ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗੁੱਝਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਸਤਰਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬਲਕਿ ਉਥੋਂ ਹੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜਿਸ ਥਾਂ ਕੋਈ ਨੇਤਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੇਤਾ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਵੱਸਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਵੱਸਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਨੇਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਔਰਤ ਤੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਧੀਆਂ ਹੀ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜੋ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਅਪਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਘਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੱਕੇ ਘੋੜੇ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੰਡਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਜਿਸਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਲਾਜ; ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਾ ਸੁਖ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਨੀਂਦ; ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲਈ ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਜੋਸ਼। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਗਰੀਬ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਖ਼ਿਦਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਜਾਂ ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਣ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਮਲ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰਹੇ, ਤਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਰਨ ਦੇਵਤਾ (ਵਰੁਣ) ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁਕਾ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਾਲ, ਦੰਦ, ਨਖ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਉਸਦੇ ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਮੋਹ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੋਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ। ਮੁੜ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼, ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ—ਇਹ ਮੌਤ ਦੇ ਵੀ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਗਤੇ ਦੇ ਵੀ। ਕੁਬੜ, ਕੀੜੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਮੰਗਣਾ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮੰਗਣ ਲਈ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਉਹਦੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਮਕਸਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਨਿਮਰਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਮਾਂ-ਪਿਉ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲਾ ਹੰਸਾਂ ਵਿੱਚ। ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਧਨ ਜੋ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਗਿਆਨ ਧਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਜਿਤਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਜਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂ ਚੁਰਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੋਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ੌਣਕੀਯ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਉਚਾਰਿਆ; ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵਿਆਸ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਤਿਥੀ ਤੇ ਵਾਰ 'ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਐਸੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਆਦਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਯਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੀਜੀ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ—ਗੌਰੀ, ਵਿਘਨੇਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਦੀ, ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਅਤੇ ਨੌਵੀਂ, ਜੋ ਦੁਰਗਾ ਦੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਹਨ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਯਮ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ, ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ, ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ, ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਅਨੰਗਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਿਲੇਟੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ 'ਅਨੰਗਾਯਾ' ਨਾਮਕ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਧੂ ਚੱਖ ਕੇ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ; ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਵਰਤੋ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਸੂਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਨਟੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ; ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਪਲੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੋ, ਤੇ ਪੂਰੀਕਾ ਪਕਵਾਨ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਫਾਲਗੁਣ ਵਿੱਚ, ਮਰੂਬਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ; ਚੀਨੀ, ਸਾਗ, ਤੇ ਮੰਦਾ ਪਕਵਾਨ ਭੇਟ ਕਰੋ, ਦੰਦਾਂ ਲਈ ਆਮ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੋ। ਚੈਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਮਫ਼ਰ ਨਾਲ ਸੁਰੂਪਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ; ਦੰਦਾਂ ਲਈ ਅਟਜਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੋ, ਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ ਪਕਵਾਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਮਨਕਾ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮਹਾ-ਰੂਪ ਲਈ ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਕਵਾਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਜਾਇਫਲ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦੁਮਨਾ ਨੂੰ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਿਲਵਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਲਵੰਗ, ਇਲਾਇਚੀ, ਤੇ ਛੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਉਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਅਗਰੂ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਅਪਮਾਰਗ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕਰਤਾਰ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਘੀ ਆਦਿ ਤੇ ਕਰਤਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪੂਜੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ, ਚਲਣ, ਉਪਾਸਨਾ, ਤੇ ਵਰਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਸੁਚੱਜਾ, ਧਰਮਮਈ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣੇ।