ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੱਚੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝੂਠ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਲਾਲਚ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਅਤੇ ਗਲਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ—ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਂ ਲਾਲਚੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਡਰ ਰੱਖੋ; ਪਰ ਜਦ ਖ਼ਤਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੋ। ਅਧੂਰਾ ਕਰਜ਼ਾ, ਬੁਝੀ ਨਹੀਂ ਅੱਗ, ਜਾਂ ਅਧੂਰਾ ਰੋਗ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਜੋ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਬੁਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਉਹ ਦੇਸਰਵਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਥੋੜੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ ਜੋ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਭਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਚਾਨਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ, ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਗਲ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ, ਉਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ; ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਹੀ ਧਨ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ; ਉਹੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ। ਉਹੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੋਹ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਯਜਨ ਅੱਗ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਮਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਲ ਤੋਂ ਦੋਸ਼ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਨਦੀਆਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭੋਗ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਵਾਨੀ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਧਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਸੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹਰੇਕ ਘਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਉਚਾਈ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਮਿਲਾਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਗੂ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਆਗੂ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਔਰਤ ਆਗੂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਆਗੂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੇ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਾ ਜਣਿਆ, ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਧੀਆਂ ਹੀ ਜਣੀਆਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਮਾੜਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਮਰਿਆਦਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਆਣੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੱਕੇ ਘੋੜੇ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਜਦ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਜ਼ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਜੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਗਰੀਬ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਨੀਂਦ ਸੋਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਦ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਕਰ ਦਾ ਮਾਣ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ। ਕਮਲ ਜਦ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਵਾਲ, ਦੰਦ, ਨਖ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਆਦਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੋਲਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਦਾ, ਧਿਆਨ ਪਿਆਰ ਦਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ, ਪੂਰੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ, ਅਮੀਰ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੀ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ, ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣਾ, ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਪਸੀਨਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ—ਇਹ ਮੌਤ ਦੇ ਵੀ ਲੱਛਣ ਹਨ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਵੀ। ਕੁਬੜ, ਕੀੜੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲੋਂ ਮਰ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਿਖ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਉਦੱਦੇਸ਼ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਨਿਮਰਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਐਸੇ ਬੱਚੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸਾਂ ਵਿਚ ਕਾਂਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਿਆਣਪ, ਧਰਮ, ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਜੀਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।