ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਾਰਾਹੀ, ਮਾਹੇੰਦ੍ਰੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਚੰਡਿਕਾ, ਜਯੰਤੀਆਂ, ਮੰਗਲਾ, ਕਾਲੀ, ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਅਤੇ ਕਪਾਲਿਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂਦੇਵੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਦੁರ್ಗਾ, ਕ੍ਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਧਾਤ੍ਰੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਅਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਦੀ ਵੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਝੰਡਿਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਇਹ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਜੈ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਾਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਾਮਨਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਗਿਰੀ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭਰਗੁ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਿਲੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦਾਮਨਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸਟਮੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ, ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਵੀਰ, ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਦਾਮਨ ਅਤੇ ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਮਨ ਦਿਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਫਿਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦਿਨ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਿਨ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਅਖੁਟ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਤ ਨੂਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮੰਗੇ। ਇਸ ਦਿਨ, ਦਾਲ, ਮਾਸ, ਸ਼ਹਦ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਸਰਤ, ਕਾਮ, ਦਿਨ-ਚੁੱਠੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਅੰਜਨ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ-ਪੀਸੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਮਹਾਨ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਬੁਧ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਾਮਨ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, 'ਓਮ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਲਈ, ਗਲੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ, ਛਾਤੀ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਲਈ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਲਈ, ਪੇਟ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਲਈ, ਨਾਭੀ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਪਤੀ ਲਈ, ਰਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਸਾਰ-ਧਾਰੀ ਲਈ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰਵਭੌਮ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਘੀ-ਚਾਵਲ, ਘੜੇ ਅਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਹੇ ਸ੍ਰਵਣ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ!' ਆਖ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਸਭ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੜੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਦਾਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਣਕਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸਟਮੀਆਂ (ਸ਼ੁਕਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ) ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਲ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਖੁਟ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ! ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਕ੍ਰਿਸਰਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪਾਇਸ (ਖੀਰ) ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਜਲ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸਰਜਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੈਵੇਦਯ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਵਿਸਰਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਿਰਮਾਲਯ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਪ ਨੈਵੇਦਯ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਨਮੋ, ਨਮੋ, ਅਚ੍ਯੁਤ! ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਵਧੇ, ਮੇਰਾ ਧਨ-ਧਾਨ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਪਾਰ, ਪਾਪ-ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ! ਹੇ ਅਨੰਤ! ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿਓ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਅਸਟਮੀ ਅਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿ਷ਣੁ, ਦੁર્ગਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਿੱਖ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਹਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਕੁਬੇਰ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਯਮ; ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ; ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਨਾਗ; ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ; ਅਸਟਮੀ ਨੂੰ ਦੁರ್ಗਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ, ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਧਨ, ਆਯੁ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।