ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮਲਿਨਤਾ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਕਮੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਠੰਡ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਦੋਂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਧੇ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤਕੜੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਲ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ, ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ, ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੰਗ—ਇਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਮੂਹਤਾ ਵੀ ਤ੍ਰੈ-ਪੁਸ਼ਕਰ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਨੈਮੀਸ਼ਾ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇ ਤੀਰਥ, ਜਾਂ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਯਮੁਨਾ, ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਿਨ; ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਾਹਾ (ਸੁਆਰ) ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਤੰਬੇ ਦੀ ਥਾਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ, ਲਾਲ ਚੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਰਾਹਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੁਆਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਾਹਾਂ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਗਲ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜੋ; ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਾਹਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਵਸ਼ਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਰਿਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵਿਆਸ, ਮੈਂ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਤਪਸਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ—ਸਵ-ਸੰਯਮ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ—ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਿਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਪੰਜ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਦਾਰਥ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਸੁਭਚਰਿਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਦੋਹਰੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਉਪਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਕਾਲਾ ਚਣਾ, ਮਸੂਰ, ਚਣੇ, ਬਾਜਰਾ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਗਹਿਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇਲ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਕਾਜਲ—ਇਹ ਸਭ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਵਾਸੀ ਗੋ-ਪੰਜ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਵਰਤੇ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਅਤੇ ਪਾਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਅਤੇ ਵਿਲਾਸਤਾ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧੈਰਜ, ਸਚਾਈ, ਦਇਆ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ—ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—ਇਹ ਦਸ ਕਰਮ ਹਰ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਨ। ਤਾਰੇ ਦੇਖਣ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਖਾਣ, ਇੱਕ ਪਲਾ ਗੋ-ਮੂਤ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਅੰਗੂਠੀ ਦੇ ਗੋ-ਮਲ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਸਤ ਪਲਾ ਦੂਧ, ਤਿੰਨ ਪਲਾ ਦਹੀਂ, ਇੱਕ ਪਲਾ ਘੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲਾ ਕੁਸ਼ਾ-ਜਲ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਗਾਏਤਰੀ ਅਤੇ ਗੰਧੇਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਦਹੀਂ ਲੈ ਕੇ, 'ਤੇਜੋਸੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਹੋਮ, ਸੰਕਲਪ, ਦਾਨ, ਵੈਦਿਕ ਵ੍ਰਤ, ਬਲ ਛੱਡਣ, ਮੁੰਡਨ, ਅਤੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਚੰਦ੍ਰ ਮਹੀਨਾ ਅਮਾਵਸ ਤੋਂ ਅਮਾਵਸ ਤੱਕ ਤੀਹ ਦਿਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜੀ ਮਹੀਨਾ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ; ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਸੂਰਜੀ ਮਹੀਨਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰ ਮਹੀਨਾ ਵਰਤੋ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਤਰੀਕਾਂ, ਛੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਆਂਧ੍ਰ ਦਿਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਅਤਿ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰਬਲੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ, ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਰੀਰਕ ਵਿਧੀਆਂ ਖੁਦ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਪ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਓ। ਜੇਕਰ ਸ਼ਰੀਰ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਜ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਵ੍ਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਚਾਰ ਦਿਓ। ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੈਪਟਰ 129 ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਤੋਂ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸ਼ਿਖੀ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਓ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ; ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤ੍ਰਿਤੀਆ ਨੂੰ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵਿਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਿਕ ਉੱਤਮਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ।