ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ— ਨੌਂਵੀਂ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੱਧਮ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੀਲੀ, ਤੇਜ਼, ਕਾਲੀ, ਨੀਲੀ, ਧੂੰਆਂਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਫਿੱਕਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਰਾ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮਹਿਸ਼' ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਆਕਾਰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਜੱਬੜਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੰਜ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਅੰਗੁਲ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰੇ; ਜਾਂ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਹਿਸ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਬਲਿ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਲੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਲਹੂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਦੁਸਟ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ; ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਚਰਕੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਵਿਦਾਰਿਕਾ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਓਮ, ਮਹਾਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਓਮ ਹੂੰ ਹੂੰ, ਚਮਕੋ, ਲਲਾ ਲਲਾ, ਕੁਲਵਾ ਕੁਲਵਾ, ਚੁਲਵਾ ਚੁਲਵਾ, ਖੱਲਾ ਖੱਲਾ, ਮੁਲਵਾ ਮੁਲਵਾ, ਗੁਲਵਾ ਗੁਲਵਾ, ਤੁਲਵਾ ਪੁੱਲਾ ਪੁੱਲਾ, ਢਲਵਾ ਢੁਲਵਾ, ਧੂਮਾ ਧੂਮਾ, ਧਮਧਮਾ, ਮਾਰ, ਮਾਰ, ਸਾੜ, ਸਾੜ, ਆਗਿਆ ਦੇ, ਆਗਿਆ ਦੇ, ਫਾੜ, ਫਾੜ, ਕੰਬ, ਕੰਬ, ਹਿਲ, ਹਿਲ, ਭਰ, ਭਰ, ਵੱਸ, ਵੱਸ, ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਹੰ ਵੰ ਵੰ ਹੁੰ ਟਟਟਟ ਮਦਮਦ ਹ੍ਰੀੰ ਓਮ ਹੂੰ, ਨੈਰ੍ਰਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨ੍ਹਾਏ, ਛਤਰੀ ਲਗਾਏ, ਹੋਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਲਿ ਦੇ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀ ਦੇਵੇ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ, ਮਾਹੇਸ਼ੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਮਾਹੇਂਦਰੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਚੰਡਿਕਾ, ਜਯੰਤੀ, ਮੰਗਲਾ, ਕਾਲੀ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਕਪਾਲਿਨੀ, ਦੁਰਗਾ, ਖ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਧਾਤ੍ਰੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਝੰਡਿਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਦਾਮਨਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਆਯੁ, ਸਿਹਤ, ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਗਿਰੀ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਦਾਮਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ, ਨਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀਰ, ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਦਾਮਨ, ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਹੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਿਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਅਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ, ਜਦ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਉਹ ਦਿਨ 'ਵਿਜਯਾ' ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਇਕੱਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗੇ ਜਾਂ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦਾਲ, ਮਾਸ, ਸ਼ਹਦ, ਲਾਲਚ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਗਣੇ ਹਨ। ਕਸਰਤ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਦਿਨ ਚੁੱਪ, ਅੰਜਨ ਲਾਉਣਾ, ਪੱਥਰ-ਪੀਸੀ ਰੋਟੀ, ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ—ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣੇ ਹਨ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ, ਜੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, 'ਮਹਾ-ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ' ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਦ ਬੁਧ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਾਮਨ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, 'ਓਮ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਲਈ, ਗਲੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ, ਛਾਤੀ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਲਈ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀ ਲਈ, ਪੇਟ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਲਈ, ਨਾਭੀ ਦੀ ਕੇਸ਼ਵ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ, ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਘੀ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਘੜੇ, ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਦੇਣੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਮ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਐਸਾ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੜੇ ਦਿਓ; ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇਵ ਨੂੰ ਦਾਮਨ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਮਦਨਕ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ' ਵਰਤ ਹੈ। ਚਉਦਵੀਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਠਵੀਂ (ਸ਼ੁਕਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ) ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਲ ਭਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸ਼ਿਵ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਤੇ ਅਸ਼ਟਮੀ' ਵਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ 'ਦੀਪ ਵਰਤ' ਹੈ। ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਅਖੁੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਦਵਾਨ! ਦੋਵਾਰ੍ਹਾ, ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਢ੍ਹ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਪਾਯਸ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ; ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਨੈਵੇਦਯ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਨਿਰਮਾਲਯ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ।