ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਖਰਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਆਫ਼ਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਸੇ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਨੂੰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਪਾਪੀ ਆਚਰਨ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮੰਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਥਾਂ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਵੀਂ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਥਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰ, ਕੰਜੂਸ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਠੱਗ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੇ ਗਿਆਨ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਉਪਕਾਰ? ਜੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਕਦਰ? ਜੇ ਮਿੱਤਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵੇਲੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਣ, ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ? ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਪਦਵੀ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੀ ਪਰਾਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਮੇ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਇਕੱਲਪਨ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਗੁਆਉਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਅਕਾਲ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਗਲੇ ਸੁੱਕੀ ਝੀਲ ਨੂੰ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਸਾ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਮੰਤਰੀ ਡਿੱਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਭੌਰੇ ਮੁਰਝਾਏ ਫੁੱਲ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹਰਣ ਸੜੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਨਾਤਾ ਨਹੀਂ। ਕੰਜੂਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਆਦਰ ਨਾਲ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਠੱਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਨੀਵਿਆਂ ਅੱਗੇ ਛੋਟੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮਾਨਾਂ ਅੱਗੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰੇਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਖ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਿੰਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਬੰਦਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਘਰ ਦੀ ਗਲਤੀਆਂ, ਠੱਗੀ, ਬਦਨਾਮੀ ਜਾਂ ਤੌਹੀਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੰਦੇ ਜਾਂ ਨੀਵਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਦਾ ਲਾਲਚ, ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੱਸਣਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਖਾਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਗ ਨਾ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਵੇ? ਜਿਸਨੇ ਦੌਲਤ ਪਾਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਚਿਆ? ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ? ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਾ ਹੋਵੇ? ਕੌਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਰਿਹਾ? ਕੌਣ ਕਾਲ ਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਦੌਲਤ ਸਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਕਲਿਆ? ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਕਰੇ? ਉਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਜ਼ਤ, ਸਨੇਹ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ ਜੋ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਮੌਤ ਉਪਰੰਤ ਵੀ ਨਾ ਗੁਆਚੇ। ਜਿਹੜੀ ਦੌਲਤ ਜਾਨ ਖਪਾ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਵਾਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪਾਪੀ ਦਾ ਅਸਲ ਵਾਰਸਾ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਕੰਜੂਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਜੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨੰਗੇ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾੜੇ ਹਾਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੰਗਦੇ ਤੇ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਦੇਓ, ਦੇਓ!"—ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈਣਾ। ਜਿਹੜੀ ਦੌਲਤ ਨਾਹ ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਨਾਹ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕੰਜੂਸਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਆਖਰ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੰਜੂਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ; ਉਹ ਅੱਗ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਹਨਤ, ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅੱਗੇ ਨੀਵਾ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਹਾਣੀ ਕਰਮ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਕੁੱਪੜੇ ਨਾਲ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਵਧਤ ਬਾਸੀ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਣੀ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਹੋਣ ਨਾਲ। ਚੋਰੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮੌਤ ਹੈ, ਝੂਠੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸੋਣਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿੌਤਾ ਨਾ ਦੇਣੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਲੋਕ, ਕਾਰੀਗਰ, ਗੁਲਾਮ, ਮੰਦੇ ਡੋਲਕੀਆ ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਗੁਆਉਣ ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਗੁਣ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਬੁੱਧੀ, ਛੇ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਇੱਛਾ ਹੋਣੀ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਨੀੰਦ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਔਰਤ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਮਾਸ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਮਧੁਰ ਪਾਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚਸਤਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਗਰਭ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਸੋਹਣੇ, ਸਜੇ-ਧਜੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਦਾ ਗਰਭ ਹਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸ਼ੌਣਕ! ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਪੱਟੜੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਔਰਤ ਮਰਦ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਮਝਦਾਰੀ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਉਚੇ ਆਚਰਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।