ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਕਥਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਿਨ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੱਠੀਆਂ ਚਾਵਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਆਮ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖੱਟੇ ਕਲੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬੁਧ ਦੇ ਪੂਜਨ ਲਈ, ਪੰਜ ਭੇਟਾਂ ਜਲ-ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੌਕੀ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁਧ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤਰ “ਬੁਂ ਬੁਧਾਯਾ” ਹੈ, ਜੋ “ਸ੍ਵਾਹਾ” ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕਮਲ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੁਧ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਬੁਧ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਟਲਿਪੁਤ੍ਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਨਾਮਕ ਇਕ ਉੱਚਕੁਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੰਭਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਜਯਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗੌਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾ ਸੀ। ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੌਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਬੜੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵਿਜਯਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਪਿਆਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗੀ, ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਭੁੱਖੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, “ਤੂੰ ਵਰਤ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ; ਵਰਤ ਕਰ।” ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੋ ਪੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਖਾਣਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਦੁੱਖੀ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯੁਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸਨੂੰ ਦੇਵਾਂ?” ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਯਮ ਨੂੰ।” ਜਦ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਦੇਹ ਛੱਡੀ, ਤਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬਣ।” ਜਦ ਯਮ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਗਿਆ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਦੀ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਤਦ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸੁਖੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਅੱਠ ਕੋਪ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।” “ਹੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਜੋ ਹਰੇ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉੱਗਿਆ, ਹਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਸਦਾ ਦੂਰ ਕਰ।” ਇਹ ਹੈ ਅਸ਼ੋਕ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਉੱਤਰਾਸ਼ਾਢਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਅਖੂਟ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਦਿ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕੀਤਾ। ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੇ ਨਾਲ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਹੈ: “ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਨੌਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, “ਨਮਸਕਾਰ” ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਸ਼ਬਦਾਂ—“ਨਮਸਕਾਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਵਸ਼ਟ” ਆਦਿ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨੌਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਇਕ ਹੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰ, ਪੁਸਤਕ, ਵਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਯੰਤਰ ਉੱਤੇ, ਖੋਪੜੀ, ਢਾਲ, ਘੰਟੀ, ਦਰਪਣ, ਤਰਜਨੀ, ਜਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਝੰਡਾ, ਢੋਲ, ਫਾਹਾ; ਤੇ ਸੂਲ, ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵਜਰ, ਤਲਵਾਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਹਨ। ਤੀਰ, ਚੱਕਰ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਸਿਵਾਏ ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਢੋਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ। ਰੁਦ੍ਰਚੰਡਾ, ਪ੍ਰਚੰਡਾ, ਚੰਡੋਗਰਾ, ਚੰਡਨਾਇਕਾ, ਚੰਡਾ, ਚੰਡਵਤੀ, ਚੰਡਰੂਪਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਚੰਡਿਕਾ ਹਨ। ਨੌਵੀਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਪੀਲੀ, ਤੇਜ਼, ਕਾਲੀ, ਨੀਲੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅਤੇ ਫਿੱਕੀ ਵੀ ਹੈ, ਦਬੀ ਹੋਈ, ਹਰੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ “ਮਹਿਸ਼ਾ” ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ, ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਬਾ ਅਤੇ ਮੋਢੀ ਮੋਢੀ ਮੁੱਠ ਹੈ। ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਫਿਰ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਉਂਗਲ ਲੰਮੀ ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅੱਠਵੀਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖੇ; ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮਹਿਸ਼ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਲੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਆਦਿ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਚਰਕੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵਿਦਾਰਿਕਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਮਹਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਮੰਤਰ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ, ਮਹਾਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਓਮ ਹੁਂ ਹੁਂ, ਚਮਕ, ਲਲ ਲਲ, ਕੁਲਵਾ ਕੁਲਵਾ, ਚੁਲਵਾ ਚੁਲਵਾ, ਖੱਲਾ ਖੱਲਾ, ਮੁਲਵਾ ਮੁਲਵਾ, ਗੁਲਵਾ ਗੁਲਵਾ, ਤੁਲਵਾ ਪੁੱਲਾ ਪੁੱਲਾ, ਢਲਵਾ ਢੁਲਵਾ, ਧੁਮਾ ਧੁਮਾ, ਧਮਧਮਾ, ਮਾਰ, ਮਾਰ, ਸਾੜ, ਸਾੜ, ਆਗਿਆ, ਆਗਿਆ, ਫਾੜ, ਫਾੜ, ਕੰਬ, ਕੰਬ, ਹਿਲ, ਹਿਲ, ਭਰ, ਭਰ, ਵੱਸ, ਵੱਸ, ਓਮ ਹਰੀਂ ਓਮ ਹਰੀਂ ਹਂ ਵਂ ਵਂ ਹੁਂ ਤਟਤਟ ਮਦਮਦਾ ਹਰੀਂ ਓਮ ਹੁਂ, ਨੈਰਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!' ਇਹ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਕੌਸ਼ਿਕਾ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਛਤਰੀ ਲਗਾਏ, ਹੋਮ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ, ਮਾਹੇਸ਼ੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਆਦਿ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਵਾਇਤ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।