ਇਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਾ ਕਰਤੱਵ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਅਸਲ ਸਭਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਧਰਮ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਾਨਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ, ਤੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਧਨ ਹੈ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਮਿਲੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਦੋਸਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੰਯਮੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਸਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੇ ਸੱਚੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਤਾਰੀਫ਼ ਪਾਵੇ। ਨਦੀ, ਯਜਨ-ਅੱਗ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਲ ਤੋਂ ਦੋਸ਼ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਨਦੀਆਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸੰਭੋਗ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜੁਆਨੀ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਧਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜ-ਲਕਸ਼ਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਹਰ ਘਰ ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉੱਚਾਈਆਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਮਿਲਾਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਵੋ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਗੂ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਆਗੂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਲਾ ਆਗੂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਆਗੂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ, ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਪਤੀ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਨਿਸ਼ਫਲ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨੌਵੇਂ, ਸਿਰਫ ਕੁੜੀਆਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵੇਂ, ਤੇ ਬੁਰਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਉਚਿਤਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਥੱਕੇ ਘੋੜੇ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਛੜੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਜਦ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਫਰੋgs, ਦੂਰੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਜ ਨਹੀਂ; ਚਿੰਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ। ਗਰੀਬ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਧਨ ਚੋਰ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਕਰਜ਼ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖੀ ਨੀਂਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਕੋਚ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ; ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਕਮਲ ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਰੁਣ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਕਮਲ ਉਖਾੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਰੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ—ਵਾਲ, ਦੰਦ, ਨੱਖ, ਤੇ ਲੋਕ—ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਦੇਸ਼, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ। ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਰਖਾ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੇ ਨੀਚ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ—all these are in vain. ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨੇੜਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ। ਝੁਕਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪਸੀਨਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ—ਇਹ ਮੌਤ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ। ਕੁਬੜ, ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੁਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ—ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਮੰਗਣਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਾੜਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੀ ਜਦ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਕਸਦ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਨਿਮਰਤਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਹਨ; ਉਹ ਬੱਚੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲਾ ਹੰਸਾਂ ਵਿੱਚ। ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਤੇ ਚੋਰੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਮਿਲਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ, ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਤੇ ਸਮਾਨ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਚੋਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕੀਯਾ ਪਰੰਪਰਾ ਤੋਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਆਖਿਆ; ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰਾ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਦੇ ਉਹ ਵਚਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਤਾਰੇ, ਤਿੱਥੀ, ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ 'ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।" ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਤਿੱਥੀ 'ਤੇ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਤਿੱਥੀ 'ਤੇ, ਯਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਧਨ ਦਿੰਦੇ; ਤੀਜੀ 'ਤੇ, ਗੌਰੀ, ਵਿਘਨੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ; ਚੌਥੀ 'ਤੇ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ; ਪੰਜਵੀਂ 'ਤੇ ਹਰੀ; ਛੇਵੀਂ 'ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਤੇ ਸੂਰਜ; ਸੱਤਵੀਂ 'ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ। ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤੇ ਨੌਵੀਂ ਤਿੱਥੀ 'ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧਨ ਦਿੰਦੇ; ਦਸਵੀਂ 'ਤੇ ਯਮ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ; ਗਿਆਰਵੀਂ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ। ਬਾਰਵੀਂ 'ਤੇ ਹਰੀ ਤੇ ਕਾਮ; ਤੇਰਵੀਂ 'ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪਿਤਰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਿਧਾਂਤ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਸੱਚ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।