ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਗੁੱਝਲੀਆਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ, ਚੰਗੀ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਚੰਗੀ ਗੱਲ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਆਵੇ—ਅਤੇ ਸੋਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਾੜੇ ਘਰ ਤੋਂ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ—even ਜੇਕਰ ਨੀਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲੇ—ਉਹ ਵੀ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਸੱਪ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਪੂਰਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸਤਕ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਮਸਤਕ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ, ਖੁਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੂੜਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਦੋ ਹੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਲਈ ਯੋਗ ਮੋਤੀ ਜੇਕਰ ਸੀਸੇ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸਦੀ ਮਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੜਿਆ। ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਲੋਹੇ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ, ਕੱਪੜੇ, ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ—even ਜੇਕਰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਈ ਜਾਵੇ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਗੁਣ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉੱਚ ਘੋੜਾ ਕਦੇ ਚਾਬਕ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਵੀਰ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਖਾ ਸ਼ੇਰ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਪਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਹੀ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਚਰ ਦੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਣਾ। ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਦੂਜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਖੁੰਝੀ ਹੋਈ ਕਾਂਟੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਕਾਂਟੇ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਦਰੱਖਤ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਧਨ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਮੁਸੀਬਤ ਵਾਂਗ; ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਭਾਗ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਖਰਚਣ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ, ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਵੈਦ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ, ਡਰ, ਲੱਜਾ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ, ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ (ਅਣਜਾਣ) ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਪੂਰਨ ਹੋਵੇ; ਕੋਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰੇ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਲੂਹਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੀ ਥਣੀ ਕੱਟ ਕੇ ਲੂਣ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਚਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨਾਮ, ਆਯੁ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਾਂ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਮਰਕਸਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਧਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿਲਕਤ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਔਰਤ ਦੀ ਤੀਰ-ਵਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਬੁਢਾਪਾ ਬਘੇਰੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਲੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਹੌਲੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਾਲੇ? ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੋ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਧਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ 'ਓਮ' ਦਾ ਨਾਦ ਰਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਫੂਲਦਾ-ਫਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।