ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਆਸਾ—ਹੱਥ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ—ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋਗ ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦਿਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਓਮ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਆਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਅਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਅਨਾਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਅੱਗ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਵਿਮਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਉਤਕਰਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਗਿਆਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਜੋਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਪ੍ਰਹਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਈਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਸਰਵਤੋਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਇਸ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਅੰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਆਂ, ਦਿਲ ਨੂੰ; ਈਂ, ਸਿਰ ਨੂੰ; ਊਂ, ਚੋਟੀ ਨੂੰ; ਐਂ, ਕਵਚ ਨੂੰ; ਔਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ; ਅਹ, ਫਟ, ਅਸਤਰ ਨੂੰ।" ਫਿਰ, "ਆਂ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ; ਅੰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ; ਅਹ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ; ਓਮ, ਅਹ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ; ਓਮ, ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ; ਓਮ, ਹੁੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ; ਕ੍ਸ਼ੌਂ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਨੂੰ; ਭੂਹ, ਵਾਰਾਹਾ ਨੂੰ; ਕੰ, ਵੈਨਤੇਯਾ ਨੂੰ; ਜੰ, ਖੰ, ਵੰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ; ਖੰ, ਚੰ, ਫੰ, ਸ਼ੰ, ਗਦਾ ਨੂੰ; ਵੰ, ਲੰ, ਮੰ, ਕ੍ਸ਼ੰ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਨੂੰ; ਘੰ, ਢੰ, ਭੰ, ਹੰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ; ਗੰ, ਢੰ, ਵੰ, ਸ਼ੰ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ; ਢੰ, ਵੰ, ਵਨਮਾਲਾ ਨੂੰ; ਦੰ, ਸ਼ੰ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਨੂੰ; ਚੰ, ਢੰ, ਯੰ, ਕੌਸਤੁਭ ਨੂੰ; ਸ਼ੰ, ਸ਼ਾਂ, ਸ਼ਾਰੰਗਾ ਨੂੰ; ਈਂ, ਦੋ ਤੂਣੀਆਂ ਨੂੰ; ਚੰ, ਢਾਲ ਨੂੰ; ਖੰ, ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ।" ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਤੇਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, "ਯੋਂ" ਵਾਯੂ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਰਾਜਾ, "ਧਾਂ" ਕੁਬੇਰ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, "ਹਾਂ" ਈਸ਼ਾਨ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਓਮ ਵਜਰ, ਓਮ ਭਾਲਾ, ਓਮ ਦੰਡ, ਓਮ ਤਲਵਾਰ, ਓਮ ਪਾਸਾ, ਝੰਡਾ, ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, "ਲੰ" ਅਨੰਤ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, "ਖੰ" ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਅਰਪਣ ਵਿੱਚ, "ਸਵਾਹਾ" ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਖੰਡ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, 108 ਹਵਨ-ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਨ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਦੋਗੁਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਣ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੇਵਾਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਹੈ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਬਾਰਾਂ-ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਅਨੰਤਕਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੁਆਰਕਾ-ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਿਆ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪਰਿਕ੍ਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੀ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਪੱਛਮ ਵੱਲ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ ਵੱਲ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, "ਹੇ ਅਸੁਰ ਨਾਸਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬਚਾ; ਹੇ ਵਾਰਾਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।" ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ, "ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਹੇ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।" ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ, "ਹੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਹਮੇਸ਼ਾ, "ਹੇ ਅਜੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਅਕੂਪਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਮਹਾ ਮੱਛ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬੈਲ-ਝੰਡਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਨੇ ਆਹਰਣ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੋਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ—ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਰੀਰਕ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਚਿਯਤਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਣ, ਨਾਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਮਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਚਿੱਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ, ਡਰ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਉਸਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਹਾਂ। ਚੌਥਾ, ਪਰਮ ਰਚਿਯਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।