ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਸੁਚਾਰੂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਖਜ਼ਾਨਚੀ ਉਹ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੁਟੰਬ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ ਅਤੇ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੜਾਵਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਤਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਵੇ; ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਉਹ ਬਣੇ ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ। ਦਰਬਾਨ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਅਤੇ ਮੁਖਾਵਟ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੋਵੇ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਵੇ। ਲੇਖਕ ਉਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਵਚਨ-ਕੁਸ਼ਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚਤੁਰ, ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਨਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਲਈ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਾਦ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਵਾਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਰਸੋਈਏ ਲਈ ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕੜਕ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਵੈਦ ਉਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਯੁਰਵੇਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੇਖਕ, ਪਾਠਕ, ਗਣਕ, ਵਾਦੀ ਜਾਂ ਆਲਸੀ ਨੌਕਰਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੇ। ਦੋ-ਜੁਬਾਨੀ, ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਿਰਫ ਮਾਸੂਮਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬੁਰਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਰਤਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਦੌਲਤ, ਯੋਗਤਾ, ਭੇਦ ਜਾਣਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨੌਕਰ ਬਹਾਦਰ ਹੋਣ, ਪਰ ਹੌਲੀ ਤੇ ਧੀਰੇ ਬੋਲਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੋਣ ਤੇ ਫਿਰ ਵੱਖਰਾ ਰੰਗ ਦਿਖਾਉਣ, ਉਹ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨੌਕਰ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਸਾਵਧਾਨ, ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਧੀਰਜ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਰਹਿਣ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧੀਰਜ ਤੇ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਪਖੰਡੀ, ਚਤੁਰ, ਲਾਲਚੀ, ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ਸਤਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਸੰਧਿ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਊਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਮੂਰਖ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋਸ਼ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣੇ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਿਗੁਣਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਧਰਮੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਰਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਮਧੁ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਵੀ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੱਖੀ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਧੁ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੀਮਕ ਦਾ ਟੇਲਾ, ਮਧੁ ਦਾ ਛੱਤਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਦਾਨ—all ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਘਾਟੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਾਨ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੇ ਮਨ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਤਪਸਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਕਾਰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਸਦਾ ਘਰ ਹੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਫਾਈ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ "ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿਓ" ਆਖਣ ਨਾਲੋਂ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਭੁੱਖੇ ਮਰ ਜਾਣਾ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤ ਜਾਣਾ, ਖੂਹ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਤੁਰਬੁਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੜ ਜਾਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਘਟਦੀ, ਪਰ ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਘਟਦੀ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦੀ, ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ, ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਸਭ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ—ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ—ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਰੂਪੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਾੜੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਹੇਠ ਆ ਕੇ, ਕੰਗਾਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਿਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਘੜ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਸੰਘਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਖੱਪਰ ਵਿਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਇਆ—ਉਸ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਲੀ ਦਾਤਾ ਸੀ, ਮੁਰਾਰੀ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣਿਆ; ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਉੱਤੇ ਬੰਧਨ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਕਿਸਮਤ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੋਣ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਜ਼ਾ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਉਹਦੇ ਫਲ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜੇ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਸਨੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਰਾਜਕਾਜ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਿਗੁਣਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚ ਕੇ ਰਹੇ।