ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ pavittar avsar ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ “ਸਾਇਡ ਢੋਲਕਾ” ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: “ਓਮ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ-ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਕਰ-ਤੁੰਡ ਵਾਲੇ, ਦੰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿਲ ਅਤੇ ਹੋਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। “ਸ੍ਵਾਹਾ” ਉਚਾਰ ਕੇ ਗਣ, ਗਣਪਤੀ ਅਤੇ ਕੂਸਮਾਂਡਕ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਅਮੋਘੋਲਕ, ਏਕਦੰਤ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ-ਵਿਧਵੰਸਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, “ਓਮ, ਨੀਲੇ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਉਗਰ-ਮੁੱਖ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਦਮਦੰਸ਼ਟਾ ਨੂੰ “ਸ੍ਵਾਹਾ” ਕਹਿ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਮুদ্রਾ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਸਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚਤੁਰਥੀ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਯਸ਼, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਅਤੇ ਚਤੁਰਥੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਠ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਚਤੁਰਥੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖੰਡ, ਲੱਡੂ ਅਤੇ ਮੋਦਕ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਛਤ ਫਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਦਮਨਕ ਪੱਤੇ ਨਾਲ, “ਓਮ ਗਣਪਤਯੇ ਨਮਹ” ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਚਤੁਰਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਹੋਮ, ਜਪ ਜਾਂ ਸਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਘਨ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ-ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਣਪੂਜਯ, ਵਕ੍ਰਤੁੰਡ, ਏਕਦੰਤੀ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਨੀਲਗਰੀਵ, ਲੰਬੋਦਰ, ਵਿਕਟ, ਵਿਘਨਰਾਜਕ, ਧੂਮਰਵਰਣ, ਭਾਲਚੰਦ੍ਰ, ਵਿਨਾਇਕ, ਗਣਪਤੀ ਅਤੇ ਹਸਤਿਮੁਖ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ, ਜਦ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਾਵਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਭਾਦਰਪਦ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੰਚਮੀ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ, ਤක්ෂਕ, ਕਾਲੀਆ, ਮਣਿਭਦ੍ਰ, ਐਰਾਵਤ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ—ਇਹ ਸੱਪ, ਜਦੋਂ ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਚੰਗਾ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਕੀ, ਸ਼ੰਖ, ਪਦਮ, ਕੰਬਲ, ਕਰਕਾਟਕ, ਨਾਗ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸ਼ੰਖਕ, ਕਾਲੀਆ, ਤਕਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਦਰਪਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਪੰਚਮੀ ਨੂੰ ਅਠ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖੀ ਪੰਚਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਆਦਿ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਸ਼-ਬਿਛੂ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਰਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਜੇ ਕੋਈ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। “ਓਮ ਖਖੋਲਕਾਯ, ਅਮਰਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ” ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ। ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੋ, ਮਰੀਚਾ ਖਾ ਕੇ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿਓ ਅਤੇ ਕਹੋ, “ਮਾਰਤੰਡ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ ਜਾਂ ਮਾਤੂਲਿੰਗ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। “ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ”—ਇਹ ਫਲ-ਸਪਤਮੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪ ਦੁੱਧ ਪੀਓ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਲੀਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਵਲ ਤਿਆਗੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਵਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ-ਸਪਤਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਦਿਨ ਅਰਕ ਪੌਦੇ ਦੀ ਪੱਤੀ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਣਕ, ਕਾਲੀ ਮਸਰ, ਜੌ, ਚਾਵਲ, ਪੀਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਕੀ ਦਾ ਆਟਾ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ, ਲੇਪ, ਅੰਜਨ ਅਤੇ ਤਿਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿਆਗੋ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸੱਤ ਸਪਤਮੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਰਮਾ ਜੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕਹੋ, ‘ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਦੂਰਵਾ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ; ਅਸ਼ਟਮੀ ਸਾਰੇ ਵਾਂਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।’” ਅਗਨੀ ਤੇ ਨਾ ਪੱਕੀ ਭੋਜਨ ਖਾਓ, ਇਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਹੈ ਦੂਰਵਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਦਿਨ ਸੱਤਵੀਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਤ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਤਿਥੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੋ। “ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਯੋਗੇਸ਼, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। (ਨ੍ਹਾਉਣ ਮੰਤ੍ਰ:) ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਯਜਨਪਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਹਨ। (ਪੂਜਾ ਮੰਤ੍ਰ:) ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਹਮੰਡਪਤੀ ਹਨ। (ਆਰਾਮ ਮੰਤ੍ਰ:) ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਹਨ।” ਉੱਚੇ ਚੌਕ ਤੇ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਜਲ ਸ਼ੰਖ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਘੁੱਟਣੀ ਟੇਕ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ! ਹੇ ਅਤ੍ਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ!” “ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਰੋਹਣੀ ਸਮੇਤ, ਮੇਰਾ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ—ਸ਼੍ਰੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਲਈ।” ਫਿਰ ਫਲਾਂ ਸਮੇਤ ਅਰਘ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਅਨੰਤ, ਵਾਮਨ, ਸ਼ੌਰੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਾਧਵ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਵਰਾਹ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਕਸ਼, ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਦੈਤਯ-ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓ। ਦਾਮੋਦਰ, ਪਦਮਨਾਭ, ਕੇਸ਼ਵ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ, ਗੋਵਿੰਦ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੇਵ, ਅਨੰਤ, ਅਜਿਤ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਸਥਿਤੀ-ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਆਦਿ-ਅੰਤ-ਰਹਿਤ, ਤ੍ਰੈਲੋਕਯਪਤੀ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਨਾਰਾਇਣ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਸ਼ੰਖ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਪੀਤਾਂਬਰ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਨਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸਰਬਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।