ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀਤਿ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸੱਤਾ ਅਸਥਿਰ ਹਨ—ਇਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਪੱਤੀ ਮੋਹਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਔਰਤ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਤਿਰਛੇ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਬੁੱਢਾਪਾ ਬਾਘਿਨੀ ਵਾਂਗ ਧਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸੋਚਦਾ, ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਏ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹੀ ਗਿਆਨੀ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਲਈ ਰਾਜੇ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਓਮ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਫਲਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਜਿਹਾ ਰਾਜਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਦੌਲਤ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ! ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਾਥੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਿਰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਹੀ ਅਸਲ ਸਾਕ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਨਾ ਹੈ। ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ, ਮੰਤਰੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਸਮੇਤ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੂਸੀਬਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਅ ਨਾ ਆਵੇ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣ ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਚੰਨ ਵੀ ਤਾਂ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਤਨ ਦੀ ਆਰਾਮ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿਆਗ ਹੋਵੇ; ਦੌਲਤ ਦੀ ਘਾਟ ਤੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਨ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਸੁਖ ਪਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਪਾਗਲਪਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਚੰਚਲਤਾ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਅੱਗੇ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਭਾਂਵੇਂ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਆਲਸੀ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਉਪਰਾਲਾ, ਹਿੰਮਤ, ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ—ਇਹ ਛੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਭਾਗ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਨਵ-ਉਪਰਾਲਾ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨੌਕਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉੱਚ, ਨੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧਮ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਚਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਘਿਸ ਕੇ, ਕੱਟ ਕੇ, ਤਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪਿੱਟ ਕੇ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਚੋ: ਆਚਰਨ, ਚਰਿੱਤਰ, ਸਮਾ ਅਤੇ ਕੰਮ।" "ਜੋ ਉੱਤਮ ਕੁਲ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ—ਉਹ ਖਜਾਨਚੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਤਨ ਦੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਰੂਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੌਹਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਮਝਦਾ, ਉਹ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਾ ਸਲਾਰ ਬਣਦਾ।" "ਜੋ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਚੌਕਸ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ—ਉਹ ਦਰਬਾਨ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਵਾਕਚਾਤੁਰ, ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚਾ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਉਹ ਲੇਖਕ ਬਣਦਾ।" "ਜੋ ਚਤੁਰ, ਪਰਖੂ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਮਰਣ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨੀ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਉਹ ਮੁੱਖ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਬਣਦਾ।" "ਜੋ ਪਿਉ-ਦਾਦੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਖ਼ਤ—ਉਹ ਰਸੋਈਏ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਪਾਂਦਾ। ਜੋ ਆਯੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਵੈਦ ਹੁੰਦਾ।" "ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਦਾ।" "ਪਰ ਜੋ ਲੇਖਕ, ਪਾਠਕ, ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਆਲਸੀ ਨੌਕਰ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।