ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰਵਣਕਾਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਰਕ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਨਕਾਰਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤਾਂ ਗੁਪਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਅਸਲ ਰਾਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਚਾਲ, ਕਰਤੂਤਾਂ, ਬੋਲ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੁਖ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲਿਆਂ ਵੀ ਅਰਥ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੁੱਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਰਥ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਅਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਧਨ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਰਾਜ ਪਦ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਸਦਾ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਵੀ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਐਵੇਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਡਰਪੋਕ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ—ਨਾ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸੁਚੱਜੀ ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਨਤੀਜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਸੁਖ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਚੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਮਾੜੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਧਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੋ ਵਿਪੱਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ? ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਪੋਲਿਆਂ ਦੀ ਮਥੇ ਮੋਤੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਜਮਾਨੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਚੰਗੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧੂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ, ਮੈਲ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਇਸਤਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਹਰ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਮੈਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨਾ, ਨੀਚ ਤੋਂ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਇਸਤਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਸੱਪ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਅਗੇ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਸੋਭਦੇ ਹਨ—ਮਥੇ ਦਾ ਰਤਨ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ। ਜੇ ਰਤਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀ ਇਹੀ ਦੋ ਹਾਲਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਲਾ ਰਤਨ ਜੇ ਸੀਸੇ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਉਹ ਰੋਲਾ ਪਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਚਮਕਦਾ—ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਜਿੱਥੇ ਲਾ ਦੇਵੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਲੋਹਾ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ, ਕਪੜਾ, ਇਸਤਰੀ, ਪੁਰਸ਼, ਤੇ ਪਾਣੀ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ, ਮਾੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਸਿੰਘ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੀਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੇ—ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਪਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਤਾਜਾ ਖੂਨ ਹੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਾਤੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਐਵੇਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਖੋਤੇ ਦੇ ਭੂਰਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵਿਪੱਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਐਵੇਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਭਾਂਡੇ। ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਚੁਭੇ ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੁੱਖ ਵੀ ਧਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਹਾਨੀ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ। ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲ ਹੀ ਮੰਗਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੈਸਾ ਖਰਚਣ, ਗਿਆਨ ਲੈਣ, ਭੋਜਨ ਲੱਭਣ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਵੈਦ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਰੋਜ਼ੀ, ਡਰ, ਲਾਜ, ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆ, ਸਤਪੁਰਖ ਜਾਂ ਪੰਜਵਾਂ (ਅਣਜਾਣ) ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਸ਼ੌਣਕ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਕੋਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਚ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਨੀਚ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚੇ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਤੋੜੇ, ਜੜਾਂ ਨਾ ਕੱਟੇ—ਕੋਈ ਕੋਲੂਹਾ ਬਣਣ ਦੀ ਥਾਂ। ਗਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖਰਾਬ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਥਨ ਕੱਟ ਕੇ ਨਮਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਅਣੁਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਫੁੱਲਦਾ-ਫਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹੀ ਮਾਣ, ਉਮਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।