ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨਾ, ਬਹਿਰਾ ਜਾਂ ਗੂੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਖੋ ਗਿਆ, ਮਰ ਗਿਆ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਪੂੰਸਕ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਪਤੀ ਉਪਰੋਕਤ ਪੰਜ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਦੂਜਾ ਪਤੀ ਲੈਣਾ ਨਿਯਮਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮੌਤ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿਚ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਬਿਛਾ ਕੇ, ਛੇ ਸੌ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਸ਼ਮੀ ਦੀ ਟਹਿਣੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਲੱਕੜ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣੀ ਹੈ। ਸੌਂਟ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ, ਮੋੜੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਨਾ ਹੈ; ਮੋੜੀ ਪਾਸੇ, ਸੌਂਟ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚੌਲ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਕੱਪ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੰਨਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, "ਇਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਲਈ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ" ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਕੁਕਰੂਟ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਯਰਾ, ਭੇਡ ਜਾਂ ਬੱਕਰਾ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਛੀ ਮਾਰਨ ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਚੌਪਾਇਆ ਮਾਰਨ ਤੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਪਾਪ-ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਬਾਈ-ਇੱਕ ਜਾਂ ਤੇਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਆਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ, ਪੁਣ੍ਯਦਾਈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੇ; ਮੰਦ-ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੇਕਾਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਝਗੜਾ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਮੂਰਖ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੰਦ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਮੂਰਖ ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਅੱਖਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।" "ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਸੰਧਿ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਅਤਿ ਬਲਵਾਨ ਹੈ।" "ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਉਸ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖਮ ਗਤੀ ਨਾਲ।" "ਇਹ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਰਾਜੇ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਚੁਗਲੀ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ, ਮਖੌਲ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਾਣ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਰਾਇਆ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ; ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜੀ ਸਕੀਏ।" "ਉਹੀ ਨੌਕਰ ਹੈ ਜੋ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਬੀਜ ਹੈ ਜੋ ਅੰਕੁਰੇ; ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਗੁਣ, ਨਾ ਧਰਮ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਘੱਟ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ-ਭਗਤ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਮੀਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਪਤਨੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਘਰ ਇੰਝ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਪਤਨੀ ਕੁਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਝਗੜਾਲੂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਪਤਨੀ ਪਰਾਏ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾਂਦੀ, ਪਾਪ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਨਿਰਲੱਜ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਚਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਚੀਜ਼ ’ਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਚੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।" "ਮੰਦੀ ਪਤਨੀ, ਝੂਠਾ ਮਿੱਤਰ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੱਪ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਤ ਹਨ।" "ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੱਭੋ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।" "ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਸੱਪ ਵਰਗੀ ਤਿੱਖੀ, ਕਾਲੀ, ਚਿੰਤਤ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਾਘ ਵਰਗੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਰਗੀ ਤਿੱਖੀ, ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੂਜੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਤ ਵਿਗੜਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਕਈ ਵਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਵਿੱਚ ਗੁਣ, ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਅੱਗ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਾਰੀ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਿਆ ਪਤੀਤਾਂ ਲਈ ਲਾਲਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵੇਖੀਏ, ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਮਕਥਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੌਕਸ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ।