ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਾਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ; ਕਸ਼ਤਰੀਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਬਾਈ-ਦਿਨ ਜਾਂ ਤਿੰਤੀ-ਦਿਨ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਸਾਰ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੇ; ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਆਰਥ ਗੱਲਾਂ, ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਝਗੜਾ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕਤਾ — ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੂਰਖ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬੁਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੱਚੇ-ਮਾਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਤਰੀਯਾ, ਮੂਰਖ ਵੈਸ਼ਯਾ, ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਸ਼ੂਦਰ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਜੈ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਜਥੇਬੰਦੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਖਮ ਚਲਚਲ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ; ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਅੰਗ, ਪਰਾਏ ਹਿਤ ਲਈ ਕੰਮ, ਮਖੌਲ, ਪਰਾਏ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ — ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੋ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਾਏ, ਜੇਕਰ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਣ, ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੇਕਰ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਹੋਣ, ਪਰਾਏ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਪਜੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਜੜੀਬੂਟੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਮਿੱਤਰ; ਜੋ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਪਿਤਾ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ; ਜਿਥੇ ਜੀ ਸਕੀਏ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ। ਜੋ ਦਾਸ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸੇਵਕ; ਜੋ ਬੀਜ ਉਗ ਆਵੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਬੀਜ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਪਤਨੀ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਜੀਵਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਜੀਵਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨ ਗੁਣ, ਨ ਧਰਮ — ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਮਝਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਰਹਿੰਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ, ਘੱਟ ਖਾਂਦੀ, ਘੱਟ ਬੋਲਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਹਿੰਦੀ — ਉਹ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ — ਉਹ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਐਸੀ ਪਤਨੀ ਘਰ ਦੀ ਵਧੀਕ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਐਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਤਨੀ ਅਜੋਹੀਆਂ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਝਗੜਾਲੂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੀ — ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਬੁੱਢਾਪਾ। ਜੋ ਪਤਨੀ ਪਰਾਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾਂਦੀ, ਬੁਰਾ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋਵੇ — ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਬੁੱਢਾਪਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ, ਤੇ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀ — ਉਹ ਅਸਲ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਪਰ, ਬੁਰੀ ਪਤਨੀ, ਝੂਠਾ ਮਿੱਤਰ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੇਵਕ, ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ — ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਮੌਤ ਹਨ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੋ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ, ਉਤਾਵਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਾਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੀ ਜੀਭ, ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋਣ — ਜੋ ਚਾਲਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਾਂਤੀ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ — ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਵਿੱਚ ਗੁਣ, ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੌ-ਗੁਣੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਨਸੀਬ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ 'ਤੇ ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ, ਲਾਇਲਾਜ ਬਿਮਾਰੀ, ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਜਾਵੇ — ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੂਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਜਦ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਕਰੋ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਛੱਡੋ; ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਲਈ; ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਲਈ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ। ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਵੀਂ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਦੁਖੀ ਘਰ, ਕੰਜੂਸ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਗੁਣ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਪਦ-ਪੈਸਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਪਦ-ਪੈਸਾ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ, ਵੀਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪਤਨੀ ਧਨ ਗੁਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਅਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਛੀ ਫਲ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ; ਬਗਲੇ ਸੁੱਕੀ ਝੀਲ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ; ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਧਨਹੀਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਮੰਤਰੀ ਗਿਰੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ; ਭੰਨੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ; ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਰਣ — ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ? ਕੰਜੂਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ, ਲੋਭੀ ਨੂੰ ਆਦਰ, ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਚਾਪਲੂਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਸਚਾਈ — ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ, ਨੈਤਿਕਤਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਸੰਗਤ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਗੁਣ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।