਏਂ ਜਾਂ ਖੱਟ ਡਕਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਲਟੀ, ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ, ਖੰਘ, ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਕਤ ਸਿਹਤਮੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਬੁਖਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ, ਪੀਲਾਪਣ ਜਾਂ ਹਰਾ ਰੰਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਨੀਲਾ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਪਣ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਘਨਤਾ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ—ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ—ਤੋਂ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ—ਜਨਾਨਗ, ਮਲਦਵਾਰ—ਤੋਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਕਤ-ਪਿੱਤ ਦੀ ਵਿਘਨਤਾ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸਰਜਨ (ਪੁਰਗੇਸ਼ਨ) ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਿੱਤ ਲਈ ਕਈ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਗੇਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਫ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੁਧੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ; ਕਸੈਲਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਕਫ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿੱਖਾ, ਕੜਵਾ ਜਾਂ ਕਸੈਲਾ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਕਫ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਲਟੀ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਲਟੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਲਟੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਕਸੈਲੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਕਫ਼ ਅਤੇ ਵਾਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਾਧ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਅਸਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੁਧੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਪਿੱਤ-ਰਕਤ ਦੀ ਵਿਘਨਤਾ ਵਿੱਚ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਦੋਵੇਂ ਲਭਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸਰਜਨ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਟਿਲਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਘਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਖੰਘ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੰਘ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਵਾਤ, ਪਿੱਤ, ਕਫ਼, ਚੋਟ ਅਤੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਖੰਘ। ਜਿਹੜੀ ਖੰਘ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ (wasting) ਤੱਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਹਨ—ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਖੁਜਲੀ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੰਨ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਸੁੱਕਣ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਾਤ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਸਾਂ ਅਤੇ ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਤਣਾਓ, ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਦਬਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਖੰਘ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੇ ਪਿਤਲ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਿਲ, ਪਾਸੇ, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਭਟਕਣ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੱਕੀ ਖੰਘ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ-ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੱਕੀ ਕਫ਼ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਤ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੜਵਾਪਣ, ਬੁਖਾਰ, ਚੱਕਰ, ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਰਕਤ ਦੀ ਉਲਟੀ, ਪਿਆਸ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਭਾਰੀਪਣ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਅਤੇ ਮਤਵਾਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੰਘ ਲੰਬੀ ਚਲਣ ਤੇ, ਦਿਖਾਈ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਫ਼ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਦਰਦ, ਦਿਲ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਰਤ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਗੁੰਮ, ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਰਸ, ਉਲਟੀ, ਸੁਆਦ ਦੀ ਗੁੰਮ, ਰੋਮ-ਖੜ-ਖੜੀ, ਗਾੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਤੇਲੀਆ ਕਫ਼, ਅਤੇ ਕਫ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਉਤਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਠੀਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੜਾਈ, ਆਪਣੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਤਾਂ ਵਾਤ ਪਿੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਘਨਤਾ ਖੰਘ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਫ਼ ਰਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੀਲਾ, ਕਾਲਾ, ਸੁੱਕਾ, ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਗਲੇ ਤੋਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਥੁਕਦਾ ਹੈ, ਛਾਤੀ ਫਟਦੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਸੂਈ ਜਾਂ ਬਰਢ਼ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਹੋਵੇ। ਦਰਦਨਾਕ ਛੂਹ, ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਦਰਦ, ਫਟਣ ਅਤੇ ਦਬਾਅ, ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟਣ, ਬੁਖਾਰ, ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ, ਪਿਆਸ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਭਾਰੀਪਣ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਕੂਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਫ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਉਲਟੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਪਚਨ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਿੱਚ ਰਕਤ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਕਮਰ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਘਨਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ consumption (wasting disease) ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ ਹਨ। ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੰਘ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਫ਼ ਅਤੇ ਥੁਕਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਪਲੀਤ ਪੀਪ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਨਸਾਨ ਸੌਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਦਿਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਚਾਨਕ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਵੱਧ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਿਹਰਾ ਤੇਲੀਆ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਵਕਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ consumption ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੰਘ ਜੋ consumption ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ consumption ਅਤੇ injury ਦੀ ਖੰਘ ਨਵੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਲਾਜ ਯੋਗ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਧਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਸਮਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੰਘ, ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ, consumption, ਉਲਟੀ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਭਾਰੀਪਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦੱਸੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਖੰਘ ਦੇ ਵਧਣ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਚ, ਦਸਤ, ਉਲਟੀ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅਨੀਮੀਆ, ਬੁਖਾਰ, ਧੂੜ, ਧੂੰਆ, ਹਵਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਜਾਂ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਛੋਟੀ, ਹਨੇਰੀ, ਟੁੱਟੀ, ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਉਪਰ ਵੱਲ। ਹਵਾ, ਜਦੋਂ ਕਫ਼ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਣਗੋਲ ਚਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵਿਘਨਤਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਇਲਾਜ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕਣ।