ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਤਸਵ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਰਸਮ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਤੇ ਵਿਧੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਸਤਕੂ (ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ) ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੇ ਭੰਡਾਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਗਸਤਿਆ ਅਰਘ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਸਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਅਰਘ੍ਯ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਅਰਘ੍ਯ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਲ-ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਅਰਘ੍ਯ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਘ੍ਯ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੰਤਰ ਹੈ: “ਕਾਸਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੂਂਡ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਅਨਾਜ, ਫਲ ਅਤੇ ਰਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਯੁਕਤ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ, ਤੇ ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤੀਜੇ ਰੰਭਾ ਉਤਸਵ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਧਨ, ਸੁਭਾਗ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਚੰਦ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ। ਕਦੰਬ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਰੁਬਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ। ਮਾਘ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਲਹਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਪੂਰ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ, ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦੰਦ ਕਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ; ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਮੰਡਕਾ ਕੇਕ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ, ਗੋਮਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਦਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦੰਦ ਕਟਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ ਕੇਕ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਚੈਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਮਨਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ; ਸ਼੍ਰੀਮੁਖੀ ਨੂੰ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਦੰਦ ਕਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਟਾਗਰਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ, ਕਰਣਿਕਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ, ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਵਟ (ਬਨਿਆਨ) ਦੀ ਭੇਟ; ਜੈਸ਼ਠ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਯਣੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਖੰਡ ਦੀ ਭੇਟ; ਆਸ਼ਾਢ ਵਿੱਚ, ਲਵੰਗ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਸ੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ, ਤਿਲ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ, ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਤੇ ਵਟ ਦੀ ਭੇਟ; ਆਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੰਦ ਕਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਟਾਗਰਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਭੇਟ। ਸ੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ, ਮੱਲਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੰਦ ਕਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੂਧ ਨਾਲ; ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਦਾ ਤੇ ਗ੍ਰਿਡਾਦੀ ਭੇਟ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਵਾਕੁਸੁਮ (ਹਿਬਿਸਕਸ) ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਜੀਰਾ ਨਾਲ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਭੇਟ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ। ਪਦਮਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜੈਸਮਿਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਭੇਟ; ਮੀਂਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਘੀ ਵਾਲੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁੜ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ, ਕਪੜਾ, ਛਤਰੀ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦਾਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਚਤੁਰਮਾਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਉਪਯੋਗ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ। “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਤ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਪਾਠ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੀ; ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ, ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ, ਪਾਠ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ; ਜੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ ਤੇ ਮਦਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਛੇਵੀਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਜਾਂਦਾ। ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ; ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ; ਪਰਾਕਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਤਕੂ, ਜੌ ਜਾਂ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਖਾਏ; ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਜੌ, ਜਾਂ ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ; ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਖਾਏ ਤੇ ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜੰਗਲਵਾਸੀ, ਤਪस्वੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਚੰਦ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੀਹ ਦਿਨ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ। “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਗਣ ਤਕ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਕਰਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੇ ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਆਸ਼ਵਿਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਚੰਦ ਦੀ ਬਾਰਵੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਨਾ ਟੁੱਟੇ।” ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਬਾਰਵੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ; ਫਿਰ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜੇ। ਜੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਿਆਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਧ ਆਦਿ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਇਕ ਭੋਜਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ। ਜਾਂ ਦੂਧ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ; ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੱਖਣੀ ਅਯਨ, ਫਿਰ ਚਤੁਰਮਾਸ ਵ੍ਰਤ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਪੰਚਕਾ। ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਚੜ੍ਹਦੀ ਚੰਦ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਮੌਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੀ ਆਦਿ, ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਪੰਜ ਦਿਨ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਗੁਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਜਲਾਉਣੀ; ਭੋਜਨ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਤਾਂ, ਉਪਵਾਸਾਂ, ਪੂਜਾ-ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ-ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਰਵਾਇਤ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਚਾਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ।