ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਗੁਣਵਾਨ, ਪਤੀ ਵਲ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਜੇਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅੰਗੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹੇ, ਲੜਾਈ-ਝਗੜੇ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਅੜੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਪਤਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਦੌੜੇ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਾਅੜੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾੜੀ ਪਤਨੀ, ਝੂਠੇ ਦੋਸਤ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੋ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰੋ ਤੇ ਸਦਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀ, ਕਾਲੀ, ਚਿੰਤਤ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਾਘ ਵਰਗਾ ਗੁੱਸਾ, ਕਾਂ ਵਰਗੀ ਤਿੱਖੀ ਜੀਭ, ਨਿਰਦਯਤਾ ਵਾਲੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾਂਦੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਵਿਚ ਵੀ ਧਰਮ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ-ਕਿਸੇ ਵਾਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਸਕਤੀ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਆ ਜਾਵੇ, ਬੀਮਾਰੀ ਦਵਾ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਉਮਰ ਦਾ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਸਥਿਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਪਰ ਜੇ ਜਾਨ ਤੇ ਆਵੇ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਪਿੰਡ, ਪਿੰਡ ਲਈ ਦੇਸ਼, ਤੇ ਆਪ ਲਈ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਛੱਡੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਵੀ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾੜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਛਲਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ, ਕੰਜੂਸ ਰਾਜਾ ਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਪਾਸ ਦੌਲਤ ਦਾ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਗਿਆਨ ਦਾ, ਗੁਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਫੇਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਪਦਵੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅਣਜਾਣ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਰੁਤਬਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੀ ਪਰਾਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਮਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਦੌਲਤ ਗੁਆਉਣ ਤੇ, ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਅਕਾਲ ਪਏ ਸਮੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਗਲੇ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੌਲਤ ਗੁਆਉਣ ਤੇ, ਮੰਤਰੀ ਡਿੱਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮੁਰਝਾਏ ਫੁੱਲ ਨੂੰ, ਹਰਣ ਸੜੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਹੀ ਨਾਤਾ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਕੰਜ਼ੂਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ, ਝੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ-ਵਿਭਾਜਨ, ਨੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਤੋਹਫਾ, ਤੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਤਾਕਤ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰੇਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਨਖ਼, ਸਿੰਗ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ, ਝੂਠ, ਬਦਨਾਮੀ ਜਾਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਘੱਟ ਮਿਲਾਪ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਦਾ ਲਾਲਚ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ? ਕੌਣ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਿਆ? ਕੌਣ ਮੁਸੀਬਤੋਂ ਰਹਿਤ? ਕੌਣ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਕੌਣ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ਕਿਸਦਾ ਮਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ? ਕੌਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਹਿੰਦਾ? ਕੌਣ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਦੌਲਤ ਸਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਮਾੜਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਕਲਿਆ? ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤੇ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵੇ? ਉਹ ਓਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਜ਼ਤ, ਪਿਆਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੋ ਜੋ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਚੋਰ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਾ ਖੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਦੌਲਤ ਜਾਨ ਘਿਸ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਵਾਰਿਸਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਾਪੀ ਦਾ ਦਾਜ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕੰਜ਼ੂਸ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚੂਹੇ ਦੀ ਜਥੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨੰਗੇ, ਦੁਖੀ, ਕਰੜੇ, ਖੋਪੜੀ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, "ਦੇ, ਦੇ!" ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਦਾਤ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀ, ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਕੰਜ਼ੂਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਦੌਲਤ ਅਖ਼ੀਰ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੰਜ਼ੂਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਅਖ਼ੀਰ ਅੱਗ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤਿ ਮਿਹਨਤ, ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅੱਗੇ ਨਿਵ ਕੇ ਦੌਲਤ ਨਾ ਹਾਸਲ ਕਰੋ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਗੰਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਪੁਰਾਣਾ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਨੀ ਉਸਦੇ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੋਰ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮੌਤ ਹੈ, ਝੂਠੇ ਦੋਸਤ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ, ਮਾੜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਸੋਣਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਨੋਤਾ ਨਾ ਦੇਣਾ—ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ, ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ, ਦੋਸਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਥਿਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।