ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ Shaunaka ਨੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਘੋੜਾ ਕਦੇ ਚਾਬੁਕ ਦੀ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਸਿੰਘ ਹਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੂਰਵੀਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਥੀਆਂ ਦਾ ਗਰਮ ਖੂਨ ਹੀ ਪੀਣ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਧੋਖਾ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਰਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੂਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਚਤੁਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਵੈਰੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਦਭਾਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘੜੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੈਰੀ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਤਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਚੁਭੀ ਹੋਈ ਕਾਂਟ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਾਂਟ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਫ਼ਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੀ ਹੋਈਆਂ ਲੱਤਾਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਨਾਸ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੈਸਾ ਖਰਚਣ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਖਾਣਾ ਲੱਭਣ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ 'ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ, ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਰੋਜ਼ੀ, ਡਰ, ਲਜਾ, ਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ, ਸਤਕਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ (ਅਣਪਛਾਤਾ) ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। Shaunaka ਜੀ, ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਉੱਚ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਬੁਝਾਰਤ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੁੰਦੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੱਟਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਇਉਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਥਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਲੂਣ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਉਂ ਹੀ, ਜੇਕਰ ਰਾਜ ਅਣਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਫਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨਾਮ, ਉਮਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਨ-ਮਨ-ਧਨ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਅਸਥਿਰ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਦੀਰ ਇੱਕ ਪਲ 'ਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਆਦਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਤੇ ਪਦਾਰਥ ਸੁਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੀਵਨ ਔਰਤ ਦੀ ਪੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪਾ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਸਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਤੇ ਆਲਸੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ? ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੋ; ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵਿਣੂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਨ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਿਤ ਓਮ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋਣ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦਾ, ਕਿੰਨਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ? ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਹੀ ਅਸਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ; ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਗਾਈਡ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੇਵਕ, ਮੰਤਰੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ—ਪੁੱਤਰ, ਸੇਵਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਜਗ ਤੇ ਅੱਗਲੇ ਜਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਨਾ ਲਿਆਵੇ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਤਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕੀ ਚੰਦ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ? ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਣ-ਭਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਾਲਦੇ; ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ-ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ Shaunaka ਨੂੰ ਰਾਜਧਰਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਹਰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨ।