ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੀ ਸਖੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ, ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਾੜੀ ਧੀ, ਅਤੇ ਮਾੜਾ ਦੇਸ਼—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਪ unstable ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉਪਜਾਊ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਲੋਕ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ ਚੰਚਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਨੀਚ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੀ ਧਨਿਆ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ, ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਰਾਏ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਮੋਹ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਮਾੜੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ; ਝੂਠੇ ਮਿੱਤਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਾਏ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਪਰਾਏ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਪਰਾਏ ਦੀ ਸੇਜ, ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਪਰਾਏ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ—even ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਪਰਕ—ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਸਰੀਰਕ ਛੂਹ, ਸੰਗਤ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ, ਬੈਠਣਾ, ਲੇਟਣਾ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ—ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸੌੰਦਰ्य ਗੁਆ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਪ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ, ਇਕ ਸੇਜ ਤੇ ਲੇਟਣ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਣ ਅਤੇ ਇਕ ਹੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਤਿ-ਇੰਦ੍ਰਿਓਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਛੱਡ ਦੇਣਾ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ, ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਮਰ ਘਟਦੀ ਹੈ। ਨੀਚ ਲੋਕ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੱਧਮ ਸਹਿਮਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਆਦਰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਦਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਦਰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਜੇ ਆਦਰ ਹੋਵੇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜਿਸ ਨੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੀ ਮਹੱਤਤਾ? ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨੀਚ ਲੋਕ ਦੌਲਤ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਮੱਧਮ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਆਦਰ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਆਦਰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਆਦਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ offered ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਰਾਏ ਮਾਸ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਦੌਲਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਘਟੀਆ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਜਾਂ ਰਾਜ-ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਪਰਵਾਹ ਵਪਾਰੀ, ਨਾਈ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਭਿਖਾਰੀ, ਗਰੀਬ ਪਰ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ, ਅਤੇ ਕੜ੍ਹਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਦਾਨਵੀ ਪਰ ਗਰੀਬ, ਲਾਲਚੀ ਪਰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਅਣਸੁਣਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਮੌਤ—ਇਹ ਪੰਜ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਕਰਜ਼ਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਜੋ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਦੇ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ: ਨੀਚ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਭੁੱਖ, ਪਤਨੀ ਦਾ ਉਣਮੱਤ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕ। ਪਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ, ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਸਤਸੰਗ, ਅਤੇ compliant ਪਤਨੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ। ਹਿਰਣ, ਹਾਥੀ, ਤਿਤਲੀ, ਮਧੁਮੱਖੀ, ਅਤੇ ਮੱਛੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜੋਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੂਤਾ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮਾੜਾ ਪਹਿਨਾਵਾ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਆਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—even ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਦੌਲਤ, ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਪੰਜ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਣ, ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਨ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ, ਅਤੇ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੁਣ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲ ਦੀ ਛਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਮੋਹ, ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੰਗ, ਜਵਾਨੀ, ਅਤੇ ਦੌਲਤ—ਇਹ ਪੰਜ ਅਸਥਿਰ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੌਲਤ, ਜਵਾਨੀ, ਬੱਚੇ, ਪਤਨੀ, ਹੋਰ—all unstable ਹਨ; ਸਿਰਫ ਧਰਮ, ਯਸ਼, ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ 100 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ; ਅਧੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਰੋਗ, ਦੁਖ, ਬੁਢਾਪਾ, ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ। 100 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ—ਅਧੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਬਾਕੀ ਅਧੀ ਜਾਂ ਵੱਧ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵਿਛੋੜੇ, ਦੁਖ, ਮੌਤ, ਜਾਂ ਰਾਜ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ; ਜਿਹੜਾ ਬਚਦਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ—ਤਾਂ ਮਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਮਾਣ ਨਹੀਂ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਖਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਹਵਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਚਲਦਿਆਂ, ਖੜ੍ਹਿਆਂ, ਜਾਗਦਿਆਂ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਅਚੇਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਪੇਟ ਭਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਕੀ ਫਰਕ? ਜਿਸ ਦਾ ਯਸ਼ ਸ਼ੂਰਤਾ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ, ਹਿੰਮਤ, ਅਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੀ ਜੀਵਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਾਂ ਵੀ ਲੰਬਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਆਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਡਰਪੋਕ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕੀ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਜੀਓ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਕਾਂ ਵੀ ਲੰਬਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੌਕਰਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੀ ਫਲ? ਕਾਂ ਵੀ ਲੰਬਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—ਕੁੰਘੀ ਵਾਂਗ। ਸਫਲਤਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਡਰਪੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੂਹੇ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਦੀ ਛਾਂ, ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਸੜਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਣੀ, ਵਿਸ਼ਿਆਲ ਔਰਤ ਦੀ ਵਾਸਨਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਮੋਹ—ਇਹ ਛੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਤ ਨਹੀਂ; ਜੀਵਨ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਆਦਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਆਦਰ, ਸਯਮ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।