ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਰਾਹ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸੂਅਰ-ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੰਧੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੋ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਭਾਵਪੂਰਕ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ, ਜੋ ਸੌਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਵਾਲ ਮੰਨ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮੰਗਤਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਸੁਵਰਨ ਦੇ ਵਰਾਹ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੋ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ pavitr ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ— "ਹੇ ਵਿਅਾਸ! ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਆਚਰਨ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਆਪ-ਵਿਰਤੀ, ਤਿਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਣਾ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜ ਗਵਯਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੈਤਿਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿੱਖੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਦੋਹਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੋ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕਾਲੀ ਦਾਲ, ਮਸੂਰ, ਚਣੇ, ਬਾਜਰਾ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਵਰਜੋ। ਫੁੱਲ, ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਜਾਂ ਅੰਜਨ ਲਗਾਉਣਾ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦਾਤਨ ਵਰਤੋ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਓ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਪਾਨ ਖਾਣਾ ਵੀ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਣਾ ਜਾਂ ਕਾਮ-ਭੋਗ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਧੀਰਜ, ਸੱਚਾਈ, ਦਇਆ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਨਿਗ੍ਰਹਿ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਦੱਸ ਕਰਮ ਹਰ ਵ੍ਰਤ ਲਈ ਆਮ ਹਨ। ਤਾਰੇ ਵੇਖਣਾ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਇੱਕ ਪਲਾ ਗੋਮੂਤਰ ਅਤੇ ਅੱਧ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿਤਨਾ ਗੋਬਰ ਦੇਣਾ ਵੀ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਸੱਤ ਪਲਾ ਦੁੱਧ, ਤਿੰਨ ਪਲਾ ਦਹੀਂ, ਇੱਕ ਪਲਾ ਘੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲਾ ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਗੰਧੇਤੀ ਸੂਕਤ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਦਹੀਂ ਲੈ ਕੇ 'ਤੇਜੋ'ਸੀ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰੋ। ਹਵਨ, ਸੰਕਲਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵ੍ਰਤ, ਵੇਦਿਕ ਵ੍ਰਤ, ਬੈਲ ਛੱਡਣਾ, ਮੁੰਡਣ ਤੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਯਤ ਹਨ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਕਾਰਜ ਜਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਅਮਾਵੱਸ ਤੋਂ ਅਮਾਵੱਸ ਤੱਕ ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਸੂਰਜੀ ਮਹੀਨਾ ਸਤਾਈ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਿਨ, ਛੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਾਸੂ ਤੇ ਆਂਧ੍ਰ ਦਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਤ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਛਲਾ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਰੀਰਕ ਆਚਾਰ ਖੁਦ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗੁੱਸੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਭੁੱਖਾ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਓ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਕਰਵਾਓ; ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਸ਼ਿਖੀ ਵ੍ਰਤ ਵਿਆਸਵਨਰ ਪਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖਦ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤ੍ਰਿਤੀਆ ਨੂੰ, ਧਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਖਾਲੀ ਖੱਟ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਖੱਟ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ: "ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ ਉਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਮਨਕ ਦੇ ਨਾਲ ਨੈਵੇਦਯ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਾਲਗੁਣ ਤੋਂ ਤੀਜ ਨੂੰ ਨਮਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ— ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਖੱਟ ਅਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਕਹੁ: "ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗੌਰੀ, ਕਾਲੀ, ਉਮਾ, ਭਦਰਾ, ਦੁਰਗਾ, ਕਾਂਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮੰਗਲਾ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਨਾਰਾਇਣੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੀ ਤੀਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵਿਯੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਨੂੰ, ਮਾਘ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਖੁਦ ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਓ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। "ਗਹ ਸੁਆਹਾ" ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਓਮ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। "ਗਲੈੰ ਗਲਾਂ" ਹਿਰਦੇ ਲਈ, "ਗਾਂ ਗੀਂ ਹੂੰ ਹ੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ" ਸਿਰ ਤੇ ਚੋਟੀ ਲਈ, "ਗੂੰ" ਕਵਚ ਲਈ, "ਗੋਂ" ਅੱਖਾਂ ਲਈ, "ਗੈੰ" ਅੱਖਾਂ ਲਈ, "ਗੋਂ" ਆਹਵਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਲਈ। ਆਉਣ ਲਈ "ਓਲਕਾਇਆ", ਸਮੂਹ ਲਈ "ਗਣੰਧੋਲਕ", ਫੁੱਲ ਲਈ "ਪੁਸ਼ਪੋਲਕ", ਧੂਪ ਲਈ "ਧੂਪਕੋਲਕ", ਦੀਵੇ ਲਈ "ਦੀਪੋਲਕ", ਮਹਾਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ "ਮਹੋਲਕ"—ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਗ ਜਾਂ ਵਿਘਨ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ।