ਸੂਤਾ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ: ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਲਈ ਕੋਈ ਵਸਤੇ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਡਰ, ਲਾਜ, ਸ਼ਰਮ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ, ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਪੰਜਵਾਂ (ਅਣਜਾਣ) ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਵਸਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ, ਕੋਈ ਥਾਂ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉੱਚ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਬੁੱਧੀ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚੇ। ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੁੱਕੇ, ਜੜ੍ਹਾ ਨਾ ਕੱਟੇ; ਕੋਲੇ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਫ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਥਣ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਲੂਣ ਲੱਭੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਅਣਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ繁ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਉਮਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਅਸਥਿਰ ਧਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਨ ਆਦਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਨ, ਸੰਪਤੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੀਵਨ ਔਰਤ ਦੀ ਆਢੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਬੁਢਾਪਾ ਬਾਘਣ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਚਮੁਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਭਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਚਾ ਭਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ, ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੋ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਘੜੀ-ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੋਹ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਸੱਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਨ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਰਾਜ繁ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ繁ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਾਕਤਹੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਧਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ; ਅੰਨ੍ਹਾ ਆਦਮੀ ਗਾਈਡ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ, ਮੰਤਰੀ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਸਮੇਂ ਸੂਤੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਤਿੰਨ—ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਕਠਿਨਾਈ ਆਵੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਸਮ ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਕਠਿਨਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਤਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੁੜ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ? ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਤਿਆਗ ਹੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਸੁਖ ਲਈ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾ-ਸਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਕਲਾ ਦੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਰਾਜਾ ਜੇਕਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨੌਕਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਾਗਲਪਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਚੰਚਲਤਾ ਤੋਂ ਰੋਕੋ, ਝੂਠੀ ਬਾਤ ਨਾ ਕਰੋ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਮੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲ। ਰਾਜਾ ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂ-ਭੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਅਰਥ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਉੱਦਮ, ਪ੍ਰਯਾਸ, ਹਿੰਮਤ, ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਛੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਫਲ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਦਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੌਕਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉੱਚ, ਨੀਵੇਂ, ਅਤੇ ਮੱਧਮ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਚਾਰ ਢੰਗਾਂ—ਘਿਸਣ, ਕੱਟਣ, ਗਰਮ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਪੀਟਣ—ਨਾਲ ਜਾਂਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਸਤੂਆਂ—ਚਲਣ, ਸਵਭਾਵ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਕੰਮ—ਨਾਲ ਜਾਂਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤਾ ਨੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜ-ਕਲਾ, ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।