ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਸਮਝਾਉਣਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤੋਂ ਗਣਿਆ ਗਿਆ ਸੌਰ ਮਾਸ ਸਤਾਈ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਤਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਸੌਰ ਮਾਸ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਧਾਰਮਿਕ ਉਪਵਾਸਾਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰ ਮਾਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਛੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਆਂਧ੍ਰ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ; ਬਾਰਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ, ਚੌਦਵੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਰਜੋ-ਦਰਮਿਆਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਰਮ—ਦਾਨ ਆਦਿ—ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰਕ ਉਪਵਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗੁੱਸੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰ ਮੁੰਨਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਵੱਲੋਂ ਵ੍ਰਤ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਖੀ ਵ੍ਰਤ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤ੍ਰਿਤੀਆ ਨੂੰ, ਧਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖਾਲੀ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਦਵੈਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਵਿਛੌਣਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ: "ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੰਦਨ।" ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਮਨਕਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉਮਾ ਵੱਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਨਮਕ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਵਿਛੌਣਾ ਅਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, "ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੌਰੀ, ਕਾਲੀ, ਉਮਾ, ਭਦਰਾ, ਦੁਰਗਾ, ਕਾਂਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮੰਗਲਾ, ਵੈष्णਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਨਾਰਾਇਣੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਮਾਰਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚਤੁਰਥੀ 'ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। "ਗਹ੍ ਸੁਵਾਹਾ" ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਵ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ—"ਗਲੈਂ ਗਲਾਂ" ਹਿਰਦੇ ਲਈ, "ਗਾਂ, ਗੀਂ, ਹੂੰ, ਹਰੀਂ, ਹਰੀਂ" ਸਿਰ ਅਤੇ ਮੋੜ੍ਹਾ ਲਈ; "ਗੂੰ" ਕਵਚ ਲਈ, "ਗੋਂ" ਅੱਖਾਂ ਲਈ, "ਗੈਂ" ਅੱਖਾਂ ਲਈ, "ਗੋਂ" ਆਹਵਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਲਈ। ਆਉਣ ਲਈ "ਓਲਕਾਇਆ", ਸਮੂਹ ਲਈ "ਗਨੰਧੋਲਕ", ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ "ਪੁਸ਼ਪੋਲਕ", ਧੂਪ ਲਈ "ਧੂਪਕੋਲਕ", ਦੀਵੇ ਲਈ "ਦੀਪੋਲਕ", ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਲਈ "ਮਹੋਲਕ"—ਯਜਨ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ। ਸਿਧੀ ਲਈ "ਸਿਦੇਧੋਲਕ", ਗਾਏਤਰੀ ਲਈ ਨਿਆਸ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ: "ਓਮ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਵਕਰਤੁੰਡ, ਦੰਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿਲ ਅਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; "ਸਵਾਹਾ" ਗਣ, ਗਣਪਤੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਕਾ ਨੂੰ। ਅਮੋਗੋਲਕਾ, ਏਕਦੰਤ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨਾਸਕ ਰੂਪ ਨੂੰ "ਓਮ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਭਯਕਾਰੀ ਚਿਹਰੇ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਪਦਮਦੰਸ਼ਟਾ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"; ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਚ ਦੀ ਮুদ্রਾ, ਹੱਥ ਤਾਲੀ ਅਤੇ ਹਾਸਾ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚਤੁਰਥੀ 'ਤੇ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਯਸ਼, ਆਯੁ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਵਾਰ ਚਤੁਰਥੀ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਾਠ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ-ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਤੁਰਥੀ 'ਤੇ ਖੰਡਾ, ਲੱਡੂਕਾ, ਮੋਦਕਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਲਈ, ਦਮਨਕਾ ਨਾਲ, ਚਤੁਰਥੀ ਨੂੰ "ਓਮ, ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਕਰਕੇ, ਚਤੁਰਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਮ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਨਾਇਕ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਪਦ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਣ-ਪੂਜਯ, ਵਕਰਤੁੰਡ, ਏਕਦੰਤੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਨੀਲਗਰੀਵ, ਲੰਬੋਦਰ, ਵਿਕਟ, ਵਿਘਨਰਾਜਕ, ਧੂਮਰਵਰਨ, ਭਾਲਚੰਦ੍ਰ, ਵਿਨਾਇਕ, ਗਣਪਤੀ, ਹਸਤਿਮੁਖ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਵਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਭਾਦਰਪਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੰਚਮੀ 'ਤੇ। ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਵਾਸੁਕੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਕਾਲੀਆ, ਮਣੀਭਦ੍ਰ, ਐਰਾਵਤ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕਰਕੋਟਕ, ਧਨੰਜਯ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਲੰਬੀ ਆਯੁ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਕੀ, ਸ਼ੰਖ, ਪਦਮ, ਕੰਬਲਾ—ਇਹ ਵੀ। ਕਰਕਾਟਕ, ਨਾਗ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸ਼ੰਖਕ, ਕਾਲੀਆ, ਤਕਸ਼ਕ, ਪਿੰਗਲਾ—ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਦਰਪਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ 'ਤੇ ਅਠ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂ, ਸ੍ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਚਮੀ 'ਤੇ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਭਯ-ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਚਮੀ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਅਖੂਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਮ ਖਖੋਲਕਾਇਆ, ਅਮਰਤਾ, ਸਦਾ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕਾਮਨਾ, ਸਵਾਹਾ"—ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤਾਂ, ਪੂਜਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ।